บทที่ 8 ภาคปฐมบท บทที่ ๗

“พ่อ ฉันพาคนที่โดนผีเข้ามาแล้วจ้ะ” เด็กหนุ่มที่ชื่อว่าแก้ว รีบวิ่งมาหาคนที่ตนเครพนับถือเสมือนพ่อแท้ๆ เสียงวิ่งอึกทึกครึกโครมดังไปทั่วเรือนไม้ พาลทำให้คนที่ถูกเรียกว่าพ่อนั้น หัวเสียมิน้อย

‘แมร่ง ไอ้ลูกเวรนี่ จะเสียงดังอะไรกันนักหนา’

เจ้าของความสูง ๑๙๐ เซนติเมตร รูปร่างกำยำ เดินออกมาจากห้องพระด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ