บทที่ 17 ภาคปฐมบท บทที่ ๑๖

"นอนเสีย"

มือหนาลูบไล้ศรีษะคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน ยกผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เพราะกลัวว่าอีกคนจะหนาว ปุณในเวลานี้หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข พศินเป่ามนต์ให้คนตัวเล็กหลับใหลจนกว่าจะถึงเช้า

"ดูแลเขาด้วย พรุ่งนี้พ่อจะรีบกลับมา"

"จ้ะพ่อ"

เจ้ากุมารทองตัวน้อยตบปากรับคำคนเป็นพ่ออย่างดิบดี พศินได้ไหว้วานให้มีโชค เจ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ