บทที่ 7 บทที่7

(เฮียเซนต์)

ร่างเล็กที่บอบบางนอนแผ่หลาอย่างไร้ความรู้สึก ผมกระชับฝีเท้าเข้าไปนั่งที่ขอบเตียง จากนั้นก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อคลุมที่ชุนเหอสวมใส่ออก จับน้องพลิกอยู่สองรอบเสื้อคลุมก็หลุดออกมา เผยให้เห็นเนื้อขาวๆที่อยู่ภายใต้การปกปิดเมื่อกี้ 

เสื้อผืนเล็กที่ยังอยู่มันไม่ใช่ปัญญาหากผมจะถอดมันออก ทว่า ผมเองก็ไม่อยากลักหลับใครง่ายๆ เหมือนมันจะเสียเชิงเกินไป

"ชุน ตื่นสิ" ผมขยับตัวเธอเล็กน้อย อยากให้คนที่นอนหลับปางตายได้ลืมตาตื่นขึ้น ไม่นานนักเสียงที่เปล่งออกมาก็ทำให้ผมต้องชะงัก

"โอ้ยย รำคาญชะมัด ฉันจะให้ป๊าไล่พวกแกออกให้หมด โบโบ้ช่วยไล่พวกแม่บ้านออกไปที ชุนจะนอน" สิ้นเสียงของชุนเหอเขาก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ผม จนผมคิดแล้วว่า ไม่น่าจะปลุกขึ้นมาสานสัมพันธ์สวาทครั้งนี้ได้แน่ ในเมื่ออยากประนีประนอมแต่มันไม่เป็นผลแน่นอนว่า ผมคงไม่คิดจะปลุกให้ตื่นอีก เพราะสิ่งที่ผมจะปลุกคือปลุกอารมณ์มากกว่า

ผมกดโทรศัพท์ลงไปที่ชั้นล่างของบ้าน ส่งให้อาเหมาเอาเหล้าขึ้นมาให้ จะเอาเมียทั้งที ก็ต้องย้อมใจสักหน่อย แน่นอนว่าผมแต่งชุนเหอมา ไม่ใช่แต่งในนามอย่างที่เขาอยากจะเป็น ในเมื่อแต่งมาแทนพี่ชายก็ต้องทำหน้าที่เหมือนกันทุกอย่างสิ

รินเหล้าลงแก้วเทลงคอจนร้อนผ่าว คืนนี้ต้องยอมรับว่าเหนื่อยเล็กน้อย คงเพราะใช้เสียงในการพูดเยอะไปหน่อย ยิ่งเทเหล้าเข้าปากไปหลายรอบก็ยิ่งรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายมันร้อนวูบวาบมากขึ้น จนต้องถอดเสื้อออกทีละชิ้น สุดท้ายก็เหลือไว้แค่เสื้อกล้ามตัวเดียว

ผมมองไปที่เตียงนอนคนที่นอนหลับหมดสติอยู่ตรงนี้ หน้าตาก็คล้ายชินหยงมาก เพียงแต่ชุนดูเด็กกว่า การทำอะไรก็เลยคล้ายเด็กเล่นไปเสียหมด

ผมเริ่มลุกออกจากที่ มุ่งหน้าไปที่เตียง นั่งลงที่ขอบเตียงที่ชุนนอนอยู่ สายตาของผมจ้องมองอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะยกมือไปสัมผัสที่แก้ม

 "ฉันทำอะไรเธอก็คงไม่ผิดหรอก เราแต่งงานจดทะเบียนกันแล้วนิ"

พูดจบผมก็ยกยิ้มขึ้นประดับที่ใบหน้าทันที ก็มันเป็นเรื่องจริง คืนแรกเราไม่มีอะไรกัน แต่ผมมาคิดๆดูแล้วว่า ทำไมต้องคิดเยอะในเมื่อคนที่นอนตรงนี้เป็นเมียผม

ผมค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ถึงความหอมละมุนที่ผิวหน้า จากนั้นก็ดันร่างของชุนให้นอนหงาย ในขณะที่ผมทับร่างชุนไว้แค่ครึ่งท่อน สัมผัสที่ผ่านริมฝีปากกดจูบไปที่หน้าผากลากลงมาที่สันจมูก สุดท้ายก็ต้องหยุดที่ริมฝีปากในระยะประชิด ที่เรียกว่าใกล้ที่สุด

ผมไม่รู้ว่าเผลอยิ้มขึ้นเพราะอะไร แต่สิ่งที่อยู่ในหัวคือเรียวปากของชุนอวบอิ่ม เล็กๆน่าจูบชะมัด อมชมพูหน่อยๆ เพียงเท่านั้นก็ทำให้ผมต้องก้มลงไปสัมผัส 

กดจูบนุ่มลึกอยู่สักพัก ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนงับดูดไปที่เรียวปาก จูบของผมไม่ได้รุนแรงอะไร แต่เป็นการปลุกอารมณ์ในร่าง แต่เชื่อไหมว่าจังหวะนั้นเอง ชุนเหอดันลืมตาขึ้นแล้วเปล่งเสียงท้วงในลำคอ

"ฮือ ฮือ ฮือ "

ไม่มีประโยชน์หรอกครับแม้จะท้วงเท่าไหร่ผมก็ไม่ปล่อยแล้ววินาทีนี่ แถมทุกสัดส่วนถูกผมจับล็อกไว้หมด จากที่ทับร่างชุนแค่ท่อนบนก็เปลี่ยนเป็นขึ้นทับทั้งตัว ส่วนแขนผมก็จับล็อกไว้ไม่ให้ชุนคิดดิ้นอีก

หลังจากละริมฝีปากออกแล้ว เสียงที่รีบพูดขึ้นนั้น มันทำให้ผมต้องฉีกยิ้ม

"เฮียเซนต์ไม่มีมารยาท จะจูบคนอื่นทำไมไม่ขอเขาก่อน"

"ต้องขอด้วยเหรอ? ฉันแต่งเธอมาเป็นเมียแล้วนะ"

"แต่ว่า แต่ ชุนเมานะ เฮียเห็นไหมเนี่ย ชุนปวดหัวมากเลย"

ผมอยากขำคนที่พยายามแกล้งปวดหัว หน้าชุนเหอบู้บี้ขึ้นคงอยากให้ผมปล่อย แต่....

"นี่ไงก็จะฉีดยาให้อยู่เนี่ย!"

"....."

ผมก้มลงกระซิบที่ข้างหู จากนั้นชุนก็เงียบผมยึดตัวมองหน้าคนที่นอนราบอีกครั้งให้ตายเถอะ นี่หน้าแดงเพราะเมา หรืออายกันแน่ สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้ผมต้องเลิกคิ้วถามจากนั้น ผมก็เห็นสีหน้าของชุนชัดๆ คงไม่ได้เมาแล้วละครับ คงอายคำว่าจะโดนฉีดยา

ไม่รอช้าที่จะซุกหน้าลงที่ซอกคอของชุนอย่างช้าๆ ทุกรอยจูบทุกการสัมผัส ผมรู้สึกได้ว่าคนที่ถูกกระทำจะเอียงคอรับด้วยซ้ำ แต่ปากก็ยังอุตส่าห์พูดขัดขืน

"อย่านะเฮีย ปล่อยนะเฮีย ฮือ"

ผมค่อยๆประโลมไปช้าๆ ค่อยๆจัดการเสื้อผ้าออกทีละชิ้น พลางซุกใบหน้าลงไปจูบ ไปกอดไปหอมคนตัวขาวที่นอนอยู่ แต่เสียงที่เปล่งออกมาแต่การกระทำสวนทางนี่สิ

"เฮีย อย่าทำนะ เฮียอ๊ะ ชุน...อาย เฮีย"

ขณะที่เขาต่างหากที่โอบกอดผมอยู่ เอียงรับทุกสัมผัส จูบตอบทุกครั้ง แต่ก็อย่างว่าคงดูละครมากไป สุดท้ายแล้วความพยายามของผมก็ไม่เกินจริง เมื่อแท่นร้อนมันเข้าไปในตัวของชุนเหอเป็นที่เรียบร้อย

สวบ!

"อ๊าา"

"อายจัง!" เสียงหวานที่เปล่งออกมาเบาๆพลางร้องเจ็บทุกครั้งเมื่อผมดันส่วนนั้นเข้าไป สุดท้ายคนที่เปล่งเสียงออกมาเมื่อเอวของผมเริ่มขยับน่าจะเป็น ชุนเหอ

ตับตับตับ

"อ๊ะ อ่า เฮีย เบาหน่อยสิ ครั้งแรกของชุนนะเฮีย"

ผมยอมรับเลยว่าผมชอบที่ ชุนเหอเปล่งเสียงครางออกมา มันดูน่ารักเสียงเหมือนเด็กงอแง แต่ผมก็ไม่อาจเบาแรงลงได้เพราะยิ่งเร่งอารมณ์ผมยิ่งพลุกพล่าน ความเสียวยิ่งวิ่งวนจนไม่อาจเกินทนได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยน้ำรักสีขุ่นพุ่งเข้าไปด้านในของชุนเหอ พร้อมกับเด็กตัวขาวที่กระตุกเกร็งไม่ต่างกัน

"อร้าย!"

ขณะที่ชักลำเอ็นออกจากร่องอุ่น ชุนก็ร้องขึ้นอีกครั้ง แต่ผมเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง ขาเรียวของเด็กน้อยที่ถูกผมจับแยกออกเหมือนจะสั่นเทาอยู่บ้าง จากนั้นผมก็ล้มตัวนอนข้างๆ ส่วนชุน ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไร เพราะตอนนี้เปลือกตาผมมันหลับลงไปแล้วครับ หลับไปทั้งๆที่เปลือยทุกอย่าง ส่วนเมียก็ปล่อยเขาจัดการตัวเองไป ขนาดนี้แล้วคงสร่างเมาพอดี

จะไม่สร่างได้อย่างไรก็ครางเสียงหลงขนาดนั้น