บทที่ 9 EP.9 เรื่องราวในอดีต

"ถ้าจะให้พูดถึงเรื่องเก่าคราวหลัง เธอเองก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะซินเจีย"

"ถ้าหนูไม่ได้ทำอย่างที่พี่ว่า ฮึกกก ขอให้พระลงโทษพี่หนักๆ"

"พระจะลงโทษเธอนะสิไม่ว่า! ถ้าลืมเรื่องอดีตฉันจะย้อนกลับไปเล่าให้เธอฟังอย่างละเอียดยิบ ว่าที่ผ่านมา..ไม่ใช่มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เจ็บ"

#ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

"พี่กราฟขอซินเจียเป็นแฟน?!" เสียงแอมถามอย่างตื่นเต้น ขณะเดียวกันเพื่อนร่วมชั้นก็มามุงดูโต๊ะของสาวเรียบร้อยถักผมเปียสวยงาม

"เมื่อวานไปดูหนังกันที่ห้าง เขาก็พูดออกมาว่าอยากคบกับเราเป็นแฟนแบบจริงจัง"

"อิจฉาจังเลย พี่กราฟทั้งหล่อทั้งรวย แถมยังเอาอกเอาใจเก่ง แล้วสรุปซินเจียตอบตกลงไหม?"

"เราไม่ได้ตอบอะไรหรอก แต่..ก็ไม่ได้ปฏิเสธ"

"พี่กราฟเป็นรักแรกของซินเจียไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ตอบตกลงล่ะ"

คงเพราะคำเล่าลือที่ผ่านหูว่า ผู้ชายอย่างกราฟซึ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่ 6 นั้นมีสาวรายล้อม ทำให้ซินเจียเด็กสาวที่อยู่มัธยมปลายปีที่ 4 รู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ก็เริ่มแน่นแฟ้นเพิ่มพูน

ตึกอาคารพาณิชย์

"กินน้ำอัดลมเยอะๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ" เนื่องจากซินเจียเรียนหนังสือเก่งเธอมักจะปรามกราฟหนุ่มรุ่นพี่อยู่เป็นประจำ "หันมากินน้ำผลไม้บ้างสิ หนูเห็นพี่กราฟดื่มน้ำอัดลมตลอด"

"ถ้าน้องซินเจียอยากให้พี่ดื่มน้ำผลไม้พี่ก็จะดื่ม อยากให้พี่ทำอะไรพี่จะทำให้หมดเลยนะ"

"ทำไมถึงตามใจหนูนักคะ"

"ก็เราเป็นแฟนกันนี่นา หืมมม"

"แต่หนูยังไม่ได้ตอบตกลงเลย"

"พี่ชอบซินเจียนะ เราก็เข้ากันได้ดีไม่ใช่เหรอ"

ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มนอนลงวางหัวศีรษะทับภาพบนหน้าตักของสาวน้อยที่นั่งหน้านิ่ง เขาคว้ามือเธอมาสูดดมดอมแสดงกิริยาถึงความชอบพออย่างหนัก ซินเจียได้แต่ส่งยิ้มหวาน เธอหลงรักผู้ชายคนนี้เช่นกันแต่แค่ไม่กล้าแสดงออก

หลังจากที่เสียงกริ่งของโรงเรียนแจ้งสัญญาณเตือน นักเรียนทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเนื่องจากยามเปิดประตู ท้องฟ้าวันนี้ดูทำไมคล้ายมีก้อนเมฆเกาะกลุ่ม สักพักเสียงคำรามก็ดังเพราะฝนใกล้จะตก

กระหลึ่ง!

ตึก ตึก ตึก

กราฟ จูงมือซินเจียสาวผมยาวถักเปียวิ่งอ้อมมาหลบทางด้านหลังโรงแรมเก่าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยม ก่อนฝนห่าใหญ่จะพลั่งพลูลงมา

"ซินเจียบอกพ่อแล้วหรือยังว่าอาจจะกลับค่ำเพราะฝนตกหนัก" กราฟ ล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าขึ้นมาซับน้ำฝนที่เปียกชุ่มตรงไรผมด้านหน้าผากของสาวน้อย

"หนูส่งข้อความไปบอกเรียบร้อยแล้วค่ะพี่กราฟ"

"พี่กลัวว่าพ่อของซินเจียจะเป็นห่วง"

"ขอบคุณนะคะที่ใส่ใจหนู"

"พี่ใส่ใจทุกอย่างที่เป็นซินเจียนั่นแหละ"

"ขอบคุณค่ะ"

คำพูดหวานหยดย้อยทำให้สาวน้อยตกอยู่ในห้วงความเสน่หา แสงสาดส่องเข้ามาจากด้านหน้าโดยมีฝนโปรยปรายมองแทบไม่เห็นหนทาง แม้จะเป็นบรรยากาศน่ากลัวแต่ตอนนี้เธอใจเต้นระส่ำเมื่อได้อยู่กับผู้ชายสองต่อสองมากกว่า

หมับ

"พะ พี่กราฟ" ทันทีสาวน้อยก็ตกใจเมื่อมือหนาจับคว้าใบหน้าเข้ามาแนบชิดใกล้ "จะทำอะไรคะ"

"เราเป็นแฟนกันจะทำอะไรก็ได้นี่"

"แต่หนูยังเด็กอยู่เลย ยังเรียน ม.4"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่สัญญาจะป้องกันอย่างดี"

"หนูยังไม่พร้อมนะคะ! น..หนูขอโทษ"

"เฮ้อออ เราคบกันมานานแล้วนะซินเจีย อีกไม่กี่เดือนพี่ก็จะเรียนจบแล้วไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ที่ผ่านมาก็ได้แค่หอมแก้มได้แค่กอดได้แค่จับมือ พี่ทำอะไรได้มากกว่านี้อีกไหม"

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มดูท่าทางไม่ชอบใจ เพราะความไร้เดียงสาทำให้ซินเจียรู้สึกไม่สบายใจ เธอเอื้อมมือจับข้อแขนของอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมพูดแผ่วเบา "รอหนูได้ไหมคะ ถ้าหนูเรียนจบเมื่อไหร่ หนู..จะให้พี่เป็นคนแรก"

"หมายถึงจบ ม.6 ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ เผื่อถึงตอนนั้น หนูก็พ้นจากการเป็นเยาวชนแล้ว"

"งั้นให้พี่มัดจำก่อนได้ไหม"

"มัดจำ..ยังไงคะ"

"พี่ขอจูบนะครับ"

และแน่นอนว่าสาวน้อยไม่อาจปฏิเสธ เธอหลับตาพริ้มปล่อยให้เด็กหนุ่มรุ่นพี่ทับทาบริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางเสียงฝนตกกระหน่ำและพายุโหมลมพัดอย่างรุนแรง ทุกอย่างดูจะผ่านไปได้ด้วยดี จนกระทั่ง สัปดาห์ผ่านไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ใครวะ" เสียงเคาะประตูดังถี่ เด็กหนุ่มซึ่งอยู่ในห้องเปิดประตูพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "เชี่ยยย!! ซินเจีย"

"ทำไมพี่กราฟทำแบบนี้ ฮึกกก"

"ฟังพี่ก่อนนะซินเจีย! มันไม่มีอะไร"

"พี่มานอนอยู่ในห้องพี่เมย์ แล้วถอดเสื้อถอดกางเกงเหลือแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว ยังบอกว่าไม่มีอะไร พี่แอบคบกันมานานเท่าไหร่แล้ว! ทำไมพี่ต้องหลอกหนูด้วย"

"แล้วใครเป็นคนพาซินเจียมาที่นี่.."

สายตาดุดันพุ่งตรงไปยังเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ปรากฏว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองที่รู้เรื่องราวความเป็นมาทุกอย่าง เสียงกราฟตะคอก "ไอ้ไมค์! มึงเป็นคนพาซินเจียมาที่นี่ใช่ไหม มึงหักหลังกูได้ยังไง กูอุตส่าห์ช่วยออกค่าเทอมให้มึงเพราะเวทนา เพราะเห็นว่ามึงเป็นเพื่อน นี่มึงแทงข้างหลังกูเหรอ?!!"

"ขอโทษทีว่ะไอ้กราฟ แต่กูชอบน้องซินเจีย"