บทที่ 35 พุงหมาน้อยของพี่วิศ

แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบแผ่นหลังอวบอิ่มของคนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดยา พีรวิศเอนหลังพิงหมอนใบโต นัยน์ตาคมกริบไม่ยอมละไปจากคนตุ้ยนุ้ยในชุดนอนผ้าฝ้ายขาสั้นสีหวาน ทุกจังหวะที่น้ำอิงขยับตัว เนื้อหนังพวงแก้มและต้นขาที่เบียดชิดกันมันดึงดูดสายตาเขาจนไม่อยากมองอย่างอื่น ผู้หญิงคนนี้นุ่มนิ่มไปทั้ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ