บทที่ 15 โจร
“แกร๊กก..”
“เฮ้อ อย่างน้อยก็ได้นอนบ้านสักสองสามคืนก็ยังดี” ลัคนาเปิดประตูบ้านทิ้งไว้แล้วถอดเสื้อตัวนอกออกวางบนพนักพิงแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาหลับตาลงอย่างมีความสุขเมื่อได้กลับบ้านโดยไม่ได้เห็นความผิดปกติในบ้านว่ามีบุคคลที่สองยืนพิงผนังบ้านมองการกระทำของเธออยู่
น่านฟ้ามองร่างเพรียวระหงและดูว่าเธอจะเตี้ยกว่าเขาไปนิดแต่ก็ถือว่าสูงกว่ามาตรฐานสาวไทยและเขาต้องแสดงตัวให้เธอเห็นก่อนที่เธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้ ร่างใหญ่จึงเดินไปที่โซฟากลางห้องช้าๆก่อนจะหยุดมองลูกสาวเจ้าของบ้านที่นอนหลับตาพริ้ม
“หิวจัง” ลัคนาพูดเบาๆแล้วลูบท้องของตัวเองก่อนจะลืมตาแล้วลุกขึ้นไปหาอะไรทานก็เจอกับร่างใหญ่ยืนค้ำศีรษะของเธอและคิดว่าเธอตาฟาดจึงหลับตาอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ก็ยังเห็นภาพเดิมแล้วสบสายตาคมเข้มในมุมเสยเธอก็มองอย่างตกใจอ้าปากค้าง กว่าจะได้สติเพราะคิดว่าเป็นโจรก็ผุดลุกขึ้น “ กรี๊ด อืออ อื้ออ..” ริมฝีปากอิ่มกรีดร้องแต่มีมือใหญ่ปิดปากเธอทำให้ร้องอื้ออึงและดิ้นพล่านด้วยความกลัว
“ชู่ๆๆ...” น่านฟ้าคว้าร่างเพรียวบอบบางกดลงบนโซฟาแล้วเอามือปิดปากเธอไว้มองใบหน้าสวยหวานที่ส่ายไปมาเพื่อให้หลุดจากมือเขา
“อ่อยฮั๋นอะ ออกอั้ยอ่อยไอไอ้อ้า..” หญิงสาวร้องอู้อี้กับมือของเขาที่ปิดปากเธอไว้แน่นไม่ได้สนใจมองใบหน้าหล่อของเขาที่มีหนวดเคราเขียวครึ้มเพราะไม่ได้โกนมาเป็นอาทิตย์และเขาไม่อยากรบกวนเจ้าของบ้านด้วย(ปล่อยฉันนะ บอกให้ปล่อยฉันไงไอ้บ้า)
“ถ้าคุณรับปากว่าไม่ร้องผมจะปล่อย”
“อั้ยอ้าอั้ยโอนอ้าอ้อยอ่อยอั๋นอะ อั๋นออกอั้ยอ่อยอัย..” หญิงสาวบอกเขาให้ปล่อยเธอแล้วหลับหูหลับตาดิ้นให้หลุดจากเขาและคิดถึงพ่อแก้วแม่แก้วและบรรพบุรุษให้ปกป้องเธอ(ไอ้บ้า ไอ้โจรห้าร้อยปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อยฉัน)
“ใจเย็นๆก่อนสิหลิว ผมไม่ใช่คนร้ายครับ อู้ยย..” เสียงห้าวสูดปากด้วยความเจ็บแผลที่ไหล่เพราะยังไม่หายดีแล้วเขาใช้ไหล่และลำตัวเบียดร่างเพรียวระหงติดพนักพิงโซฟาและเขารู้จักชื่อเธอจากพ่อผู้ใหญ่ที่พูดถึงลูกสาวด้วยความรัก “ผมไม่ใช่โจร พ่อผู้ใหญ่อนุญาติให้ผมพักที่บ้านของท่าน ไม่เชื่อเหรอ งั้นโทรหาท่านดีมั้ย ถ้าผมปล่อยคุณห้ามร้องนะ”
“อื่อๆๆ..” ถ้าเธอไม่ร้องก็บ้าน่ะสิแล้วหน้าตามีหนวดมีเคราเขียวครึ้มเหมือนโจรแบบนี้เธอจะไว้ใจเขาได้ยังไง แต่ว่าโจรที่ไหนจะหน้าตาดีอย่างนี้และนั่นไหล่ของเขามีเลือดออกด้วย
“ไม่ร้องนะหลิว โอเคมั้ย” เสียงห้าวบอกหญิงสาวที่อวบอิ่มนุ่มนิ่มและยังมีกลิ่นชลหอมจากตัวเธอทำให้เขาเผลอสูดกลิ่นหอมจากตัวเธออย่างลืมตัว
“อื่อๆ อ้ออ้าย..” ลัคนาพยักหน้าด้วยความกลัวแต่เขารู้จักพ่อของเธอก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นโจร (ก็ได้)
“แน่นะ” เขารู้แต่ว่าแถวนี้มีบ้านเรือนห่างกันแต่ถ้าร้องเสียงดังก็ได้ยินแน่
“อื่ออๆๆ..” ยังไงเธอก็ทำให้เขาปล่อยตัวก่อนส่วนจะร้องหรือไม่นั้นเดี๋ยวก็รู้
น่านฟ้ามองคนสบตากับลัคนาที่มองเขาตาแป๋วแล้วหัวใจแก่วงไกวสั่นไหวเธอเหมือนลูกกวางตัวน้อยที่ตื่นกลัวและกำลังหาทางหนีทีไล่คิดว่าเขาไม่รู้ล่ะสิแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขยับตัวออกห่างให้อิสระเธอแต่ยังไม่ปล่อยมือจากปากของเธอและสายตาไม่ละจากเหยื่อตัวน้อยก่อนจะเอามือออกจากปากของเธอ
“โอ้ะ โอ้ยย..” เสียงห้าวร้องดังขึ้นเมื่อร่างเพรียวที่นอนนิ่งมองเขาตาแป๋วลุกขึ้นแล้วเอาขารัดเอวเขาไว้สองมือล็อคคอจากด้านหลังและเขาเองก็ฝึกฝนความแข็งแรงของร่างกายมาทุกรูปแบบแค่ท่าเบสิคของเธอทำอะไรเขาไม่ได้และเขาแกล้งยอมจำนนเธอแม้จะเจ็บแผลแต่เขาทนได้
“นายเป็นใครแล้วมาอยู่บ้านฉันได้ยังไงและยังรู้จักซื่อฉันด้วย” ลัคนาถามเสียงเข้มเธอทั้งกลัวและอยากรู้และท่าทางของเขาไม่ได้คุกคามเธอ
“คะ คุณรัดคอผมแน่นอ่ะ”
“ตอบมาอย่าลีลา”
“ก็ได้ๆ คือผมมาทำงานแล้วบาดเจ็บและมาขอความช่วยเหลือจากพ่อของคุณและท่านก็ช่วยเหลือผมก็แค่นี้แหละ” เขาตอบเธอเบาๆและชอบไอ้ความนุ่มนิ่มแนบแผ่นหลังของเขาและมันยังทำให้ร่างกายของเขาตื่นตัวได้ด้วยสิ บ้าเอ้ย เดี๋ยวเขาได้กลายเป็นโจรบ้ากามแน่ๆ
“หยิบโทรศัพท์มาให้ฉันด้วย”
“อยู่ไหนอ่ะ”
“ในกระเป๋า”
“ครับคุณผู้หญิง”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ” เสียงหวานตวาดใส่คนตัวใหญ่ที่ถูกเธอล็อคคอไว้แต่ท่าของเธอเหมือนขี่หลังเขามากกว่า
“อืม คุณล็อคคอผมไว้แล้วผมจะไปเล่นลิ้นคุณได้ยังไงครับ” ใบหน้าหล่อกลั้นยิ้มขำคนเก่งแทบแย่แค่ล็อคคอเขาไว้แค่นี้เอาไม่อยู่หรอกแต่เขาชอบจึงยอมเธอ
“ไอ้บ้า ฉะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“หมายความอย่างนั้นคืออะไรครับ”
“ไม่มีอะไร โทรหาพ่อของฉันด้วย”
“รหัสล่ะครับ” ชายหนุ่มมองโทรศัพท์รุ่นเดียวกับของเขาแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอเพื่อปลอดล็อค
“นี่นายเปิดโทรศัพท์ของฉันได้ยังไง” ลัคนาเอ็ดใส่เขา
“อ้าว ก็หลิวบอกให้ผมโทรหาพ่อผู้ใหญ่นี่ครับ อ้อ นี่ไง” น่านฟ้าพูดจบก็กดโทรออกหาพ่อผู้ใหญ่ให้เธอและเปิดลำโพงให้เธอได้ยินด้วย
“ว่าไงอิหล้า”
“พ่ออยู่ไหนคะ”
“อยู่สวนตามั่น มีอะไรหรือเปล่าลูก”
“พ่อให้ใครมาอยู่บ้านเราคะ”
“นี่หลิวกลับบ้านเหรอลูก”
“ค่ะ ตอนนี้หลิวยู่บ้านและหลิวล็อคตัวนายโจรไว้แล้วค่ะ”
“คุณน่านไม่ใช่โจรแต่เขาถูกพวกคนชั่วทำร้ายและได้รับบาดเจ็บพ่อกับแม่ช่วยไว้และให้พักที่บ้านจนกว่าจะหายน่ะ ปล่อยเขาได้แล้วลูก”
“พ่อแน่ใจนะคะว่าเขาไม่ใช่โจร..”
“ไม่ใช่ลูก งั้นแค่นี้นะเดี๋ยวพ่อจะกลับบ้าน”
“ค่ะพ่อ..”
“โจรที่ไหนจะหล่อขนาดนี้กันล่ะคู้น..”
“เห้อะ หล่อตายล่ะ” ลัคนายอมปล่อยมือจากลำคอของเขาและเพิ่งรู้ตัวว่าเธอโอบกอดร่างแกร่งไว้ชนิดเนื้อแนบเนื้อเลยทีเดียวจึงขยับตัวออกห่างอย่างรวดเร็วแล้วไปนั่งโซฟาเดี่ยว
น่านฟ้ามองลูกสาวผู้ใหญ่บ้านเต็มตาแล้วยิ้มขำใบหน้าสวยหวานแดงซ่านและรู้ว่าทำไมเธอถึงเขินเขาก็แผ่นหลังของเขายังอุ่นซ่านจากการโอบกอดของเธอ ไม่ใช่สิ เธอล็อคคอเขาไว้ต่างห่างล่ะและไหนจะอกดูมๆบดบี้แผ่นหลังของเขาอีกล่ะใครไม่รู้สึกก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว
“ยิ้มทำไม” เธออยากควักลูกตาคมเข้มแพรวพราววิบวับของเขาเขาที่ทำให้เธอเขิน
“ยิ้มให้คุณครับ”
“ไม่ต้องยิ้มให้ฉัน แล้วบอกมาว่านายชื่ออะไรเป็นใครมาจากไหนแล้วทำไมถึงถูกทำร้าย” เสียงหวานถามเขาและรอฟังคำตอบ
“จะให้ผมตอบคำถามไหนก่อนดีครับหลิว”
“ฉันชื่อลัคนา เรียกฉันว่าลัคนา”
“ผมว่าหลิวเพราะกว่าและยังดูสนิทสนมกันด้วยครับ”
“ฉันไม่ใช่เพื่อนนาย”
“ผมก็ไม่อยากเป็นเพื่อนกับคนสวยเหมือนกันครับ” ชายหนุ่มมองแม่กวางตัวน้อยแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
“นี่ๆ ฉันถามคุณอยู่นะ” ลัคนาตวาดใส่เขาที่เบี่ยงเบนหลีกเลี่ยงไม่ตอบคำถามของเธอ
“ผมชื่อน่าน เป็นทหารมาทำงานที่นี่แล้วพลาดถูกยิงก็เลยหนีมาขอความช่วยเหลือที่บ้านของคุณและพ่อแม่ของคุณก็ช่วยผมไว้ ผมบอกได้แค่นี้ครับ” น่านฟ้าพูดเป็นการเป็นงานไม่มีท่าทีกระลิ้มกระเหลี่ยหรือยั่วเย้าเธอ
“นายไม่ได้หลอกพ่อแม่ฉันนะ”
“ไม่ครับ ผมยืนยันตัวเองได้และพ่อแม่ของคุณก็รู้แต่ท่านคงบอกคุณไม่ได้เพราะเรื่องนี้คนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี” เขาไม่ได้หลอกแต่พูดไม่หมดเพราะมันเป็นความลับของราชการและเขาเชื่อใจพ่อผู้ใหญ่กับภรรยาและพ่อตาของท่านจึงเล่าให้ฟัง
“แล้วไหล่คุณเป็นอะไรทำไมมีเลือด” ลัคนาเห็นเลือดซึมเสื้อของเขา
“ผมถูกยิงน่ะ”
“ถูกยิงเลยเหรอ”
“ครับ..”
“ฉันขอดูหน่อยสิ” ลัคนาลุกขึ้นเดินไปหาเขาเพื่อดูบาดแผล
