บทที่ 28 ชีวิตของฉันคือเธอ

“... ขี้ดิน”

ฉันเรียกชื่อของผู้ชายตรงหน้าออกมาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ ขี้ดินเคาะประตูกระจกอีกครั้งแล้วพูดแบบไม่มีเสียงว่า ‘เปิดที’ ฉันเลยเลิกยืนอึ้ง แล้วค่อยๆ ปลดล็อกประตูให้เขาอย่างว่าง่าย

หมับ!

และทันทีที่บานประตูกระจกถูกเปิดออก ฉันก็ถูกร่างสูงตรงเข้ามากอดเอาไว้แน่นทันที

“ขี้ดิน......

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ