บทที่ 8 เธอจ้างคุณมาเท่าไหร่
“คุณพราว ผมว่าคุณเมาแล้วนะครับ” เสียงเข้มของใครอีกคนทำให้พราวรวีหันไปมองอย่างสงสัยว่าเขาเป็นใครและรู้จักเธอได้ยังไง ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์มึนงงเล็กน้อย พยายามเพ่งมองฝ่าความสลัวของแสงไฟเพื่อสำรวจว่าเขาเป็นใคร และเหตุใดถึงรู้จักเธอได้
“รู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ” เธอถามออกไป เสียงยานคางเล็กน้อยตามประสาคนเมา
“งอนทีไรหนีมาดื่มคนเดียวทุกทีนะครับ ผมขอโทษคุณด้วยที่เธอรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณ ผมคงต้องพาเธอกลับก่อน”
“แน่ใจนะครับว่าคุณรู้จักเธอ” ชายคนแรกถามกลับน้ำเสียงหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เขาเสียดายเพราะเขากำลังจะได้เหยื่อสาวไปครอบครองอยู่แล้วเชียว แต่ผู้ชายร่างคนนี้กลับเข้ามาขวางทางเอาไว้เสียก่อน
“ก็ถามเธอสิครับ ว่าเธอชื่อพราวรวี โยธินกุลหรือเปล่า”
“โอ๊ะ!...รู้จักทั้งชื่อทั้งนามสกุลของฉันด้วย” พราวรวีมองหน้าเขาอย่างสงสัย เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยรู้จักเขาหรือเปล่า
“รู้จักดีเลยล่ะ กลับกันได้แล้ว ถ้ายังไม่กลับผมจะอุ้มคุณไปจริงๆ นะ”
“เรารู้จักกันเหรอ” เธอเอียงคอถาม เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่ารู้จักชายคนนี้
“ถ้าคุณคือพราวรวี โยธินกุล หรือพริบพราว เพื่อนรุ่นน้องของญาดา เราก็รู้จักกัน” ชายหนุ่มรีบพูดข้อมูลทั้งหมดออกไปเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ แม้ในใจลึกๆ จะแอบหวั่นอยู่ไม่น้อยว่าเธอจะไม่ยอมเชื่อและปฏิเสธความหวังดีของเขา
“อ้อ รู้จักทั้งพริบพราวและพี่ดาด้วย งั้นเราก็คงรู้จักกันสินะ” เมื่อได้ยินชื่อของ ‘ญาดา’ พี่สาวคนสนิท พราวรวีพยักหน้ารับรู้เธอเดินตามแรงจูงใจของเขาออกมาจากร้านด้วยท่าทางโงนเงน สติสัมปชัญญะลอยล่องไปไกลเกินกว่าจะยั้งคิด
“พักห้องไหนครับ”
พราวรวีไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับล้วงไปในกระเป๋าแล้วยื่นกุญแจห้องพักให้เขาแทนคำตอบ ตอนนี้เธอเมาจนทรงตัวแทบไม่อยู่ ร่างบางเอนเอียงไปมาจนชายหนุ่มต้องโอบไว้
พอเข้ามาในลิฟต์เธอก็โถมทั้งตัวเข้ามาจนเขาต้องกอดประคองไว้เพราะไม่อย่างนั้นคงได้คว่ำหน้าลงไปแน่ๆ
คนตัวสูงก้มมองใบหน้าขาวเนียนที่แต่งแต้มสีสันไว้เพียงนิด แล้วรู้สึกว่าตัวเองหัวใจเต้นแรงขึ้น กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นกายหอมกระตุ้นประสาทสัมผัสของเขาให้ตื่นตัวอย่างง่ายดาย ใบหน้าคมก้มลงกดจมูกไปบนแก้มอย่างฉวยโอกาส
คนตัวสูงก้มมองใบหน้าขาวเนียนล้ำลึกที่แต่งแต้มสีสันด้วยเครื่องสำอางไว้เพียงนิด แต่กลับมีเสน่ห์ชวนมอง ยิ่งในระยะประชิดขนาดนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นกายหอมละมุนเฉพาะตัวของหญิงสาว กำลังทำหน้าที่เป็นสารกระตุ้นประสาทสัมผัสของเขาให้ตื่นตัวอย่างง่ายดาย หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงจนกว่าเธอจะได้ยิน สายตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มสวยตรงหน้า ใบหน้าคมก้มลงกดจมูกสูดความหอมไปบนแก้มเนียนอย่างฉวยโอกาสในตอนที่เธอไม่มีสติ
ติ๊ง!....
เสียงลิฟต์ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบยืนตัวตรงอีกครั้ง
“คุณพราวครับ เดินไหวไหม” เขากระซิบข้างหูเบาๆ
“ไหวค่ะ ขอบคุณนะคะ”
คนที่ปากบอกว่าไหวพยายามตั้งหลัก แต่พอออกแรงเดินไปได้เพียงแค่ก้าวเดียวก็สะดุดขาตัวเองจนเกือบจะล้มพับลงไปกับพื้น โชคดีที่ชายหนุ่มคว้าเอวของเธอเอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้น
เมื่อเห็นว่าขืนปล่อยให้เดินเองคงไม่รอด ชายหนุ่มจึงรวบเธอเข้ามาอุ้มไว้ก่อนจะเดินไปตามหมายเลขห้องบนกุญแจที่เธอยื่นให้
“อุ่นจัง แบบนี้หรือเปล่านะที่พระเอกอุ้มนางเอง” คนเมาพึมพำเบาๆ แต่เพราะใกล้ขนาดนี้คนตัวโตเลยได้ยินทั้งหมด
กว่าเขาจะเปิดห้องได้ก็เกือบแย่ เพราะคนที่เมานั้นเอาแต่เกาะคอเขาไม่ยอมปล่อย
ชายหนุ่มอุ้มเธอมาวางบนเตียงในห้องนอนแล้วหันหลังกลับแต่ข้อมือเล็กๆ ก็คว้าไว้จนเขาล้มลงทับไปบนร่างนั้นอย่างไม่ตั้งใจ ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าว
“จะกลับแล้วเหรอคะ”
“ครับ”
“อยู่ก่อนได้ไหม”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่อยากรบกวนคุณ” ชายหนุ่มพยายามข่มใจอย่างถึงที่สุด เขาปฏิเสธด้วยเสียงสั่นพร่า
“เท่าไหร่” คนถามมองเขาด้วยตาปรือจนแทบจะปิด
“อะไรครับ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจในคำถาม
“พี่ดาจ้างคุณมาเท่าไหร่”
“พูดอะไรผมไม่เข้าใจ”
“ฉันรู้พี่ดาคงจ้างคุณมาใช่ไหม คงกลัวฉันเขียนอีโรติกไม่ได้อารมณ์ล่ะสิ ไม่เป็นไร Onenight สักครั้งก็ดีเหมือนกันนะ” พราวรวีถามออกไปตอนนี้สมองสั่งการไปตามจินตนาการของนักเขียนนิยาย เธอมั่นใจว่ารุ่นพี่คงส่ง ‘ตัวช่วย’ มาให้เพื่อหาประสบการณ์จริง
“เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ไม่มีใครจ้างผมมาทั้งนั้น” ชายหนุ่มรีบดันตัวเองลุกขึ้น เขารีบเข้าไปยังห้องน้ำเอาผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกมาเช็ดใบหน้าและท่อนขาของคนเธอ เผื่อว่าความเย็นจะช่วยให้เธอหายเมาได้บ้าง
หญิงสาวที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์ครอบงำ ทำให้เธอทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง
พราวรวีคว้าคอเสื้อของเขา รั้งให้ก้มลงมาก่อนที่เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีหวานจะประกบแนบแน่นลงไปบนริมฝีปากหยักของผู้ชายตัวโตจนเขาตั้งตัวไม่ทัน เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาๆ ชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง นกเขาที่หลับไหลกลับตื่นตัวขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว
“นอนกับฉันได้ไหม” เสียงคนเมาพูดเหมือนกำลังละเมอ
“ทำแบบนี้จะไม่เสียใจแน่นะ” เขากระซิบถามย้ำ นัยน์ตาคมเข้มเต็มไปด้วยประกายความต้องการที่เก็บไว้ไม่มิด
“ไม่เลย ฉันอยากนอนกับใครสักคน อยากรู้ว่ามันจะรู้สึกดีไหม อยากรู้ว่ามันดียังไง” เสียงนั้นฟังดูจริงจังจนเขาต้องยอมปล่อยไปให้ทุกอย่างเป็นไปตามอารมณ์ปรารถนาและสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมา
“คุณหล่อเหมือนพระเอกนิยายของฉันมาก” ใบหน้าหวานยื่นเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นผสมไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ
“ผมไม่ใช่พระเอกในนิยาย ผมมีตัวตนจริงๆ” เขาบอกก่อนจะยื่นมือหนาไปประคองหน้าสวยเอาไว้
“ฉันรู้ ฉันถึงอยากให้คุณนอนกับฉัน ถ้าคุณไม่รังเกียจ” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูเนียน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไป หรือเพราะเธอกำลังอายต่อคำพูดใจกล้าของตัวเองกันแน่ แต่ท่าทางและสายตาเชิญชวนนั้น กลับเป็นตัวจุดชนวนชั้นดี
คนที่นกเขาไม่ขันจนหมดความมั่นใจกลับรู้สึกถึงความตื่นตัว ความต้องการมปะทุขึ้นจนเขาแทบจะทนไม่ไหวและพร้อมที่จะกระโจนเข้าใส่ร่างยั่วยวนตรงหน้าอย่างไม่อาจห้ามได้
