บทที่ 36 คิดถึง(จริงๆ)2

“ดื่มหน่อยไหมคะท่าน” เสียงหวานของเล็ตตี้เอ่ยถามต่ออย่างออดอ้อน

“อือ” วินเซนต์พยักหน้าให้เธอเบาๆ ใบหน้าของเขานิ่งเรียบราวกับภาพวาดและไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

เล็ตตี้หันไปหยิบแก้วไวน์ที่ว่างพร้อมกับหยิบขวดไวน์แดงมารินของเหลวสีแดงใส่แก้วให้ชายหนุ่ม เธอยื่นแก้วไวน์ให้เขา วินเซนต์รับแก้วไปถือเอาไว้ ก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ