บทที่ 87 กลับบ้านเรากันเถอะ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป พร้อมภพจัดการเรื่องเอกสาร ชำระเงินทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เขาจะถือคาร์ซีตแบบกระเช้าสำหรับเด็กแรกคลอดที่มีลูกชายนอนหลับอยู่ในนั้น ค่อย ๆ เดินออกจากอาคารไปพร้อมกับรวิตา เพื่อไปขึ้นรถส่วนตัวที่จอดรออยู่ด้านนอกแล้ว

สายลมพัดผ่านใบหน้าเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน ที่เด็กน้อยได้สั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ