บทที่ 100 ตอนพิเศษ คนช่างง้อ

เหนือ!

ผมตะลึงไปชั่วขณะ จนกระทั่งพิธีกรกระซิบบอกว่าผมควรพูดอะไรสักอย่าง

สิ่งที่ผมเตรียมพูดมาสองวัน ก่อนหน้านั้นท่องจำจนขึ้นใจ มันหายไปจากสมองของผมจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มเต็มหน้าเท่านั้น

“ขอบคุณครับ”

ผมกล่าวได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะรีบวิ่งลงมาจากเวที แขกในงานพากันงุนงงกับการกระทำของผม ทุกสายตาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ