บทที่ 91 อาหารเช้า

ไกอายืนนิ่งยอมให้เขากอดอยู่สักพักหนึ่ง ความเงียบสงัดเข้ามาปกคลุมภายในห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจกับเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่ดังสอดประสานกันอยู่

“พี่คิดถึงไกอามากๆ เลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูหญิงสาวอีกครั้ง

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก เพราะลมหายใจของคนด้านหลังมันทำให้เธอรู้สึกขนลุกขนพอง

ไกอาก็คิดถึงพี่เหมื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ