บทที่ 8 ตอนที่ 7
ตอนที่ 7
เอแอลกลับขึ้นมาที่ชั้นแปดโดยมีพี่ ๆ นั่งรอซัปพอร์ตใจอยู่ แม้เธอจะบอกไปไม่มีอะไรก็ตาม ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง
"บูมบอกแบร์ร้องไห้" ที่รักลูบเรียวแขนพูดกับรุ่นน้องเสียงแผ่ว แอลพยักหน้า แสดงว่าแบร์ร้องไห้จริง ๆ
"เพราะแบร์พูดไม่ดีเหรอ" ที่รักเอ่ยปากถาม
"ค่ะ ถ้าเผลอตอบไปคงหนักกว่านี้"
"แล้วแบร์ขอโทษไหม ถ้าขอโทษก็อย่าถือสาเลย"
"หนูรู้สึกเหมือนประจำเดือนจะมาค่ะ พอเฮียแบร์พูดไม่เข้าหู หนูก็อยากให้เฮียแบร์รู้สึกเจ็บบ้าง"
ประโยคของเอแอลทำพวกเธอถอนหายใจอย่างโล่งใจ นึกว่าอีผัวตัวดี ไอ้บูมมันจะยุแยงคู่นี้จนบ้านแตกซะแล้ว ที่ไหนได้ น้องใกล้จะเป็นรอบเดือน รู้แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย
เรื่องนี้เข้าใจได้ ฮอร์โมนเพศหญิง
แต่คนไม่เข้าใจคงร้องไห้โฮยกใหญ่ไปแล้ว ควรจะสงสารดีไหม?
ในขณะที่สาว ๆ ด้านบนกำลังมองหากิจกรรมผ่อนคลายทำให้รุ่นน้องอารมณ์ดี คนด้านล่างที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่คิดว่าเมียจะทิ้ง ยังคงร้องไห้อยู่ในรถเหมือนเดิม
แบร์โทรหาโฬม หวังให้มันที่โดนเมียทิ้งบ่อย ๆ ช่วยปลอบใจ ช่วยบอกวิธีง้อเมีย แต่ที่ไหนได้ มันรับสายปุ๊บ เสียงสูดขี้มูกดังขึ้นก่อนเลย
(โทรมาทำไม ฮึก!) โฬมสะอื้นถามแบร์ เสียงสั่นเครือ ไม่รู้ไอ้แบร์โทรมาทำไม โทรมาได้เวลากูร้องไห้จริง ๆ
"ร้อง?"
(อือ เตยแม่งบอกไม่รักกู)
"อือ" ไม่น่าเลย ไม่น่าโทรหามันเลย เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด แทนที่จะได้คนปลอบ เสือกต้องมานั่งฟังมันร้องไห้อีกคน กรรมอะไรของกู
(มึงเป็นไร เสียงแปลก ๆ ร้องเหรอ)
"แอลขอห่าง"
(โห ไอ้เหี้ยเอ๊ย ชีวิตพวกเรานี่มันอะไรนักหนาวะ มีเมียก็ช้ำใจ ร้องไห้ไม่เว้นแต่ละวัน)
(กูแจ้งตำรวจที่ไหนได้บ้าง ข้อหาเมียรังแกผัว)
"เฮ้อ!" ร้องไห้จนเหนื่อยไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยกับไอ้โฬมอีก บางทีก็รู้สึกว่าชีวิตแม่งน่าสงสารเกินไปว่ะ
TL : แอลอารมณ์แปรปรวน ใกล้รอบเดือนเฉย ๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว
TL : น้องไม่เลิกกับนายหรอก หรือถ้าน้องอยากห่างก็พากันย้ายมาอยู่ที่นี่ซะสิ
TL : ห่างกันแค่หนึ่งชั้น ไม่ก็ผนังกั้น
TL : ลองคิดดี ๆ มีคนช่วยปลอบใจดีกว่าไม่มีนะ
TL : เมียใส่ผ้าอนามัยแบบไหนก็เตรียม ๆ ไว้แล้วกัน ฉันไม่กล้าให้มั่ว ๆ เดี๋ยวน้องเป็นอะไรขึ้นมา หมาบ้าแถวนี้มันจะอาละวาดเอา
BE : บอกแอล ฉันขอโทษ
TL : ทำผิดรู้จักขอโทษก็ดีแล้ว แต่ถ้าไม่ผิดแล้วขอโทษก่อน ก็ดีนะ ดีต่อชีวิตนาย
TL : ชนะอะไรก็ชนะได้ แต่ไม่มีวันชนะเมียหรอก
TL : จำไว้ ป๊ะป๋าอลิซ
อ่านข้อความจากเมียน้องจบ เปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน ถึงว่า ทำไมวันนี้แอลพูดจาแปลก ๆ ไม่สมกับเป็นเธอเลยสักนิด ปกติรักผัวจะเป็นจะตาย อ้อนเยแทบทุกเวลา ไหงวันนี้มาขอห่าง โคตรไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว 'เมนส์จะมา!'
กูร้องไห้ตั้งนาน เพราะเมียเมนส์จะมาเนี่ยนะ?
จะเอาหน้าที่ไหนลงจากรถวะ ลงไปไอ้บูมล้อตายห่า
"อย่าคิดมากเฮีย ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ช่วงฮอร์โมนขึ้น ๆ ลง ๆ อารมณ์ดีสามวัน อีกยี่สิบกว่าวันที่เหลือก็นั่นแหละ.." ไคเซอร์เดินมายืนขนาบข้างปลอบเฮียแบร์
"นั่นแหละอะไร?"
"ก็ฮอร์โมนไง ถ้าพูดตรง ๆ ว่าเอาแต่ใจ เดี๋ยวก็มีปัญหากันอีก โทษฮอร์โมนแหละ ดีสุด"
"มึงนี่อยู่เป็นเนอะ" เหลี่ยมฉิบหาย
"เขาเรียกว่าทำความเข้าใจเพื่อลดความวุ่นวายในครอบครัวครับ"
"มึงเข้าใจเมียขนาดนี้ มีทะเลาะกันไหม?"
"ก็.."
"ไม่มี?"
"ทะเลาะเหมือนเดิมนะ" จากที่เถียง ๆ กับภัสก็ยังมีบ้าง แต่ไม่หนัก ผิดไม่ผิดขอโทษไปก่อน เมียไม่เคยผิดอยู่แล้ว
"แล้วมึงจะพูดทำไม"
"แต่ผมมีทริค จากหนักกลายเป็นเบา"
"?" อะไรของมัน ไอ้ไคซ์นี่มันพูดน้อยต่อยหนักเหรอวะ เพิ่งสังเกต
"เวลาทะเลาะกัน ผิดไม่ผิด ให้พูด 'ขอโทษ' แล้ว 'บีบน้ำตา' รับรอง เมียเอ็นดูแทนโกรธ เชื่อผม"
"หน้าโหด ๆ อย่างมึงนี่นะ บีบน้ำตา?"
"โห เฮียไม่รู้อะไรซะแล้ว ที่ผมได้เมียคืนมาก็เพราะน้ำตานี่แหละครับ! ร้อยทั้งร้อย เมียใจอ่อนทุกราย" จะว่าภัสไม่สงสารก็สงสารอยู่นะ ได้ผลเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วกัน
"งั้นเดี๋ยวกูไปบอกภัส"
"อ้าวเฮีย! ไม่ได้ดิ งี้บ้านผมก็แตกอะดิ"
"เรื่องของมึง" แบร์สับตีนแตกเดินหนีไอ้ไคซ์หน้ามึน พูดมาได้ยังไงให้บีบน้ำตา แม่งบีบน้ำตาไม่ดูหนังหน้าเลยไอ้เวร ถ้าไม่รู้ว่าหนังหน้าตอนบีบน้ำตาเป็นยังไงก็เกรงใจรอยสักโหด ๆ หน่อยก็ได้ พูดซะกูคิดดีไม่ได้เลย
เหลี่ยมกันทุกตัวจริง ๆ
ไอ้บูมอีกตัว เจ็บเกือบตาย ไม่ตายก็ไม่หยุดรักเมีย สัด!
ไอ้ปลื้มยิ่งหนัก อาการออกฉิบหาย แต่ละคน!
"อารมณ์ดีขึ้นยังครับ ถ้าหิวเดี๋ยวนั่งเลยก็ได้ พวกผมกำลังจะกินพร้อมเด็ก ๆ พอดี" ภูมิพูดกับป๊ะป๋าอลิซที่เพิ่งจะหยุดร้องไห้ให้มานั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งลุงทั้งหลาน
"ด่าแต่กูไม่ดูตัวเอง แม่งก็กลัวโดนทิ้งเหมือนกันนั่นแหละ มึงอะ!" บูมเหน็บให้แสบ ๆ คัน ๆ ก่อนจะวางจานข้าวกระแทกโต๊ะกินข้าวเสียงดัง จนเด็ก ๆ ละสายตาจากจานอาหารและผลไม้ตรงหน้าที่กำลังตั้งใจกินขึ้นมาสบตา
"เอ่อ..อามือลื่นอะครับ ขอโทษทีนะ" เพราะเผลอลืมตัวใช้สันดานดิบเลยต้องรีบแก้ต่างให้ตัวเองก่อนจะโดนอีกหลายคนหมายหัว
แต่จะว่าไป วันนี้กี่เรื่องแล้ววะ? ตั้งแต่เช้ายันเย็น..
"กินเลยครับ กินกันให้อิ่ม เดี๋ยววิ่งเล่นกันอีกนิดหน่อย อาจะทยอยอาบน้ำให้ครับ" ปลื้มยิ้มพูดกับบรรดาหลาน ๆ ระดับไอ้ปลื้ม ไม่เคยต้องรอให้เมียสั่ง เขาทำเองได้ ทำได้ดีด้วย เท่าที่จำได้ เขาอาบน้ำให้ลินดาตั้งแต่สองสามเดือนได้ละมั้ง ช่วงนั้นเลย์ปั๊มนม ต้องดูแลความสะอาดเครื่องปั๊มนม หน้าที่อาบน้ำ เช็ดก้น เปลี่ยนผ้าอ้อมลูกเลยเป็นของเขาแทน
ชายหนุ่มพูดอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่รู้เลยว่าสายตาอีกหลายคู่กำลังจ้องมองไม่รู้ตัว
มองอะไรกัน? ไม่เคยอาบน้ำให้ลูกเหรอ?
"มึงพูดแล้ว มึงอาบให้เลยนะ" ไคเซอร์ชี้หน้าปลื้ม
"ทำไม? เมียไม่อยู่ ทำเองไม่ได้?" ภัสไม่อยู่หน่อย เป็นง่อยเลยเหรอ กระจอกว่ะ
"กูแม่งโคตรเหนื่อยเวลาต้องอาบน้ำให้ลูกแล้วจับมาแต่งตัว ซนเหมือนลิง เรียกจนปากจะฉีก ยิ่งถ้าวิ่งไปจับ กูบอกเลย ยาว! กว่าจะได้ปะแป้งแต่งตัว แม่งตัวแห้งพอดี ไข่ก็หดเหลือเท่าปลายนิ้วก้อยกูนี่!" พูดอย่างเหลืออด แต่ประโยคต่อมาของเพื่อนรัก น่าเหลืออดมากกว่า
"แสดงว่าไข่มึงเล็กนิดเดียว ลูกมึงเลยได้มาแค่นั้น" ขุนตักข้าวเข้าปาก เคี้ยว ๆ สบตาเพื่อนรักไคเซอร์กวน ๆ
"ไอ้แฝดมึงใหญ่ตายห่า พ่อมันฝังหรอกถึงใหญ่อะ!" ถ้าไม่ฝังก็อันเท่านิ้วก้อยตีนกูนี่แหละมั้ง แหม!
"ลองมานั่งให้กูฟาดปากมึงปะล่ะ"
"ถุย เหม็นขี้เปียก!"
"กูใช้งานบ่อย ไม่มีหรอก มึงอะ ได้ใช้บ้างหรือเปล่าเถอะ" ขุนย้อนถามไคซ์พลางยักคิ้วตั้งใจยั่วโมโห
"กูก็บ่อยครับ! ถี่เลย ไม่งั้นไม่ลูกดกหรอก นู่น! มึงหันไปถามไอ้พวกลูกคนเดียวดีกว่า มีน้ำยากันหรือเปล่า" ช่างว่ากูนะมึง ลูกกู ลูกแฝดธรรมชาติ ส่วนลูกมึงอะ หมอทำ!
"พวกมันก็แค่เด็กหัดเ ย็ ด มีคนเดียวนั่นแหละ ดีแล้ว"
"ปากดี" แบร์เขี่ยข้าวในจานมองไอ้คนพูดตาไม่กะพริบ ตอนนี้เริ่มอยากรู้ แม่มันให้มันแดกอะไรเป็นอาหาร ทำไมโตมาปากหมาพูดจาไม่น่าฟังขนาดนี้
"เซียนดีนี่มึง เ ย็ d ตอนสิบแปด สิบเก้าท้องเลย"
"ไอ้ขุน!" ไอ้เหี้ยนี่มันผีเจาะปากมาพูดจริง ๆ ขนาดว่าเกิดก่อนมันตั้งหลายปี มันยังไม่เคารพกันบ้างเลย สมกับเป็นพวกไอ้เด็กเหี้ยจริง ๆ
"มึงก็แรงเกิน เดี๋ยวไอ้แบร์ก็ร้องไห้หรอก" บูมพยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์ แม้จะเห็นด้วยกับเพื่อนมากก็ตาม ลำพังเขาคนเดียวกัดไอ้หมีควายคงไม่รู้สึกอะไร ของแบบนี้ต้องมีตัวเปิดอย่างไอ้ขุน
"มึงก็อย่าหูเบา โง่ดักดานให้มากนะ เวลาเพื่อนเตือนก็ฟังซะบ้าง"
"..." เอ้า ไอ้เหี้ยขุนนี่มันพาลนี่หว่า
"หรือมึงไม่มีเพื่อนคอยเตือนเวลาทำอะไรโง่ ๆ?"
"แรง! แรงมากอะขุน มึงด่ากูแรงขนาดนี้กูฟ้องเมียกูนะ" ฟังไปฟังมา เริ่มรับไม่ได้ ไอ้เหี้ยนี่ยิ่งแก่ยิ่งปากหมา
"ธรรมะไม่ได้ช่วยให้จิตใจมึงสะอาดขึ้นหรอก คนอย่างมึงมันสกปรกตั้งแต่จิตใต้สำนึกแล้ว"
"อิ่ม! อิ่มข้าวเลยกู" แดกแทบไม่ลง ถ้าไม่ติดว่ามันซัดหมัดเดียวหลับคงลุกไปใส่ปากมันสักตุบแล้ว ปากดีจัด! ดีเกิน ดีจนกูเจ็บจี๊ด! แทงใจดำฉิบหาย
"มึงสามตัวไม่ต้องขำ พวกมึงไม่ได้ดีขนาดนั้น" เห็นอยู่หรอกคลุ้มคลั่งกันขนาดไหน อย่าให้พูดดีกว่า
"มึงก็อย่าพาลดิวะ พวกกูก็แค่ขำเฉย ๆ" ไคซ์สบตาเพื่อนรักตาปริบ ๆ เฮียแบร์กับไอ้บูมไม่รอด แต่กูต้องรอด! รอกคนเดียวก็ยังดี
"ขำไปเถอะ หนีมีเมียคนแรกก็มึงนั่นแหละ" ขุนกัดฟัน ใช้ช้อนชี้หน้าไคซ์ พอมันมีเมียปุ๊บ ไอ้ภูมิก็มีตามติด ๆ อดแดกสุกี้ฟรียาว
พอพูดหน่อยเสือกขำ หรือจะเถียง?
"พอ ๆ กินข้าวเถอะ เดี๋ยวต้องแยกย้ายกันทำหน้าที่อีก"
"เออว่ะ เดี๋ยวต้องอาบน้ำลูกอีก" ปลื้มเห็นด้วยกับภูมิที่ชวนเปลี่ยนเรื่องเนียน ๆ ขืนคุยเรื่องนี้ต่อคงอีกยาว อาจจะลากยาวสาวมาถึงเขาเลยก็ได้
ไม่เสี่ยงดีกว่า ไอ้ขุนปากหมาจะตาย
