บทที่ 42 เวลาที่เกินไปหนึ่งนาที

เสียงกริ๊กจากกลอนประตูดิจิทัลที่ถูกล็อกอัตโนมัติทำเอาน้ำอิงสะดุ้งสุดตัว เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานผู้บริหารได้ไม่กี่ก้าว แผ่นหลังก็ถูกฝ่ามือหนาของพีรวิศดันให้ถอยร่นไปจนชิดขอบโต๊ะทำงาน หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อตระหนักว่ากำลังถูกต้อนให้จนมุมในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

"พี่วิศ ล็อกประตูทำไมคะ พี่นพรอแฟ้มเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ