บทที่ 10 เหลี่ยม 10

 ‘หนูไม่รู้ว่าตาฝาดหรือเปล่า หนูเห็นพี่ผู้ชายหยิบอะไรออกมาจากเสื้อก็ไม่รู้ เขาใส่มันลงไปในแก้วน้ำพี่ด้วยล่ะ...พี่ลูกจันทร์เดินออกไปคุยโทรศัพท์ คงไม่ทันสังเกต’

ตอนแรกก็ไม่เชื่อ แต่เมื่อพอร่างกายมีอาการผิดปกติลินจันทร์จึงรู้สึกกลัว

“เปิดออกแล้ว ทายาให้พี่สิคะมันปวดจี๊ดเลย”เขาว่าพลางปลดประดุมเสื้อเชิ้ตเผยไหล่กว้าง

ตอนนี้ยากระตุ้นประสาทในแก้วน้ำส้ม เริ่มออกฤทธิ์กล่อมประสารทแล้ว หญิงสาวปวดหัวตุบๆ ไม่ทันฉุกคิดถึงสิ่งใด โดยเฉพาะเรื่องร้ายซึ่งกำลังจะเกิดกับตัว จู่ๆ ลินจันทร์ก็เปิดตลับสีขาวมุกออก โดยไม่รู้ไม่ว่ามันคือ ยาเสียสาวซึ่งมีชื่อเรียกว่า ‘แมลงวันสเปน’

หญิงสาวสูญเสียการควบคุมตัวเอง พอรหัทสั่งอะไรหล่อนก็ทำตามอย่างว่าง่าย ลินจันทร์ใช้ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อครีมตามที่เขาบอก “มากกว่านั้นอีก อีกหน่อยนึง”เสียงเขาอยู่ไกลแสนไกล ร่างกายหล่อนกำลังลอยคว้างในอากาศ หัวใจหล่อนกระตุกวูบวาบ สมองมึนงง ร้อนรุ่มจนเหงื่อผุดขึ้นท่วมดวงหน้า เนื้อตัวเหมือนถูกมนตราประหลาดครอบงำ ก่อนที่ริมฝีปากสีสดจะเผลอไผลครางเสียงแหบพร่า เสียงนั้นช่างน่าอดสูจนหล่อนเองก็นึกสมเพชตนเอง

ลินจันทร์ตกใจการกระทำของตนไม่รู้ว่านึกอย่างไรถึงได้ป้ายตัวยาลงบนแขนตนเองแล้ว ถูไปมาจนเกิดอาการประหลาด หล่อนวูบไหวไปทั้งร่าง มือไม้อ่อนระทวย วาบหนึ่งอยากจะโผเข้าไปซุกตัวกับอกกว้าง กอดจูบชายหนุ่มตามแรงปรารถนาซึ่งขับออกมาจากส่วนลึก

“เฮีย...ลูกจันทร์ร้อน หายใจไม่ออก”หล่อนหวาดกลัวความรู้สึกนั้น มันไม่ใช่แค่อาการร้อนในอก หากไล่ไปจนถึงชุดชั้นในซึ่งปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวน หล่อนอยากปลดเปลื้องทุกพันธนาการ และเพียงเขาช่วยดับไฟกิเลสที่กำลังแผดเผา ลินจันทร์ก็พร้อมเป็นนางบำเรอให้รหัทอย่างไม่เกี่ยงงอน  

“หือ... ว่าไงนะคะ”เขาแสร้งไม่ได้ยิน รหัทยิ้มหวานจับใจ ดวงหน้าเขามีเสน่ห์ล้นเหลือ

ลินจันทร์พยายามควบคุมตนเอง เมื่อมือข้างหนึ่งกำลังปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง หล่อนเสียววาบที่ต้นคอ...นี่คงไม่ได้หมายความว่า เขาวางยาหล่อนอย่างที่คิดไว้แต่แรกหรอกนะ...

พอคิดได้ดังนั้น สติที่เหลืออยู่น้อยนิดจึงรวบรวมเข้าด้วยกัน ลินจันทร์อดกลั้นอำนาจแห่งราคะที่แผดเผา หล่อนขยับตัวชิดประตูรถกลัวชายหนุ่มฉวยโอกาสในยามที่หล่อน อ่อนแอ ควบคุมตนไม่ได้  

“ลูกจันทร์ปวดหัวจนจะระเบิดอยู่แล้ว เฮียช่วยด้วย”เสียงของหล่อนน่าสงสารยิ่งนัก

รหัทซึ่งหวังให้ฤทธิ์ยากล่อมประสาทปลุกพลังความต้องการของหญิงสาวออกมา เพื่อเขาและหล่อนจะได้ร่วมรักกันดูดดื่มสักครั้ง ก่อนเขาจะปล่อยหล่อนไปจากชีวิต

แต่แล้วชายหนุ่มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขากล้าทำลายคนรักได้ลงคอเชียวหรือ แค่อยากจะเชยชมเรือนร่างงดงาม ถึงกับปล่อยให้ จิตใจถลำจมไปอยู่กับสิ่งเลวร้ายที่ยั่วกิเลส

“ลูกจันทร์ เอียขอโทษ”กระแสเสียงเจือความเจ็บปวด ท้ายที่สุดเขาก็รักหล่อนเกินกว่าจะทำร้ายผู้หญิงซึ่งคอยดูแลทะนุถนอมตลอดระยะเวลาหลายปีได้ลงคอ  

ชั่วเวลานั้นถึงสมองมึนงง และร่างกายร้อนวูบ แทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ แต่ลินจันทร์ยังรับรู้ถึงสิ่งที่เขาเอ่ยชัดแจ้ง ดวงหน้าชายหนุ่มขาวราวกับกระดาษ รหัทไม่เคยโกหกหล่อนได้สักครั้ง “เฮียเชน...ทำอย่างนี้กับลูกจันทร์ทำไม ? ”

ดวงหน้าหล่อนแดงก่ำ ไม่คาดคิดว่า เขาจะวางแผนร้ายกับตน ลินจันทร์กลั้นเสียงสะอื้น ขอบตาผะผ่าวร้อน หล่อนให้สัญญาแล้วว่าจะไม่ยอมพลาดท่าและเสียน้ำตาให้ผู้ชายหน้าไหนอีก

กระทั่งรถเคลื่อนชิดริมฟุตบาท หล่อนก็ชูกระป๋องสเปรย์พริกไทยขึ้น หากรหัทคิดรวบหัวรวบหาง ข่มเหงกันง่ายๆ หล่อนก็พร้อมปกป้องศักดิ์ศรีตน “ลูกจันทร์อย่าทำบ้าๆ นะ วางลงเถอะเฮียไม่ทำอะไรลูกจันทร์แล้ว”เขาพูดจริง ความใคร่พลันมอดดับเมื่อเห็นคนเคยรัก ตอบกลับด้วยสายตาชิงชัง

“ไม่...มันสายเกินไปแล้ว แค่คิดชั่วๆ ก็ทำให้ลูกจันทร์เจ็บๆ จากการถูกคนรักหักหลัง”ลินจันทร์รวบรวมแรงกายเท่าที่มีต่อสู้ให้พ้นจากบ่วงราคะของรหัท

จากนั้นนิ้วเรียวก็กดปุ่มเต็มแรง สเปรย์พริกไทยพลันรดหน้าชายหนุ่มเต็มรัก ลินจันทร์ไม่แน่ใจว่ารหัทร้องโอดโอย หรือเจ็บปวดแค่ไหน ห้วงเวลานั้นหล่อนรู้แต่ว่าต้องหนีจากเขาให้เร็วที่สุด ก่อนที่สติจะวูบดับ

กระทั่งความเงียบสงบเข้ามาเยือน พร้อมกลิ่นยาฉุนจมูก หล่อนก็เห็นดวงหน้าพุดตานผุดขึ้น เพียงแค่นั้นน้ำตาก็ไหลกลบตา สัมผัสจากพี่สาวทำให้หญิงสาวอุ่นใจ อย่างที่พุดตานเคยบอก หากในโลกนี้ไม่เหลือใครหล่อนยังมีพี่สาวคนนี้เสมอ...