บทที่ 1 บทที่1

โรงแรมหรู ณเซี่ยงไฮ้

(ชินหยง)

ไม่คิดเลยว่าแค่เวลาสองเดือนที่ผ่านมา จะทำให้ผมต้องมานั่งรอเป็นเจ้าสาวของเฮียเซนต์ ผมขอบอกตรงนี้เลยว่าผมไม่ได้รักเฮียไม่คิดจะรักด้วยเพราะผมมีคนที่ผมรักแล้ว หากหลิวหลงมีฐานะที่เทียบเท่าบ้านผม ป่านนี้ความรักของเราก็คงไม่ถูกปิด

"เฮีย แต่งตัวเสร็จหรือยัง" เสียงที่โพล่งเข้ามาเป็นเสียงน้องชายผม อาชุน

"ชุน เฮียซีละ"

"อยู่กับป๊าข้างนอก ป่านนี้ก็คงรอรับแขกอยู่ละมั้ง"

ผมกำลังใช้ความคิดในหัว หากปล่อยวันนี้ผ่านไป คนที่ต้องช้ำใจมากที่สุดน่าจะเป็นอาหลิว เพราะเขาไม่รู้เรื่องธุรกิจอะไรแถมผมกำลังจะหักอกเขาอย่างนั้นเหรอ

"นี่เฮียรู้ไหมข้างนอกนะ คนเยอะมาก อีกไม่นานเจ้าบ่าวเฮียคงจะมา ใช่ไหมโบโบ้"

ผมมองดูน้องชายแล้วก็ต้องถอนหายใจ เพราะในมือของชุนก็คือเพื่อนของเขา ตุ๊กตาหมี ที่ไปไหนก็ต้องอุ้มไปด้วย แถมมันยังมีชื่อด้วยนะ โบโบ้นั่นแหละชื่อเขา

ผมมองทุกสิ่งอย่าง มองน้องชายที่ยืนพูดกับตุ๊กตาอย่างมีความสุข มองตัวเองในกระจกเงาที่สะท้อนออกมาให้เห็น ชุดเจ้าสาวสีแดงที่ ถูกปักทอลวดลายมังกรสีทองอร่าม ผมจ้องมองดวงตาของตัวเองผ่านกระจกเงา ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา

หากยอมแต่งชีวิตจะไม่มีความสุขตลอดไป

"ชุน เฮียอยากเข้าห้องน้ำ รู้สึกตื่นเต้นหากใครมาถามบอกว่าเฮียไปเข้าห้องน้ำนะ"

"ครับ"

ทันที ที่น้องขานรับผมก็ลุกออกจากที่เดินตรงไปทางห้องน้ำ ปล่อยให้ชุนนั่งรออยู่ด้านนอก ผมไม่อยากทำแบบนี้ แต่หากไม่ทำแบบนี้ชีวิตที่เป็นของผมก็จะไม่มีความสุขอีกต่อไป

"ป๊า ชินขอโทษนะ"

เวลาผ่านไป

คงจะนานพอสมควรที่พี่ชายไม่ออกมา แต่เชื่อหรือไม่ว่าชุนไม่ได้สงสัยเพราะตัวเขาคิดว่าชินคงปวดหนักหรือทำสมาธิก่อนเข้าพิธี จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องตามเจ้าสาวเข้าไปในงาน ทว่ารอบแรกที่มาตามเป็นซีพี่ชายคนโตของเขา

"อาชินละ"

"เฮียเข้าห้องน้ำ"

ซีสาวเท้ามุ่งหน้าไปทางห้องน้ำที่คิดว่าชินอยู่ในนั้น จากนั้นก็ยืนเรียกอยู่ข้างนอก

"ชิน ถึงเวลาแล้วนะ เสร็จหรือยัง"

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆออกมา จนซีนึกแปลกใจมากจึงผลักประตูเข้าไป แต่สิ่งที่ซีเห็นมันทำให้ซีต้องตกใจสุดขีด เพราะในห้องน้ำไม่มีชิน มีเพียงชุดเจ้าสาวที่วางอยู่บนชักโครกที่ถูกปิดฝาไว้

"แย่แล้ว" เสียงของซีที่โพล่งจนดังทำให้ชุนต้องรีบวิ่งไปดูอีกคน

"เกิดอะไรขึ้นเฮีย"

"ชิน อาชินหนีไป"

คำที่หลุดออกมาประโยคสุดท้ายทำให้สองพี่น้องถึงกับขนลุก ไม่ใช่ว่าเจอผีหรอกนะ แต่กลัวป๊าจะคาดโทษที่ดูแลชินไม่ดีต่างหาก

"แกรออยู่นี่นะ เฮียจะไปตามป๊า"

"ครับ" ยืดกอดตุ๊กตาแน่นไม่รู้ว่าจะหาคำตอบไหนให้ป๊า เพราะตัวเองก็อยู่เป็นเพื่อนเฮียแค่สองคนไม่รู้ว่าเฮียแอบเปลี่ยนชุดแล้วหนีออกไปตอนไหน หรือว่าจะออกไปตอนที่ตนนั่งคุยกับโบโบ้ อีกทั้งตอนนั้นตนก็หันหลังให้ประตูห้องอีก

"เฮียชินนะเฮียชิน ทำผมเดือดร้อนอีกแล้ว"

ระยะเวลาที่ไปตามป๊ามาที่ห้อง ใช้เวลาไม่นานนัก เมื่อเจียอีมาแล้วก็หยิบชุดลูกชายขุนมาดูจากนั้นก็หันไปสั่งบรรดาลูกน้องเสียงแข็ง

"ตามหาให้ทั่วโรงแรม ค้นทุกห้อง อาชินหนีไปไม่ไกลแน่" เสียงของป๊าทำให้ชุนถึงขั้นตัวสั่นไปหมดกลัวเหลือเกินว่าป๊าจะทำโทษ เมื่อยืนเงียบอยู่อย่างนั้นพร้อมกอดตุ๊กตาไว้แน่น เจียอีก็หันมาทางลูกชายคนเล็กของบ้าน

"ลื้อเฝ้าพี่ชายยังไง ปล่อยให้อาชินหนีไปได้"

"ป๊า ชุนไม่รู้นิว่าเฮียจะหนี เฮียบอกชุนว่าอยากเข้าห้องน้ำ ชุนก็นั่งรอ"

"ลื้อนี่มัน...." ไม่รู้จะหาคำไหนว่าลูกชายคนเล็ก เหมือนจะดุแต่ก็ไม่กล้าเพราะก่อนที่ภรรยาจะเสีย เจียอีให้สัญญาว่าจะเลี้ยงลูกให้ดี เพราะชุนติดแม่มาก เมื่อขาดแม่ก็เศร้าอยู่เป็นปี จนได้ตุ๊กตามาเป็นเพื่อน แต่ไม่คิดว่าลูกจะติดจนกลายเป็นคุณหนูทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

ม่าเจียอีถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกอีก สองขาของเขาไม่หยุดนิ่ง เดินวนไปเวียนมาภายในห้อง พร้อมยกมือมามองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมืออยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง

"ท่านครับ"

"มีอะไร"

"แม่บ้านทำความสะอาดบอกว่ามีคนฝากจดหมายไว้ให้ห้องนี้ครับท่าน"

เขาไม่รอช้าที่จะหยิบมันมาจากมือลูกน้อง จากนั้นก็เปิดอ่าน ใจความในนั้นเขียนว่า

ป๊า ชินขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ชินไม่ได้รักเฮียเซนต์ ชินมีคนรักอยู่แล้ว แม้ฐานะเขาจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเราแต่ชินก็รักเขา เรารักกัน ชินไม่มีโอกาสดูแลป๊า จากนี้ขอให้ป๊าดูแลตัวเอง ชินรักป๊านะ

ขยำมันจนยับแล้วเหวี่ยงทิ้งทันที พร้อมเสียงที่โพล่งขึ้นอย่างดุดัน 

"พลิกแผ่นดินตามหาชินหยงให้เจอ แล้วนำตัวกลับมาให้ได้"

"ครับนาย"

แน่นอนแหละว่าเสียงของพ่อทำให้ ทั้งซีและชุนต้องหลบหน้าก้มต่ำไม่กล้าที่จะสบตาขึ้นมามอง จนกระทั่ง เรื่องนี้ถึงหูของ เซนต์

โทรศัพท์ (เสียงเรียกเข้าก็คือเซนต์)

(คุณม่า ผมได้ยินข่าวว่าเจ้าสาวของผมหนีไปอย่างงั้นเหรอ)

"คุณเซนต์ ใจเย็นๆ ทางเรากำลังตามอาชินกลับมาอยู่"

(ตามอย่างงั้นหรือครับ นี่มันใกล้เวลามงคลแล้ว คุณม่าจะตามลูกชายจากที่ไหน)

เจียอีถึงขึ้นเงียบ ตอนนี้แขกก็มาจนเนืองแน่น หากตามชินไม่พบคงต้องแตกหักกับเซนต์แน่

"คุณเซนต์ ไม่ต้องเป็นห่วงพิธีจะดำเนินต่อไปแน่นอน"

ม่าเจียอีวางสาย จากนั้นก็ตวัดสายตามาทางลูกชายคนเล็ก แล้วออกคำสั่งกับลูกน้องทันที

"จับคุณหนูสามไปแต่งตัวเตรียมเข้าพิธี!"

".!."

"ป๊าพูดอะไร ชุนไม่เข้าพิธีนะ ชุนยังเรียนไม่จบ"

"ลื้อปล่อยให้พี่ชายหนีไป ลื้อก็ต้องรับผิดชอบ อาซีไปตามช่างแต่งหน้าแต่งตัวเข้ามา อั้วให้เวลาลื้อ 20นาที ทำยังไงก็ได้ให้ทันพิธีนี้"

"ครับป๊า"

"เฮีย"