บทที่ 45 แค่ผมคนเดียวไม่พอใช่ไหม

เขารอจนรถคันหรูแล่นออกไปจึงเข้าไปจอดที่หน้ารั้ว ไขประตูด้วยความโมโหบวกกับความหึงหวง

“คุณวัธน์ กลับมาเร็วจังนะคะ ไม่สบายหรือเปล่า” พราวรวีก็ทักทายด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ดูไม่สบอารมณ์

“ถ้ากลับมาช้าก็คงไม่เห็นว่าคุณทำอะไรลับหลังผมบ้าง” กวีวัธน์พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“พูดเรื่อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ