บทที่ 5 คนโง่ที่ยอมให้เธอหลอก
ทุ่มหนึ่งผ่านไปแล้ว แต่พร้อมภพยังไม่กลับถึงห้องเลย รวิตาตัดสินใจแล้วว่าเธอจะบอกเขาในคืนนี้ กล่องของขวัญพร้อมด้วยที่ตรวจครรภ์และรูปอัลตราซาวนด์ถูกแพ็กใส่กล่องใบเล็กเรียบร้อย ผูกโบไว้อย่างสวยงาม ไม่มีวันพิเศษที่อยากจะให้ แค่เพียงอยากให้มันดูพิเศษก็เท่านั้น หวังแค่ว่าถ้าเขาเปิดออกดู เขาจะยิ้มและดีใจ
สองทุ่มผ่านไป โทรศัพท์มือถือยังคงเงียบกริบ รวิตานั่งอยู่บนโซฟาเหมือนคนโง่ที่เฝ้ารอเขาแบบไม่มีจุดหมาย จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของเธอมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ซึ่งเป็นข้อความจากเขาที่ส่งมาสั้น ๆ
“คืนนี้ไม่กลับนะ ไม่ต้องรอ” และไม่มีคำอธิบายใดเพิ่มเติมด้วยซ้ำว่า จะไปไหน หรือไปทำอะไรก็ไม่บอก รวิตารีบพิมพ์ตอบทันทีเช่นกัน
“จะไปไหนคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
แต่ข้อความที่ส่งกลับไป เขาไม่อ่าน ไม่ตอบ ทุกอย่างดูเงียบ เหมือนไม่สนใจอะไรเลย รวิตากำโทรศัพท์แน่น ก่อนตัดสินใจโทรไปถามเผื่อเขาจะตอบรับ แต่เสียงสัญญาณดังเพียงครั้งเดียว สายก็ถูกตัดทิ้งไปทันที หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจก็ไหลออกมาอีกครั้ง เธอไม่เคยชิน แม้จะอยู่ด้วยกันมาหกปี พร้อมภพไม่เคยค้างคืนที่อื่นโดยไม่บอก ไม่เคยตัดสายเธอ ไม่เคยเย็นชากับเธอมากขนาดนี้ แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ยังคงเป็นคำถามซ้ำ ๆ ที่เธอเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เช่นกัน
ทางด้านโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภายในห้องอาหารส่วนตัว พร้อมภพนั่งตรงข้ามกับหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และความตื่นเต้นดีใจที่ได้พบเจอกับเธอคนนี้อีก
“คิดถึงไหมคะ?” ลลินถามยิ้ม ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงพร้อมภพหัวเราะขึ้นเบา ๆ
“ถามอะไรแบบนั้นล่ะ ก็รู้อยู่แล้วนี่นา”
“ก็อยากฟังจากปากนะสิคะ” หญิงสาวเท้าคางมองจ้องหน้าด้วยแววตาแสนจะน่ารักและน่ามองเหมือนทุกครั้ง
“ตอบสิพี่พร้อม ลินรอฟังอยู่นะ”
ดวงตาคมเข้มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำ
“คิดถึงสิ คิดถึงทุกวันนั่นแหละ” ทำเอาคนฟังยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“ลินก็คิดถึงพี่พร้อม”
หัวใจของพร้อมภพอุ่นวาบขึ้นทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น หกปีที่ผ่านมา...เขารอผู้หญิงคนนี้กลับมาประเทศไทยอีกครั้ง และตอนนี้เธอก็กลับมาหาเขาแล้วจริง ๆ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด
“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ เขาไม่ว่าเหรอที่ออกมาหาลินแบบนี้” ลลินถามขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย เขาไม่อยากพูดถึง ไม่อยากนึกถึงรวิตาเลยสักนิดในเวลานี้
“เขาจะไปว่าอะไร เขาไม่มีสิทธิ์มาว่าพี่หรอก ชีวิตก็ยังเป็นของพี่อยู่ ลินโกรธไหมที่พี่ทำตัวแบบนี้”
ลลินส่ายหน้าเล็กน้อย หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาอย่างน่ารักเช่นเดิม เหมือนกับว่าเธอเข้าใจและไม่ได้โกรธกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น เพราะเขาไม่เคยปิดบัง และเขาบอกกับเธอเองเกี่ยวกับเรื่องนี้
“พี่พร้อมรักผู้หญิงคนนั้นไหมคะ?”
เป็นคำถามที่เหมือนจะตอบยากอยู่ไม่น้อย พร้อมภพเงียบไปนาน ดวงตาคมมองจ้องคนตรงหน้านิ่ง ๆ เขาควรจะตอบลลินออกไปว่าอย่างไรดี
“พี่พร้อม ได้ยินที่ลินถามไหมคะ?” ลลินเรียกเบา ๆ พร้อมภพส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง
“ไม่ต้องเป็นห่วง พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น พี่ก็เป็นแค่ผู้ชายนะลิน เรื่องแบบนี้มันก็แค่เรื่องสนุกในชีวิตเท่านั้นเอง แค่ลินเข้าใจพี่ แค่ลินไม่โกรธพี่ แค่นี้พี่ก็ขอบคุณมากแล้วจริง ๆ”
“ลินเข้าใจค่ะ พี่พร้อมไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ อย่างน้อยพี่พร้อมก็ไม่คิดปิดบังลินเลย ลินเองก็หัวสมัยใหม่พอที่จะเข้าใจได้ดี แต่ตอนนี้ลินกลับมาแล้ว พี่พร้อมยังอยากแต่งงานกับลินเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ?”
“มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไหม เรื่องแต่งงาน...พี่รอลินคนเดียวนั่นแหละ สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา ไม่มีใครมาแทนที่ลินได้ทั้งนั้น”
“งั้นก็จบเรื่องที่ค้างคาอยู่ให้เรียบร้อยนะคะ แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะพี่พร้อม วันนี้ลินพร้อมจะกลับมาเป็นภรรยาที่ยืนอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไปแล้วค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่เห็นด้วย แต่เพราะอยู่ ๆ ใบหน้าของรวิตาก็ลอยขึ้นมาในหัว ผู้หญิงที่อยู่กับเขามาหกปี ผู้หญิงที่ดูแลเขาดีทุกอย่าง ผู้หญิงที่รักเขาจนหมดหัวใจ แต่เขาไม่ได้รักเธอเลย เขารู้มาตลอด แต่ก็ไม่เคยคิดว่าการจะต้องตัดใจจากลา มันจะเป็นเรื่องยากขนาดนี้เหมือนกัน ทั้งที่ก่อนหน้าคิดว่ามันจะเป็นเรื่องง่าย ๆ แค่บอกเลิกไปทุกอย่างคงจบลง
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ตีหนึ่ง รวิตายังคงนอนข่มตาให้หลับลงไม่ได้ ในที่สุดเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดดังขึ้น เธอลุกขึ้นจากโซฟาทันที พร้อมภพเดินเข้ามาภายในห้องช้า ๆ มองจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ
“พี่พร้อมไปไหนมาคะ กลับซะดึกเลย”
ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเหมือนเคย
“ประชุมงานจนดึกน่ะ แล้วก็ไปเลี้ยงรับรองลูกค้าต่อด้วย”
โกหก! สัญชาตญาณของผู้หญิงร้องบอกทันทีว่าเขาโกหก รวิตามองจ้องหน้าเขานิ่ง เหมือนกำลังจับพิรุธ เพราะความรู้สึกของเธอมันบอกว่าเขามีเรื่องที่กำลังปิดบังกันอยู่
“ถึงตีหนึ่งเลยเหรอคะ?”
“อืม”
“กับใครคะ ลูกค้าคนไหนกัน รวีไม่เห็นพี่จะเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะคะ”
พร้อมภพเริ่มมีสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าคมเข้มชักสีหน้าใส่แทบจะทันที
