บทที่ 4 บทนำ แรกพบ ประสบ (อุบัติ) เหตุ [4]
ไม่รอให้มันไหวตัวทันยาหยีก็กระชากประตูห้องน้ำให้ปิดลงอีกรอบ ก่อนจะใช้โบมัดผมที่ดึงมาจากผมของตัวเองเมื่อครู่คล้องกับหูล็อกประตูแล้วผูกเอาไว้แน่นๆ แทนแม่กุญแจ แม้ประตูจะไม่ได้ปิดสนิทแต่ก็ไม่สามารถที่จะเปิดออกกว้างจนคนด้านในก้าวออกมาได้แน่ๆ
ปังๆๆ
“ปล่อยกู!!!”
“รอตำรวจมาปล่อยเถอะไอ้โง่!” ยาหยีบอกอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันมามองหน้าเฮียหมูเจ้าของร้านที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
“ขอโทษนะคะเฮีย แต่ไอ้นี่มันเป็นโจรค่ะ นั่นค่ะ ตำรวจมาพอดี”
หางตาเหลือบไปเห็นผู้เสียหายเดินนำเจ้าหน้าที่ตำรวจมาพอดีเธอจึงรีบชี้นิ้วออกไป
ทันทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงก็รีบดึงโบมัดผมที่ยาหยีมัดเอาไว้ออกจากหูคล้องกุญแจแล้วยืนรอให้คนด้านในเดินออกมา และเมื่อคนร้ายกระชากประตูออกมาเจอตำรวจก็ถึงกับเบิกตาโพลง ก่อนจะถูกตำรวจรวบตัวเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว
“รอบนี้จับมันไปนานๆ หน่อยนะครับคุณตำรวจ ชาวบ้านแถวนี้เขาระอามันกันหมดแล้ว” เฮียหมูกำชับ เพราะเขาเองก็รู้ว่าเด็กวัยรุ่นแถวนี้ส่วนมากมีคดีติดตัวกันทุกคน แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ บางวันที่มาเป็นลูกค้าก็ต้องขาย แต่ไม่รู้ว่าวันไหนมันจะมาเป็นหัวขโมย บางคนถ้าไม่เสพยาก็ดูปกติดีแต่ถ้าวันไหนเสพยามาก็คลุ้มคลั่งอาละวาดราวกับเป็นคนละคน เรื่องแบบนี้มีให้เห็นอยู่ทุกวัน
“ขอโทษเรื่องประตูด้วยนะคะเฮีย”
“เดี๋ยวผมจ่ายค่าเสียหายให้เองครับ” เจ้าของกระเป๋าสตางค์แสดงความรับผิดชอบด้วยความเต็มใจ
“ไม่เป็นไรหรอกครับ นิดหน่อยถือว่าช่วยกัน ของมันยังไม่ได้พังจนใช้ไม่ได้ ช่างมันเถอะ”
“ไม่เป็นไรครับ ผม...”
“แฟนเหรอหนูหยี”
“หืม” ยาหยีเบิกตาโพลง แต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากกลับอมยิ้มอย่างมีเลศนัย แอบมองผู้ชายที่ยืนเสียอาการอยู่ข้างๆ แล้วส่งสายตาวิบวับทะลึ่งทะเล้นกับเขา ก่อนจะหันกลับไปปฏิเสธกับเฮียหมูทีหลัง
“ไม่ใช่ค่ะเฮีย แหม ถ้าแฟนหยีหล่อขนาดนี้จะพามาเดินควงให้ทั่วถนนเลย” ยาหยีแกล้งว่า ท่าทีขยิบตาของเธอทำให้อีกฝ่ายต้องเสมองไปทางอื่นอย่างเสียไม่ได้
“เอาเป็นว่าผมขอบคุณคุณมากก็แล้วกันนะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยๆ กัน อ้อ ฉันเพิ่งนึกได้ คุณรอตรงนี้นะคะ” ยาหยีเพิ่งจะนึกอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้รีบเดินตรงไปที่โต๊ะด้านนอกเพราะเมื่อครู่นี้เห็นว่ากระเป๋าสตางค์เขาถูกทิ้งไว้ในถังขยะใต้โต๊ะตัวนั้น
โชคดีในถังขยะมีแค่กระเป๋าสตางค์ของเขาอยู่แค่ใบเดียวมันจึงไม่เลอะ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ละเลยที่จะดึงกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดให้สะอาดแล้วจึงรีบนำมาส่งคืนให้เจ้าของ
“ใบนี้ใช่ไหมคะ”
“ครับ”
“ไม่น่าจะมีเงินอยู่แล้วนะคะ ฉันเห็นมันหยิบเงินออกไปหมดแล้วก่อนจะทิ้ง แต่พวกบัตรสำคัญต่างๆ ของคุณน่าจะยังอยู่ ลองเช็กดูค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปอายัดหรือแจ้งทำใหม่” ยาหยีบอกอย่างรอบคอบ เจ้าของกระเป๋าสตางค์รับไปแล้วรีบเปิดดู ซึ่งก็เป็นเพราะบัตรในกระเป๋าหลายสิบใบนั่นแหละที่ทำให้เขายอมที่จะเสียเวลา ส่วนเงินสดในกระเป๋ามีอยู่เพียงแค่ไม่กี่พันบาทเท่านั้นเอง
“ยังอยู่ครับ”
“ถ้าเรียบร้อยแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ พอดีวันนี้รีบค่ะ”
“ครับ”
“นี่ค่าข้าวนะคะเฮีย”
“อ้าว จะไปแล้วเหรอหนูหยี”
“ค่ะ เดี๋ยวไปไม่ทัน อวยพรให้หยีด้วยนะคะเฮีย ถ้ารอบนี้หยีได้งานเดี๋ยวหยีจะพาเพื่อนมาเลี้ยงร้านเฮียนี่แหละค่ะ”
“ได้เลย โชคดีนะหนูหยี”
“ค่า” ยาหยียิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือลา เตรียมตัวเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมาส่งยิ้มให้กับคนหล่ออีกครั้งก่อนจากกัน
“ไปก่อนนะคะ”
“ครับ ขอให้โชคดี”
อยากกรีดร้องที่เขาอวยพรให้เหมือนกัน นี่ถ้าหากไม่ติดว่ามีนัดสำคัญที่หมายถึงอนาคต เธอก็อยากจะหาเรื่องพูดคุยกับเขาต่อสักหน่อย แต่ตอนนี้คงต้องแยกย้ายกันแล้วจริงๆ
ผู้ชายก็อยากได้ แต่งานมันดันสำคัญกว่า ชีวิตของยาหยีมันต้องสู้!
