บทที่ 11 แตกหัก

"กูไม่ได้คบซ้อน กูก็แค่ผู้ชายไหมวะมึง กูกับมึงก็ไม่ได้ต่างกันปะ?"

"ต่างเว้ย!! กูโสดไง กูไม่ได้คบจริงจังกับใครทั้งนั้น อยากก็ซื้อกิน ไม่เหมือนกัน มึงอย่ามาเหมารวม!!"

"..." พร้อมภพเถียงไม่ออก เพราะที่เพื่อนพูดมันคือเรื่องจริง

"งั้นก็เลิกกับคนหนึ่งสิ เลือกไปเลย ทำให้มันชัดเจนไปสักที" พฤกษ์ดนัยชี้ทางออกให้อีกครั้ง

"ถ้ามึงรักลลิน มึงก็เลือกลลินคนเดียว ถ้ามึงรักรวี มึงก็กลับไปหารวีซะ เลือกสักคน เลือกที่ใจมึงอยากเลือกจริง ๆ"

"กูกำลังเลือกอยู่นี่ไง"

"เลือกยังไง เลือกอะไร ตอนนี้มึงกำลังจับผู้หญิงสองคนแขวนไว้บนเชือกเส้นเดียวกันอยู่นะเว้ย"

พร้อมภพเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่สามารถเถียงเพื่อนได้เลยแม้แต่คำเดียว

"กูแค่ยังคิดไม่ออก หาคำบอกเลิกรวียังไม่ได้ ไม่รู้จะพูดยังไงดี มันก็แค่นั้น ทำไมทุกคนต้องบังคับให้กูเลือกตอนนี้ เลือกเดี๋ยวนี้ด้วยวะ" เขาพูดออกมาในที่สุด พฤกษ์ดนัยมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ

"หรือจริง ๆ แล้วมึงไม่อยากเลือก มึงไม่อยากจบ มึงอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน พร้อม...มึงก็รู้ว่ามึงทำแบบนั้นไม่ได้ มันเหมือนผู้ชายที่เห็นแก่ตัวมากนะเว้ย"

คำพูดนั้นทำให้พร้อมภพชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ว่ากำลังเห็นแก่ตัว แต่เขาก็ต้องตัดสินใจเลือก มันก็แค่ตอนนี้ที่ยังตัดสินใจไม่ได้เท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะไม่ทำซะเมื่อไหร่กัน

"มึงเคยถามตัวเองจริง ๆ หรือยัง มึงรักลลินในวันนี้ หรือมึงรักความทรงจำที่มีกับลลินเมื่อหกปีก่อน"

พร้อมภพเงียบ ไม่มีคำตอบออกจากปากให้เพื่อนได้ยินเลยสักนิด

"ตอนลลินกลับมา มึงตื่นเต้น กูเข้าใจว่าเขาเป็นรักแรกของมึง คนที่เคยหายไป คนที่มึงเคยคิดถึง แต่ความคิดถึงกับความรัก มันคนละเรื่องกันนะเว้ย วันนี้มึงยังรักเขาอยู่ไหม ตอบตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ!"

"กูคิดว่ายังรัก และยังอยากอยู่กับลลินคนเดียวนั่นแหละ"

"แล้วรวีล่ะ" พฤกษ์ดนัยถามเสียงเบาลงเล็กน้อย เหมือนกับว่าเขาอ่านความคิดและอ่านความรู้สึกของเพื่อนรักตัวเองได้

"เวลามึงกลับบ้าน คนที่รอมึงคือใคร เวลามึงป่วย คนที่ดูแลมึงคือใคร เวลามึงล้มลง เวลามึงเหนื่อย คนที่อยู่เคียงข้างมึงตลอดหกปีคือใคร มันไม่ใช่หกวันนะเว้ย หกปีมันไม่มีความรู้สึกอะไรให้กันเลยเหรอ กูถามจริง!"

ไม่มีคำตอบหลุดออกมาจากปากพร้อมภพเหมือนเดิม แต่ภาพในหัวเขากลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ภาพผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นั่งรอเขากลับจากทำงาน ภาพรอยยิ้มที่พยายามฝืนยิ้มทั้งที่กำลังเสียใจในวันที่เขาอารมณ์เสีย แต่เธอก็ยังอยู่ข้างเขาตลอดมา ภาพดวงตาแดงก่ำที่มองเขาเมื่อคืน พร้อมภพจำต้องถอนหายใจออกมาเสียงดังอีกครั้ง เหมือนกับเขาเองก็กำลังรู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกของตัวเองมาก

"มึงอย่ารอจนเสียเขาไปจริง ๆ แล้วค่อยรู้ตัวว่าคนที่มึงขาดไม่ได้มาตลอดไม่ใช่ลลินนะ แต่เป็นเมียที่อยู่เคียงข้างมึงทุกวัน และมึงรักเขาโดยไม่รู้ตัว ถ้าถึงวันนั้นมึงร้องไห้มาหากู กูกระทืบมึงซ้ำเลยนะไอ้พร้อม" สิ้นเสียงนั้น พฤกษ์ดนัยก็เดินกลับเข้าไปในร้าน ปล่อยให้พร้อมภพยืนนิ่งอึ้งอยู่เพียงลำพัง

เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เขาเริ่มกลัวขึ้นมาจริง ๆ กับชีวิต กลัวว่าถ้าวันหนึ่งรวิตาเดินจากไป เขาอาจไม่มีโอกาสได้เธอกลับคืนมาอีกเลย เขารักเธอเหรอ เขาเองไม่อยากจะยอมรับว่าใช่ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ มีคนให้นอนกอด ไม่ให้รู้สึกเหงาอาจจะใช่ แต่เรื่องความรัก...เขายังมั่นใจว่าหัวใจของเขามันยังเป็นของลลินเพียงคนเดียว

ค่ำวันต่อมา

ประตูคอนโดถูกเปิดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมภพเดินเข้ามาภายในห้อง เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับอย่างที่บอกรวิตาเอาไว้ จริง ๆ เขาคิดว่าจะกลับมาตั้งแต่ตีหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ค้างที่บ้านใหญ่หลังจากไปส่งพ่อแม่ที่บ้าน

ทันทีที่ขาสูงยาวก้าวเข้าไปด้านใน พร้อมภพรู้สึกว่าเช้านี้คอนโดเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงเพลงเปิดคลอเบา ๆ ไม่มีเสียงเดินไปมาภายในครัว ไม่มีแม้แต่กลิ่นอาหารเช้า ชายหนุ่มถอดนาฬิกาออก ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างของใครบางคนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว

รวิตายังอยู่ในชุดเดิม ผมยาวสลวยถูกรวบลวก ๆ ใบหน้าดูซีดเซียวเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างไรอย่างนั้น พร้อมภพขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมยังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่เมื่อวานนี้อีก"

ไม่มีคำตอบ หญิงสาวเพียงมองเขานิ่ง ๆ

นิ่งจนน่าแปลก แถมยังเป็นสายตาที่พร้อมภพไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสักครั้ง

"เป็นอะไร?"

รวิตานิ่งเงียบ แถมห้องทั้งห้องก็เงียบสนิท จนสุดท้ายรวิตาก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เขา

"ดูนี่สิคะ"

พร้อมภพรับมา หน้าจอปรากฏคลิปวิดีโอหนึ่งคลิป เขากดเล่นเพียงไม่กี่วินาทีก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร ภาพในร้านอาหาร ภาพเมื่อคืน ภาพที่มีลลิน ภาพที่มีคุณพ่อคุณแม่ของเขาและเธอ ก่อนที่เขาจะกดปิดคลิปวิดีโอแล้วเงยหน้าขึ้นมอง สายตาของคนทั้งคู่สบประสานกัน ไม่มีใครหลบตาใครเลยในเวลานี้

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะ?" ทั้งที่รู้แต่ก็แกล้งถามเหมือนไม่เคยเห็น รวิตาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบจนผิดปกติ ฟังดูน่ากลัวด้วยซ้ำ พร้อมภพเงียบ ไม่กล้าพูด หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ

"รวีอยากได้คำตอบจริง ๆ ขอความจริงทั้งหมดนะคะ ไม่ต้องคิดจะโกหกกัน"

เหมือนต่างฝ่ายต่างรู้ว่าหลังจากนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป พร้อมภพมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา มันคงถึงเวลาที่เขาควรจะบอกความจริงกับเธอสักที