บทที่ 62 ต่อไปไม่งดแล้วก็ได้

แสงจันทร์รำไรลอดผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างพอให้เห็นเงาร่างของคนสองคนที่นอนอยู่บนเตียง น้ำอิงหลับสนิทไปนานแล้วด้วยความเพลียจากการโดนแกล้งมาทั้งวัน

แต่ผิดกับพีรวิศ แม้เขาจะหลับตาลงได้พักใหญ่ แต่มันกลับไม่ใช่การพักผ่อนที่สงบสุขเท่าไรนัก ร่างกายแกร่งพลิกไปมาอย่างกระสับกระส่าย ความโหยหาที่ไม่ได้ถูกปลดปล่...