บทที่ 36 เหลี่ยม 36

พอก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น เสียงของทองภูมิก็ดังฝ่าอากาศพุ่งตรงมายังร่างบอบบางแบบอย่างสายฟ้าแลบ

“มัวทำอะไรอยู่ลูกจันทร์ ฉันให้เวลาเธอห้านาทีไม่ใช่หรือ ทำไมปล่อยให้ฉันรออยู่ตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง!”น้ำเสียงกราดเกรี้ยวบาดหัวจิตหัวใจนัก ลินจันทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ระอาความไร้เหตุผลของเขา ไม่คิดจะไถ่ถามให้ร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ