บทที่ 22 เยียวยาคนป่วย (ที่กำลังคลั่ง)

กระเป๋าเดินทางใบย่อมเปิดอ้าอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ น้ำอิงหยิบเสื้อผ้าเข้าตู้ได้เพียงไม่กี่ชิ้น สองมือก็ต้องชะงัก

"เสียงน้ำหรอ" คนอวบพึมพำกับตัวเอง สายตาหันขวับไปยังประตูบานเลื่อนกระจกฝ้าที่เชื่อมสู่ห้องนอนของพีรวิศ

"หมอเกรียงไกรเพิ่งย้ำแท้ๆ ว่าห้ามยืนอาบน้ำ ห้ามแผลโดนน้ำ" เธอทิ้งเสื้อผ้าในมือ เดินจ้ำอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ