บทที่ 24 ของมีฟ้า

“อ่าส์”

หัวใจของผมเต้นถี่รัวราวกับกลองชุดท่อนฮุก ขาสั่นระริก ลมหายใจหอบกระชั้น เหงื่อไคลไหลย้อยจนผิวขาวเป็นมันเลื่อม ก่อนที่ผมจะหมดแรงทิ้งร่างลงบนตักของเหนืออีกครั้งพร้อมกับน้ำกามสีขาวขุ่นที่พุ่งออกมาเป็นสายจนเลอะลงบนหน้าขาและผ้าปูที่นอน

นานนับนาทีกว่าที่ผมจะมีสติอีกครั้งจากท่อนลำบวมเป่งที่เสียดสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ