บทที่ 67 คนดี…พี่ขอจูบหน่อย (5)

"พี่กลัวเธอนอนไม่หลับ ก็เลยรอให้เช้าก่อน แล้วที่สำคัญ พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่ต้องร้อง ไม่มีอะไรแล้ว"

เขากอดตอบคนที่สะอึกสะอื้นยกใหญ่ ลูบหลังหล่อนเบา ๆ เพื่อปลอบให้หยุดร้องไห้

นาวินขยับไปใกล้เพื่อน ทั้งสองมองหน้ากันแล้วกระซิบกระซาบ

"บีหนึ่ง มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นมั้ย"

"เออ"

"ชักยังไง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ