บทที่ 20 ซื้อเธอแล้ว

มารตีเผลอตัวตีมือลงไปที่ท่อนแขนแข็งแรงของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่แรงมากนัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ควรทำมารตีเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ อีตาลุงนี่ยิ่งโรคจิตอยู่ด้วยไม่ใช่ว่าจะพาเธอไปฆ่าทิ้งหรอกนะ

"หึ"

ได้รับกลับมาเพียงแค่เสียงหัวเราะในลำคอของคนพี่ที่ยังจับพลิกมือ พลิกแขนเธอดูราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่า...