บทที่ 8 ความจริงที่โหดร้าย
"พี่พร้อม"
"ว่าไง"
"ถ้าวันหนึ่งลินต้องไปอยู่ไกลจากพี่ พี่พร้อมจะรอลินไหม"
เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังขึ้น
"รอสิ มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วลิน"
"จะรอได้นานแค่ไหน ไม่ใช่จะมีสาวอื่นมาแทนที่ลินหรอกเหรอ"
"ไม่มีหรอก อาจจะมีซื้อกินบ้างตามประสาผู้ชาย แต่คนที่พี่รักและจะรอตลอดไปมีแค่ลิน"
"จริงปะ เชื่อได้กี่เปอร์เซ็นต์เนี่ย"
"สัญญาและสาบานเลย" ก่อนที่เธอและเขาจะก้มลงจูบกันหวานชื่น รวิตาปิดคลิปลงทันที เพราะเธอทนดูต่อไม่ไหวอีกแล้ว
‘รอตลอดไปเลยเหรอ แสดงว่าทุกวันนี้เขาก็ยังรอ และยังคงติดต่อกัน แม้ตัวจะห่างไกลกันแบบนี้’
น้ำตาแห่งความเสียใจร่วงหล่นลงบนฝ่ามือทีละหยด ทีละหยด จนมองแทบไม่เห็นหน้าจอแล้วในตอนนี้ เพราะเธอเพิ่งรู้ความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต หกปีที่ผ่านมาเธอไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่คนสำคัญ ไม่ใช่อนาคต แต่เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกเลือกให้มายืนอยู่ตรงนี้ ระหว่างที่เขากำลังรอคนที่รักกลับมาก็เท่านั้นเอง...
หลายวันมานี้ เธอและเขาแทบจะเหมือนคนไม่รู้จักกันเลย เขาไม่ถาม เธอไม่ถาม เขาไม่พูด เธอก็ไม่พูดเหมือนกัน รวิตาไม่เคยนึกมาก่อนว่าเวลาเพียงเท่านี้ จะสามารถเปลี่ยนความสัมพันธ์ของคนสองคนได้มากขนาดนี้ คอนโดหรูห้องเดิม โต๊ะอาหารตัวเดิม เตียงนอนเดิม ทุกอย่างมันเหมือนเดิมหมด มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
พร้อมภพกลับบ้านดึกขึ้นทุกวัน บางคืนเลยเที่ยงคืนไปแล้ว บางคืนตีหนึ่ง บางคืนส่งเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า “ไม่ต้องรอ อาจจะไม่กลับ” รวิตาก็ยังรออยู่ที่เดิม ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าควรทำตัวให้มีค่ามากกว่านี้หรือเปล่า
เย็นวันศุกร์
ฝนข้างนอกกำลังตกหนักเช่นเดิม รวิตาเลิกงานออกจากออฟฟิศและกลับมาถึงห้องก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว เธอเข้าครัวทำอาหารเย็นสำหรับตัวเอง กลิ่นต้มจืดสาหร่ายใส่เต้าหู้ไข่และหมูสับลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องรับแขก คุณหมอบอกว่าช่วงนี้เธอควรกินอาหารที่มีประโยชน์มาก ๆ ควรพักผ่อนเยอะ ๆ ควรหลีกเลี่ยงความเครียดที่ทำให้ไม่สบายใจ พอคิดถึงคำแนะนำเหล่านั้น หญิงสาวก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะทุกข้อที่หมอพูดบอก ชีวิตเธอกำลังทำตรงกันข้ามทั้งหมดเลย
เสียงประตูห้องพักดังขึ้น ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มนิด ๆ รวิตาชะงักด้วยความงุนงง เพราะวันนี้พร้อมภพกลับเร็วผิดปกติ ชายหนุ่มเดินเข้ามา แต่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างในหัวตลอดเวลา เหมือนใจไม่ได้อยู่ที่นี่
“วันนี้กลับมาเร็วดีนี่คะ” น้ำเสียงนิ่งเรียบถามขึ้นก่อน เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอเอ่ยปากพูดกับเขา
“อืม”
คำตอบสั้น ๆ ที่เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอเลยสักนิด รวิตาก้มมองหม้อต้มจืดตรงหน้า ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ความเงียบกัดกินความสัมพันธ์ที่มีอีกต่อไป เธอจะเป็นฝ่ายยอมพูดคุยกับเขาก่อน
“กินข้าวไหมคะ รวีทำต้มจืดที่พี่ชอบ”
“ยังไม่หิว เธอกินก่อนเลย” พร้อมภพเงียบไปทันทีที่พูดจบ เขาถอดรองเท้า ปลดเนกไทออกจากคอ
“พี่พร้อม”
ดวงตาคมมองจ้องหน้าเธออีกครั้ง “มีอะไรจะพูดอีกล่ะ ขอเป็นเรื่องที่เข้าหูด้วยนะ ฉันถึงจะคุย”
เธอมองเขานิ่ง ๆ มองใบหน้าที่คุ้นเคยมาหกปี มองผู้ชายที่เธอรักจนยอมมอบทั้งชีวิตให้ได้ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเบา ๆ
“มีอะไรอยากบอกรวีไหมคะ?”
พร้อมภพชะงักไปเล็กน้อย เขาควรจะพูดตอนนี้ เขาควรจะบอกยุติความสัมพันธ์กับเธอตอนนี้เลยดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่พูด ทำเพียงแค่มองจ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบอยู่แบบนั้น
“ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?” เขาถามเธอกลับบ้าง รวิตาพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่ในอกมันปวดร้าวเกินกว่าจะเล่าบอกใครได้
“รวีรู้สึกว่าพี่เปลี่ยนไปมากค่ะ เราทะเลาะกันบ่อย รวีรู้ว่ารวีอาจจะงี่เง่า อาจเป็นคนที่ทำให้พี่ไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้อีก” พร้อมภพนิ่งอึ้งนิด ๆ ที่ได้ยินแบบนี้
“เธอคิดมากไปเองน่ะสิ”
“ไม่ได้คิดมากค่ะ” รวิตาส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ
“รวีอยู่กับพี่มาหกปีนะพี่พร้อม รวีรู้ว่าพี่เป็นคนยังไง ตั้งแต่วันที่รวีถามเรื่องแต่งงานแล้ว ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย”
พร้อมภพไม่พูดอะไร ไม่ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ และความเงียบเหล่านั้นกลับเจ็บยิ่งกว่าคำพูดจากปากเขาซะอีก
“พี่กลับบ้านดึก ไม่ค่อยคุยกับรวีเลย ไม่มองหน้ารวีด้วยซ้ำ บางวันรวีนั่งอยู่ตรงนี้...” น้ำเสียงเธอสั่นสะท้านขึ้นจนยากที่จะเก็บอาการได้ไหว ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าเขาโดยไม่หลบสายตาเลยสักนิดเช่นกัน
“แต่พี่เหมือนมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามีรวีอยู่ร่วมห้อง”
“ฉันไม่อยากกลับบ้านเร็ว เพราะไม่อยากให้เธอมาชวนทะเลาะแบบนี้ไง ฉันก็เครียดเรื่องงานมากพอแล้ว ฉันคิดว่าเธอเป็นความสบายใจของฉันมาตลอด แต่ทุกวันนี้ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด” คำตอบที่ได้ยิน ทำเอารวิตานิ่งไปเล็กน้อย
“ที่รวีถามเพราะว่ารวียังแคร์นะคะ ยังอยากรู้ แต่ไม่คิดว่าพี่จะรำคาญแบบนี้ รวีขอโทษก็แล้วกัน” น้ำเสียงที่สั่นสะท้านตอบกลับชวนให้สงสาร แต่พร้อมภพคิดว่าวันนี้เขาควรพูดอะไรบางอย่างกับเธออย่างจริงจังสักที
“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันรำคาญเธอนะ แต่บางทีฉันคิดว่าเราควรอยู่ห่างกันสักพักดีกว่าไหม?”
“หมายความว่ายังไงคะ พี่พร้อมกำลังจะบอกเลิกรวีงั้นเหรอ?”
หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านขึ้นจนรู้สึกเจ็บ ถ้าเขาพูดออกมาตามตรง เธอก็พร้อมจะเดินจากไปในทันที เพราะความรู้สึกของเธอในเวลานี้เหมือนเขาไม่อยากให้เธออยู่ต่อ
