บทที่ 4 สาวบ้านนอก
“จริงเหรอเธอ แต่การแต่งตัวเหมือนเป็นลูกคุณหนูเลยนะ” มาลิษามองลัคนาที่แต่งตัวดูดีและยังสวยน่ารักขนาดเธอเป็นผู้หญิงยังเห็นความสวยและความน่ารักของอีกฝ่ายเลย
“ลูกคุณหนูที่ไหนล่ะ ก็แค่ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านและแม่เป็นพยาบาลเท่านั้นแหละ” เพราะอย่างนี้ไงเธอถึงเลิกกับอคินแม้เขาจะหล่อแต่ฐานะไม่ร่ำรวยเท่าบ้านเธอจึงคบเล่นๆก่อนจะเลิกคบแล้วเธอไปคบกับลูกชายนักธุรกิจทำให้อคินอกหักเป๋ไปพักใหญ่แม้ตอนนี้จะมีธุรกิจของตัวเองแต่ก็แค่ร้านขายมอเตอร์ไซค์เล็กๆจะขายได้วันละกี่คันเชียว
“งั้นก็ดีแล้วที่ไม่มาทักเธอ”
จากนั้นสามสาวก็เลิกให้ความสนใจลัคนาแม้เจ้าของร้านจะมานั่งคุยด้วยแล้วพวกเธอก็ไปเที่ยวกันต่อแล้วตอนเย็นจะล่องเรือสำราญรับประทานอาหาร
เวลา 11.00น.
“หลิวกลับก่อนนะแก เดี๋ยวต้องไปซื้อของให้คุณป้าอีก”
“แกมาแค่แป๊บเดียวเองนะหลิว น้ำยังไม่หายคิดถึงแกเลยอ่ะ”
“หลิวก็กลับบ้านบ่อยๆนี่นา เอาไว้คราวหน้าจะอยู่หลายวันเลยตอนนี้ที่บริษัทงานเยอะและคนไม่พอจะต้องไปช่วยทีมอื่นด้วยก็เลยลาหยุดยาวไม่ได้น่ะ”
“แกไม่คิดจะกลับมอยู่บ้านเหรอหลิว”
“ก็อยากกลับนะแก แต่ว่าไม่รู้จะทำอะไรน่ะสิ”
“ทำรีสอร์ทสิแก พ่อผู้ใหญ่มีที่ดินเยอะแยะแกก็เลือกเอาริมแม่น้ำโขงสักแปลงสิรับรองไปได้สวย” สายชลอยากให้เพื่อนกลับมาอยู่บ้านจะได้เจอกันบ่อยๆและฐานะทางบ้านของลัคนาก็มีเงินหรือเรียกว่าเศรษฐีบ้านนอกถึงแม้พ่อจะเป็นผู้ใหญ่บ้านแต่ท่านก็จบปริญญาจากกรุงเทพแล้วกลับมาพัฒนาแผ่นดินบ้านเกิดจนเป็นเรือกนาไร่สวนเกษตรพอเพียงและยังช่วยเหลือชาวบ้านจนได้รับการเลือกตั้งให้เป็นผู้ใหญ่บ้านอย่างไร้คู่แข่งและเหลืออีกหนึ่งปีก็จะเกษียณแล้ว
“มันต้องใช้เงินเยอะนะแก แต่ก็น่าสนใจแก หลิวไปนะ” ลัคนาพูดกับเพื่อนก่อนจะลุกขึ้นแล้วโบกมือให้เพื่อนก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากร้านและเธอตั้งใจจะไปไหว้องค์พญาศรีสัตตนาคราชก่อนแล้วจะไปซื้อของให้ป้าสะใภ้ที่ให้เธอดูผ้าไหมไปให้ท่าน
ที่ลานพญาศรีสัตตนาคราช
ผู้คนมากราบไหว้สักการะองพญาศรีสัตตนาคราชกันตลอดทั้งวันทั้งชาวนครพนมและจังหวัดใกล้เคียงที่เคารพนับถือและยังมีนักท่องเที่วมากมาที่มาเที่ยวนครพนมก็ต้องมากราบไหว้สักการะรวถึงสองหนุ่มหล่อที่ลงจากเครื่องบินก็เรียกรถรับจ้างมาที่นี่ก่อนจะไปพักที่โรงแรม
“คนเยอะเหมือนกันนะ” เสียงห้าวพูดกับเพื่อนและสะพายเป้ใบใหญ่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป
“สาวๆก็เยอะด้วยนะ” อีกหนุ่มก็มองแต่สาวๆ
“มึงนี่ต้องมีเมียทุกจังหวัดที่ไปหรือไงไอ้หมอ” ไอ้หมอหรือหมอทอย อนุเดชนายทหารหนุ่มหล่อทายาทโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ตาเป็นผู้ก่อตั้งและแม่ของเขาก็เป็นหมอและเป็นนักธุรกิจนำเข้าอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่พี่ชายบริหารอยู่ ส่วนโรงพยาบาลมีลุงกับลูกชายของท่านเป็นผู้บริหารเขาก็เป็นกรรมการบริหารของโรงพยาบาลและเป็นหมอทหารเรือและประจำอยู่โรงพยาบาลทหารเรือสัตหีบ
“ถ้าได้ก็ดีสิวะ หึหึๆๆ..”
“มึงได้ตายคาอกผู้หญิงก่อนจะครบทุกจังหวัดแน่”
“เฮ้ย นั่นไง แม่ของลูกกู แม่งสวยอ่ะไอ้น่าน” หมอหนุ่มคาสโนว่ามองสาวสวยที่กำลังไหว้องค์พญาศรีสัตตนาคราชท่ามกลางแสงแดดจ้าและดูท่าเธอจะไม่กลัวผิวเสียด้วยสิ
“ตามสบายเถอะว่ะ” ไอ้น่านหรือน่านฟ้า ฉัตรเฉลิม หรือน่านฟ้า ขัตติญาภรณ์ วัย32ปี นายทหารเรือหนุ่มหล่อแม่รวย พ่อเป็นอดีตผู้บัญชาการทหารเรือที่เกษียณไปแล้วแต่ก็ยังมีพรรคพวกพี่น้องอยู่ในวงการทหารตำรวจและข้าราชการระดับสูงที่เคารพนับถือมากมาย แม่เธอนักธุรกิจและตอนนี้พี่ชายเป็นคนดูแลบริหารและเขาก็ช่วยอยู่เบื้องหลังทำธุรกิจที่บ้านควบคู่กับงานราชการแต่ไม่มีใครรู้นอกจากครอบครัวของเขา และเขาเป็นทหารก็มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นลูกชายอดีตผู้บัญชาการทหารเรือเพราะเขาใช้นามสกุลเก่าของยาย
“งั้นมึงรอกูแป๊บนะ ขอไปไหว้องค์พญาศรีสัตนาคราชก่อนเผื่อจะเจอเนื้อคู่” หมอทอยพูดกับเพื่อนก่อนจะเดินไปไหว้องค์พญาศรีสัตนาคราชที่ตั้งเด่นเป็นสง่าน่าเกรงขาม
น่านฟ้าก็ยกมือไหว้องค์พญาศรีสัตนาคราชแล้วก็เดินไปริมแม่น้ำโขงที่มีบันไดทอดยาวลงไปในแม่น้ำมองประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งและเขาก็เคยข้ามไปตอนทำงานประสานกับเจ้าหน้าที่ฝั่งลาวหลายครั้งและครุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเองที่ทิ้งงานให้แม่กับพี่ชายทำแล้วมาไล่ตามความฝันของตัวเองจนสำเร็จและตอนนี้เขาก็คิดจะลาออกจากราชการแล้วไปช่วยงานธุรกิจของครอบครัวเต็มตัวและมันก็ตัดสินใจยากเพราะเขารักอาชีพของตัวเอง แต่หลังจากจบภารกิจนี้เขาก็จะลาออกตามที่ตั้งใจไว้
“เอ่อ สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมขอรบกวนช่วยถ่ายรูปให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ” คุณหมอหนุ่มหล่อยิ้มหว่านเสน่ห์ใส่สาวสวยและทำความรู้จักแบบเนียนๆ
“ได้ค่ะ จะถ่ายมุมไหนดีคะ” ลัคนายิ้มให้หนุ่มหล่อล่ำราวกับหนุ่มเกาหลีขาวใสแต่ไม่ตี๋ตรงหน้าแล้วรับกล้องถ่ายรูปมาจากเขาและรู้ว่าหนุ่มหล่อคนนี้อ่อยเธอ
“ตรงนี้ก็ได้ครับ” คุณหมอหนุ่มหล่อถอดแว่นตากันแดดออกแล้วยิ้มให้ตากล้องจำเป็นถ่ายรูปให้
ลัคนามองคนหล่อในเลนแล้วหามุมให้เขาก่อนจะนับให้เขาเตรียมตัวแล้วกดถ่ายรูปให้เขาสามรูปเผื่อเลือกเพราะเธอไม่ใช่มืออาชีพแต่ก็พอถ่ายรูปเป็นเพราะงานของเธอบางครั้งก็เป็นช่างภาพจำเป็นให้ทีมงานและทุกคนดันบอกว่าเธอถ่ายรูปสวย
“ขอบคุณมากครับ แล้วคุณ.. อ้อ ผมทอยครับพอดีมาเทียวที่นี่กับเพื่อนครับ” อนุเดชแนะนำตัวเองกับสาวสวย
“ฉันหลิวค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันเป็นคนนครพนมค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักคุณหลิวเช่นกันครับ ไม่น่าเชื่อว่าคุณหลิวจะเป็นคนที่นี่เลยครับ”
“ทำไมคะ”
“ก็เหมือนคนกรุงเทพมากกว่าครับ ตอนแรกผมคิดว่าเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกันเสียอีก”
“ฉันไปเรียนและตอนนี้ทำงานที่กรุงเทพพอดีมาเยี่ยมพ่อแม่ค่ะ”
“จริงเหรอครับ ผมเป็นคนกรุงเทพครับ ไหนๆก็รู้จักกันแล้วเรามาแลกไลน์กันดีมั้ยเผื่อเราจะได้นัดเจอกันทานข้างด้วยกันครับ”
“มุกจีบสาวหรือเปล่าคะ”
“ไม่ๆครับ งั้นนี่นามบัตรของผมหากคุณหลิวมีอะไรให้ผมรับใช้ก็โทรหาได้ตลอดนะครับ” หมอทอยล้วงกระเป๋ามาเปิดออกแล้วหยิบนามบัตรของตัวเองออกมาให้สาวสวยที่เขาชอบ
“นาวาโทนายแพทย์อนุเดช คชสารศิริสม..” ลัคนาอ่านนามบัตรและมองหน้าหนุ่มหล่อที่บอกว่าเป็นหมออย่างไม่อยากเชื่อว่าหมอจะหล่อขนาดนี้แล้วโรงพยาบาลจะไม่แตกหรือยังไงและนามสกุลของเขาเหมือนกับของเจ้านายสาวอีกด้วย
“เอ่อ ขอโทษนะคะคุณทอยเป็นอะไรกับคุณไลลา เจ้าของไลลาเวดดิ้งแพลนเนอร์คะ”
“คุณรู้จักพี่ไลลาด้วยเหรอครับ”
“คือว่าฉันทำงานที่บริษัทไลลาเวดดิ้งแพลนเนอร์ของคุณไลลาค่ะ”
“โอ้ จริงเหรอครับ จุดไต้ตำตอเลยนะเนี่ยพี่ไลลาเป็นพี่สะใภ้ของผมเองแล้วคุณหลิวทำงานอยู่ฝ่ายไหนครับ” เขารู้ว่าบริษัทของพี่สะใภ้ทำหลายอย่างเป็นทั้งเอจนซี่ รับจัดงานอีเว้นท์งานเลี้ยงและงานแต่งงานรวมถึงออกแบบตัดเย็บชุดแต่งงานครบวงจร
“ฉันอยู่ฝ่ายจัดเลี้ยงค่ะ”
“งั้นเราได้เจอกันที่กรุงเทพแน่นอนครับ”
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวครับ คุณหลิวจะกลับกรุงเทพเมื่อไหร่ครับ”
“พรุ่งนี้ค่ะ ฉันลาหยุดมาสี่วันแต่เพิ่งมาถึงได้สองวันผู้จัดการก็โทรมาตามตัวไปช่วยงานค่ะ”
“มีอย่างนี้ด้วยเหรอครับ”
“ก็ถ้างานมีปัญหาเราก็ต้องช่วยกันค่ะ ฉันต้องขอตัวก่อนค่ะ”
“งั้นเอาไว้เจอกันที่กรุงเทพนะครับ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ”
“ชอบคุณค่ะ ขอให้คุณทอย ไม่ใช่สิ ต้องคุณหมอทอยเที่ยวให้สนุกนะคะ”
“เรียกหมอทอยก็พอครับ”
“ค่ะ หมอทอย” ลัคนายิ้มให้หมอทอยก่อนจะเดินจากไป
คุณหมอหนุ่มหล่อมองตามหลังสาวสวยแล้วยิ้มก่อนจะเดินไปหาเพื่อนที่ยืนมองเขาคุยกับลัคนาและเขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำงานในบริษัทของพี่สะใภ้
“เป็นไงล่ะ ตกหญิงได้อีกแล้วสิ”
“ไม่ใช่ตกได้ แค่รู้จักกันและคุณหลิวเธอทำงานกับพี่ไลลาน่ะ” เขาไม่เห็นว่าลัคนาจะมีท่าทีสนใจเขาแม้จะรู้ว่าเขาเป็นน้องชายสามีของไลลาที่มีฐานะร่ำรวยติดอันดับในเมืองไทย
“จริงเหรอ” เขาก็เห็นว่าสาวสวยที่เพื่อนหมายตานั้นสวยจริงเพราะสาวๆส่วนน้อยที่เวลาออกจากบ้านจะไม่แต่งหน้า แต่ผู้หญิงคนนี้เห็นไกลๆยังรู้ว่าเธอสวยธรรมชาติและท่าทางการคุยของเธอไม่ได้มีท่าทีสนใจเพื่อนของเขา
