บทที่ 4 ตอนที่ 4 ไม่คิดอะไร..จริง ๆ
โย Part
"เบบี๋ทำไรอยู่ครับหน้างอคอหักเชียวแล้วคุยกับใครอยู่นอกใจป๋าเหรอ เอาแต่เขี่ยโทรศัพท์ไม่สนใจป๋าเดี๋ยวหักค่าขนมเลยนะ" เพราะสายตาตัวเองเหลือบไปเห็นรูปของน้องมินกับไอ้ตุลย์ที่หน้าเพจคนรักตุลย์ จวบจนเห็นมือหนากำโทรศัพท์เครื่องบางของตัวเองซะแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูด ผมก็อดเห็นใจมันไม่ได้ก็นะมันรักของมันมาตั้งนานแล้วนี่ถึงจะเป็นรักข้างเดียวก็เถอะ
"รูดไอ้หนูของมึงเล่นไปเถอะโย กูไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงด้วยว่ะ"
"ไม่เอาไม่หยาบคายไม่งอแงสิเบบี๋ มามะป๋าจะพาออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกจะได้ไม่มานั่งเครียดหน้าหงิกหน้างอแบบนี้ ไปใส่กางเกงให้ว่องเร็วใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวห่อหมกออกพอดีป๋ายิ่งหิวอยู่" ผมทรุดตัวนั่งข้างหนูดิวมันก็ยังเขี่ยโทรศัพท์ดูข่าวคนที่ตัวเองรักหัวปักหัวปำ แววตาของมันตอนนี้ทำให้ผมต้องเอื้อมมือรั้งตัวหนูดิวให้มานอนหนุนตักตัวเองจะอ้าปากด่าก็ด่าได้ไม่เต็มปาก เฮ้อ! ไอ้เบบี๋ของป๋าเอ๊ยสงสัยต้องพาไปแดกบุฟเฟต์รวมมิตรสถานีคนอกหักซะแล้ว
"เบบี๋ฟังป๋านะครับ การที่เราผิดหวังการที่เราเสียใจการที่เราไม่สมหวังมันเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งของชีวิตแต่มันไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมดของชีวิตนะ เบบี๋ยังต้องเจอกับอีกหลายเรื่องราวต้องเจอกับหลากหลายความผิดหวัง เซฟใจตัวเองไว้บ้างนะหนูดิวอย่าทำร้ายมันมากไปกว่านี้เลย สงสารมันบ้างไอ้ก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจน่ะเชื่อพี่โยเถอะ" ไอ้หนูดิวพลิกตัวนอนคว่ำหน้ากับตักผมพร้อมกันนั้นความแฉะจากน้ำอุ่น ๆ ที่ซึมมาตามผิวผ้ายิ่งทำให้กีรติคนใจหล่ออย่างผมต้องรีบโอ๋เด็กในสังกัดตัวเองอย่างไว เผื่ออะไรที่หวังไว้จะสมหวังสักที ทีเดียวก็เอาวะ!
"ร้องไห้ซะให้พอนะเบบี๋ ป๋าโยหมอหล่อคนนี้แหละที่จะเป็นคนดามใจเบบี๋เองหมอจะไม่ทำให้เบบี๋ต้องเจ็บแน่นอนสัญญา" ปากก็พูดไปแต่มือสิมันล้วงเข้าไปในบ็อกเซอร์สีดำแล้วบีบก้นแน่นที่ไร้เครื่องกีดขวางใด ๆ ทั้งสิ้น เจอแต่เนื้อเน้น ๆ ซะด้วย
"อืมม" เสียงครางแผ่วเบาเคล้ามากับแรงสะอื้นน้อย ๆ ยิ่งหนูดิวเงยหน้าขึ้นมาสบตาขนตางอนยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนกะพริบปริบ ๆ และเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ปากบางนั้นทำให้ผมอยากขยี้ขย้ำอยากกดให้หนูดิวลุกไม่ได้สักอาทิตย์เลยเว้ย ลองสักทีนะหนูดิวเผื่อลีลาป๋าโยหมอหล่อคนนี้มันจะทำให้ติดอกติดใจได้บ้าง
หมับ! "เดี๋ยวป๋าจะทำให้เบบี๋หายเครียดนะครับ" ผมพลิกตัวหนูดิวให้อยู่ใต้ร่างตัวเองแล้วซุกหน้าไปคลอเคลียเล้าโลมคนตัวอ่อนระทวยด้วยความรวดเร็ววิทยายุทธ์ที่มีอยู่เท่าไหร่ก็งัดมาใช้ให้หมด เอาสิวันนี้ไอ้กีรติคนหล่อจะมีเมียหล่อกว่าแล้วเว้ย
"ป๋าจะปลอบใจเบบี๋เองนะครับเด็กดี ไม่ต้องตื่นเต้นนะป๋าสัญญาว่าจะทำเบา ๆ"
พรึ่บ! "เฮ้ย!" สถานการณ์พลิกผันเมื่อนังหนูตัวโตที่นอนอ่อนระทวยให้ผมได้โลมเลีย มันพลิกกลับมาอยู่บนในตอนที่ผมอุตส่าห์แกะเปลือกตัวเองกับมันออกหมดจนเหลือแต่เนื้อแท้หนังแท้ทั้งนั้น
"จะทำอะไรวะไอ้ป๋ากะจะแดกกูว่างั้น?" น้ำใสในแก้วตายังมีให้เห็น แต่แววตาเมื่อกี้ที่ผมเห็นแล้วใจของตัวเองหล่นวูบไปมันเริ่มจางหายลงไปบ้างและถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากบาง ๆ กับดวงตาสื่อแววเอือมระอาให้เห็นอย่างชัดเจน บางทีหนูดิวคงจะเขินอายผม ...ล่ะมั้งทำไมรู้สึกเสียวตูดเบา ๆ วะ
"ให้หนูบริการป๋าเองดีกว่านะ ไอ้หมาหัวเน่า หึหึ" และแล้วป๋ากีรติคนหล่อเหลาปานเทพบุตรอย่างผมก็ต้องถูกหนูดิวเด็กในสังกัดมันบุกทะลวงตูดอีกจนได้ โถ่เว้ย! ฝากไว้ก่อนเถอะนังหนูเผลอเมื่อไรป๋าจะใส่ไม่มียั้งเลยคอยดู๊
"โยมึงดูอะไรนี่ หูย น้องดิวกล้วยหอมของกูออกตัวแรงว่ะแบบนี้เท่ากับประกาศศึกสงครามกับอิหมาตุลย์ชัด ๆ มึงดูสิหนังหน้าอิตุลย์เริ่มนิ่งแล้วเดี๋ยวระเบิดลงบึ้ม คนละห้าร้อยกับกูมั้ยไม่เกินสองชั่วโมงมันต้องแรดเสนอหน้าโชว์ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอะไรสักอย่างแน่"
"ป๊าด ศึกพระรามกับยักษ์ทศกัณฐ์ชัด ๆ ช้างชนช้างเว้ย ตุลย์เพื่อนเลิฟครับแบบนี้ไอ้เสื้อช็อปมันหยามเสื้อกาวน์นี่หว่ายอมไม่ได้นะเว้ยเสียศักดิ์ศรีหมอหมด ไอ้ยิ้มกูแทงว่าไม่เกินชั่วโมงเดียวห้าสิบบาทได้ปะ กูเหลือตังค์อยู่สองร้อยห้าสิบเนี่ยอีกสองร้อยเย็นนี้จะพาเบบี๋กูไปแดกสเต๊กแม่งงอแงจะแดกสเต๊กว่ะ"
"อ๊าย อิโยตกลงตอนนี้มึงหมกเด็กไว้จริงใช่มั้ยถึงว่าเลิกเรียนปุ๊บหายหัวปั๊บ อิเย็นปี2017คนไหนที่มันหลงผิดมาเป็นเด็กมึงวะชะตาหอยขาดแบบนี้กูจะได้ส่งหอยไปให้เด็กมึงแดกบำรุงหอยไงเพื่อนโย" ไอ้ยิ้มเบ้ปากจิกตาใส่ผมอย่างไม่รักษามารยาทสักนิด มึงนี่มันไร้ความอ่อนหวานแบบนี้นี่เองถึงไม่มีผัวสักที
"โปรดไอ้ยิ้มมันว่ากูอะ"
"ถ้ากินหอยมันบำรุงหอยงั้นกูว่ากูซื้อไส้กรอกไปฝากเด็กมึงดีกว่าว่ะโย ส่วนมึงกูคงต้องไปเหมาตูดไก่มาให้แดกล่ะมั้ง หึหึ" สายตาของไอ้โปรดมันสื่อความหมายชัดกว่าคำพูดเสียอีก ผมรีบยกเท้าขวายันหน้าแข้งมันอย่างแรงก่อนจะพาดขาขวาไว้บนตักมันมือก็ควานหาโทรศัพท์ของตัวเองเขี่ยเล่นไปเรื่อย จนนิ้วผู้รากมากดีมันก็ดันแสนรู้เขี่ยไปดูบางโพสต์ล่าสุดที่ยังติดตาอยู่
#จะมีครั้งหนึ่งในชีวิตที่เรารักใครสักคนทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ และเมื่อเวลาผ่านไปเรายังคงคิดถึงเขาอยู่เสมอ
คลาสสิคว่ะไปหาประโยคอ้อยตาลหวานลิ้นมาจากไหนวะ ยังไม่ทันจะออกจากแอพเฟซบุ๊กไอ้ตุลย์ก็ทำในสิ่งที่ผมเสียดายอย่างสุดซึ้ง ไอ้ห่าตุลย์! กูยังชั่งใจอยู่ว่าจะทุ่มทุนค่าข้าววันนี้พนันกับไอ้ยิ้มดีไหม มึงก็เสือกใจร้อนทำไมวะเนี่ยลองเนียนไปก่อนเถอะวะ
"ยิ้มเมื่อกี้กูแทงว่าชั่วโมงเดียวห้าร้อยนะ นี่ยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำห่าตุลย์ก็ร้อนละมึงเอามาเลยห้าร้อยกูชนะเว้ย ฮ่า ๆ ๆ"
"แหมอิโยด้านกว่ามึงจะมีอีกมั้ยขี้โกงหน้าด้าน ๆ นะคะ เมื่อกี้มึงยังไม่ทันตกปากตกคำเลยเถอะแถมมาต่อกูเหลือห้าสิบอีกต่างหากอิงก!" ผมก้มหน้าสนใจอยู่กับโพสต์ล่าสุดของ ตุลย์ กุลปรีดาพงษ์
ความหมั่นไส้บางอย่างของตัวเองสั่งให้นิ้วจิ้มคอมเมนต์เสี้ยมเขาควายให้ชนกัน โดยไม่สนใจเสียงแปร๋นของไอ้ยิ้มที่ไม่ค่อยเข้าหูผมเท่าไหร่ มันก็เหมือนเสียงนกเสียงกาเสียงหมาเห่าใบตองนั่นแหละแว่วไปแว่วมาหาสาระไม่ได้
"อิโยน้องกล้วยหอมมันว่ามึงหึงน้องว่ะ ตกลงมึงมีอะไรในกอไผ่กันปะเนี่ยกูสังเกตหลายครั้งแล้วนะ" ไอ้ยิ้มกระตุกเสื้อผมให้หันไปสนใจตอบคำถามมัน ถึงเมนต์ในเฟซบุ๊กที่หนูดิวเพิ่งเด้งขึ้นเมื่อกี้ มึงนี่ขี้เสือกเหมือนกันนะยิ้ม!
"ยิ้มอะไรไม่ใช่เรื่องของเราบางทีมึงก็ต้องปล่อยผ่านไปบ้าง อย่าสอดรู้สอดเห็นไปทุกเรื่องเลยไม่งั้นข่าวทั้งหลายทางทีวีมันจะเจ๊งเพราะมีมึงเป็นคู่แข่งนี่แหละ กูไปหาอะไรแดกดีกว่าเบื่อพวกสอดรู้สอดเห็นแถวนี้ บ๊ะ! ริสาน้องสะใภ้คนสวยของกูนี่หว่าคนสวยที่มาด้วยกันนั่นใครวะ เดี๋ยวกูไปทักทายน้องสะใภ้ตามประสาพี่ผัวที่แสนดีก่อนนะพวกมึง"
"กูรู้นะอิโย มึงจะไปหลอกให้เพื่อนเมียของน้องมึงเลี้ยงข้าวอีกแล้วสิไอ้เหนียว!" ไอ้ยิ้มยังคงคอนเซ็ปต์เดิมคือยิ้มรู้โลกรู้ เพราะมันเล่นตะโกนแหกปากตามหลังผมจนน้องสะใภ้กับเพื่อนหันมามองเป็นแถว นังยิ้มปากลำโพงเอ๊ยกูจะเอาเจี๊ยวอุดปากมึงสักวันคอยดูสิ!
"หมวยเป็นเพื่อนกับริสามานานแล้วเหรอครับโยเพิ่งเคยเห็นหมวยครั้งแรกนะเนี่ย น้องสะใภ้มีเพื่อนน่ารักทั้งทีทำไมไม่แนะนำให้รู้จักเลยล่ะปล่อยให้พี่ของแฟนคนนี้เหนื่อยอยู่ตั้งนานแน่ะ" แก้มนวลใสของหมวยที่นั่งอยู่เบาะตรงข้ามในร้านกาแฟไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย เริ่มแดงระเรื่อขึ้นทีละน้อยเหมือนน้องหนูแดงลูกสาวของพี่ชายผมเลยว่ะ น่ารักดีแฮะ
"น้อย ๆ หน่อยจ้ะโยจ้องแบบนี้เพื่อนริสาอายจนจะม้วนไปอยู่ใต้โต๊ะละ แล้ว" ก่อนที่น้องสะใภ้จะอ้าปากลากไส้อะไรออกมาผมก็รีบยื่นเท้าไปสะกิดเขี่ยทันที ก็ปากน้องสะใภ้ของผมกับปากไอ้ยิ้มมันไม่หนีกันสักเท่าไหร่หรอก
"หมวยกับริสาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมปลายน่ะค่ะ ว่าแต่โยเหนื่อยอะไรคะ?" ขนตางอนงามเพราะเกิดจากการดัดกะพริบปริบ ๆ มองแล้วคิดถึงขนตางอนของใครอีกคน ป่านนี้มันไม่ช้ำในเพราะรถอ้อยที่ไอ้ตุลย์ทำคว่ำในเฟซเมื่อกี้แล้วเหรอะวะ
"โย โย! คิดอะไรอยู่ตาลอยเลยริสาเรียกตั้งนานแน่ะ เพราะกินแต่มาม่าไม่มีสารอาหารไปหล่อเลี้ยงสมองก็เลื่อนลอยแบบนี้แหละ"
"ชิ น้องสะใภ้อย่าปากดีเฮียเป็นเฮียของแฟนน้องสะใภ้นะครับเดี๋ยวเฮียไปยุให้เตี่ยแบนน้องสะใภ้เลยนี่ คือโยวิ่งหาเนื้อคู่จนเหนื่อยน่ะครับหมวย ถ้ารู้ว่าอยู่ใกล้กันโยคงไม่ต้องวิ่งหาจนเหนื่อยมากแบบนี้หรอกครับ" บ๊ะ! พอประโยคเด็ดถูกโพล่งออกจากปากเท่านั้นแหละแก้มนวลที่นั่งตรงข้ามยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก
ไอ้ตี๋เอ๊ย! เดือนนี้เฮียคงต้องกู้เงินมึงมาเปย์ว่าที่อาซ้อของมึงอีกแล้วว่ะ ถ้าจะน่ารักเหมือนหนูแดงแบบนี้เอาวะพี่หมอหล่อยอมล้างกระเป๋าเปย์หมดตัวสองร้อยห้าสิบเลยเว้ย
"เฮียจะซื้ออะไรก็รีบซื้อเถอะ เดินมาชาติกว่าละไอ้นั่นก็ไม่เอาไอ้นี่ก็ไม่ดีแล้วจะเอาอะไรครับ ผมอยากเห็นหน้าเด็กใหม่ของเฮียจริง ๆ ใครวะโคตรจะมีบุญได้ของที่เฮียลงทุนถือสมุดบัญชีไปถอนเงินตั้งแปดร้อยมาซื้อของขวัญวาเลนไทน์ให้น่ะ ทุกทีเห็นแต่รอรับจากสาว ๆ หรือไม่ก็เอาของคนนั้นไปให้คนนี้ไม่ได้ลงทุนอะไรสักบาท กะจับเสือมือเปล่าอย่างเดียวนี่หว่าตืดชะมัด"
ตุบ! "เขาเรียกว่าคนรู้จักเก็บหอมรอมริบและใช้เงินเป็นหรอก ไอ้ตี๋มึงหัดดูเฮียเป็นตัวอย่างซะบ้างอนาคตวันข้างหน้าเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่าจะมีลูกมีเต้ามาดูแลหรือเปล่า หรือถึงมีลูกก็ไม่รู้ว่าจะพึ่งพาอาศัยมันได้มั้ย เพราะงั้นเราควรรู้จักวางแผนอนาคตให้ตัวเองตั้งแต่เนิ่น ๆ แก่มาจะได้ไม่ลำบาก
"มึงดูเตี่ยเราสิเด็ดดอกฟ้าอย่างหม่าม้ามาได้ไม่เห็นต้องเสียเงินเสียทองไปกองให้มากมายก็มีเฮียย้งป่องในท้องได้เลย ของแบบนี้เขาวัดกันที่จิตใจไม่ใช่วัตถุว่ะ หรือว่าริสามันขอให้แกเปย์นั่นเปย์นี่ให้วะ? แหม ยัยน้องสะใภ้ปากดีต่อหน้าเฮียมันทำเป็นแซะว่าเฮียหลอกกินเพื่อนมัน แล้วดูสิตัวเองก็หลอกกินน้องชายเฮียเหมือนกันล่ะวะ" ผมทุบหลังไอ้ยิมแรงพอสมควรจนมันเบะปากใส่ ก็หมั่นไส้เมียมันนี่นา
คิดถึงวันก่อนที่ริสาน้องสะใภ้มันกระซิบแซะผมตอนหมวยลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วขึ้นครับ ผมแค่กระดิกนิ้วยืมเงินมาจ่ายค่ากาแฟกับเค้กห้าร้อยแค่เนี้ย มันก็หาว่าผมติดหนี้จนไล่กดเครื่องคิดเลขไม่ทัน ติดหนี้อะไรผมไม่รู้เรื่องนั่นมันเงินไอ้ตี๋ทั้งนั้นโด่รู้หรอกน่ะ
"เฮ้อ ริสาเขาไม่เคยขอผมเหมือนคนบางคนหรอก เพราะใครบางคนขอเงินผมทุกอาทิตย์ยังกับผมเป็นพี่แล้วตัวเองเป็นน้อง เฮียรู้มั้ยว่าทำไมผมต้องฝากเงินไว้กับริสาทุกเดือนเพราะผมรู้ว่าเฮียต้องไปวอแวเอาที่ริสานั่นแหละ คนอะไรวะตัวเองเป็นพี่แท้ ๆ มาทำตัวเป็นภาระให้น้องอีก จะซื้ออะไรให้เด็กก็รีบซื้อเลยขืนกลับช้าเดี๋ยวเตี่ยก็บ่นหูชาอีกหรอก" นั่นไงล่ะผมก็บอกแล้วไงว่าเงินที่ริสาให้น่ะมันเป็นเงินน้องผมทั้งนั้น อะโด่ทำเป็นจิกตาเวลาผมกระดิกนิ้ว คิดจะฮุบค่าขนมที่ไอ้ยิมมันฝากให้ผมล่ะสิท่าฝันไปเถอะ
"กูว่าเสื้อตัวนี้สวยว่ะต้องเหมาะกับน้องดิวชัวร์ อาตี๋มึงว่าไงสวยปะ"
"มันก็เสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาปะเฮีย แล้วตัวอย่างควายแบบนี้อย่าบอกนะว่าจะให้เด็กของเฮียใส่เชิ้ตขาวตัวเดียวเวลานอนตามพล็อตนิยายพล็อตซีรี่ย์ตลาดนะรสนิยมห่วยแตกชะมัด"
เพียะ! "ปากมึงนี่หมาได้เชื้อเฮียเยอะไปปะ มึงยังไม่เคยเห็นเบบี๋ของเฮียนะไอ้ตี๋ขนตาเบบี๋นี่งอนเช้งเมียแก่ริสามึงถ้าไม่ดัดขนตานะงอนสู้เบบี๋ของเฮียไม่ได้หรอกเสียแต่ติดโทรศัพท์ไปหน่อยว่ะ นี่เฮียพยายามชักจูงให้เบบี๋ออกมาโลกข้างนอกมั่งขลุกอยู่แต่โทรศัพท์แบบนั้นจะพลาดโอกาสได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ไปเยอะเลย ดูพวกเราสิเนอะตี๋ไม่มีใครเป็นเด็กติดโซเชียลสักคนพวกเราถึงฉลาดกันทั้งตระกูล ฮ่า ๆ ๆ" ผมคิดถึงเฮียย้งพี่ชายคนโตที่แต่งงานมีครอบครัวมีหนูแดงหลานสาววัยสี่ขวบกำลังช่างคุยให้ผมได้อุ้ม
คือพวกเราสามพี่น้องไม่มีใครเป็นสังคมก้มหน้าขนาดหนูดิวสักคนนะ มีทุกแอปเล่นทุกแอปก็จริงแต่ไม่ถึงขนาดเฝ้าหน้าจอเพียงเพื่อรอดูความเคลื่อนไหวของใครบางคน อย่างนั้นมันน่าสงสารไม่ใช่เหรอ
"รู้สึกจะเป็นห่วงไปซะทุกเรื่องนะสงสัยผมจะได้อาซ้อแล้วล่ะมั้ง ว่าแต่กลืนหนูดิวของเฮียลงท้องไปหรือยังอะ ถ้าเฮียจริงจังกับเขาแล้วยังไม่ได้กินแต่ดันซื้อเสื้ออ่อยให้เขาใส่มันไม่โอมั้งเฮีย เดี๋ยวเขาจะคิดว่าเฮียเอาวันวาเลนไทน์มาหาเรื่องกินเขาอีก ผมว่าให้อะไรที่เข้ากับเขาไม่ดีกว่าเหรอมันจะได้สื่อว่าเฮียรักจริงหวังแต่งไม่ได้หวังฟันไง ว่าแต่เด็กเฮียมันเป็นยังไงชอบอะไรล่ะเดี๋ยวผมช่วยหาจะได้กลับสักทีเตี่ยไลน์มาเกือบครบโหลแล้วมั้งเนี่ย" ผมคิดตามที่ไอ้ตี๋พูดก็ต้องพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของมัน นั่นสิขืนซื้อเสื้อไปให้เกิดหนูดิวใส่แล้วหล่อขึ้นมาหมอโยคงน้ำตาไหลท่วมโลกเป็นแน่
ผมใช้เวลาในการเดินเลือกหาของขวัญวาเลนไทน์ตั้งแต่เที่ยงยันถึงห้างเกือบปิดจนที่สุดก็ได้ในสิ่งที่เหมาะกับหนูดิวสักที รับรองว่าถ้าหนูดิวเห็นต้องยิ้มแก้มแตกคว้าปากผมไปดูดจ๊วบชัวร์ เรื่องเปย์เด็กโปรดไว้ใจหมอโยเถอะครับ
"เตี่ยชอบปะนี่โยเดินขาลากเพื่อหาของขวัญวาเลนไทน์ให้เตี่ยเลยนะ หม่าม้าชอบที่โยให้มั้ย แน่ะ! ไม่ตอบนั่งภาคภูมิใจในความฉลาดของลูกชายคนนี้อยู่ล่ะสิท่า ไม่ต้องปลาบปลื้มกันขนาดนั้นก็ได้เดี๋ยวไอ้ตี๋มันจะน้อยอกน้อยใจเอานาก็มันให้แค่ช็อกโกแลตนี่ ความคิดตลาดมากเอะอะอะไรก็ช็อกโกแลตเนอะช่างแตกต่างกับโยจริง ๆ ใช่มั้ยล่ะ
"หึหึ ท่านโยผู้นี้มองการณ์ไกลหรอก คืนนี้ใส่เลยนะหม่าม้ารับรองถ้าเตี่ยเห็นเตี่ยต้องซู่ซ่าจัดหนักเสกอาหมวยเข้าท้องหม่าม้าแน่ เนอะตี๋เราควรเตรียมตัวเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงอาหมวยได้แล้วเพราะคืนนี้อาหมวยจะมาเกิดเป็นหมวยเล็กของบ้านเราแล้วนะเว้ย" ผมกอดอกยิ้มแฉ่งรับแววตาภูมิอกภูมิใจของเตี่ยที่ส่งมาให้อย่างไม่มีปิดบัง อีกทั้งยังมีแววตาเขินอายของหม่าม้าที่หน้าแดงแข่งสาววัยเอ๊าะอีก ช่างน่ารักอ่อนหวานและอ่อนโยนจริงนะหม่าม้าคนสวยของหมอหล่อ เห็นแบบนี้แล้วมั่นใจได้ว่าผมคงได้ตำแหน่งเฮียทูนหัวของว่าที่อาหมวยที่เตี่ยจะเสกลงท้องหม่าม้าคืนนี้เป็นแน่แท้
"ไอ้ตี๋โยมึงเล่นอะไรหาไอ้ลูกชายผ่าเหล่าผ่ากอ นี่ซื้อผ้าขาวบางมาให้ม้าทำไมไอ้ชุดแบบนี้ม้าไม่ใส่หรอกเว้ยคันหัวนมตายห่าพอดีมึงเอาไปใส่เองเลยไป๊ ม้าล่ะปวดใจจริง ๆ ตอนอุ้มท้องมึงนะตี๋ม้ารักมึงหวงมึงที่สุด อาม่ามึงบอกว่ามึงต้องเป็นอาหมวยน่ารักตัวเล็กตากลมผมยาวนมใหญ่เอวคอดแน่นอน
"หม่าม้าอุตส่าห์ดีใจไม่ไปอัลตราซาวนด์ดูยอมลุ้นว่ามึงจะออกมาเป็นอาหมวยที่บอบบางให้ตี๋ใหญ่มันปกป้องยังไงบ้างนะ แต่ดูสิดูนอกจากเบ้าหน้าที่ได้ความดูดีของหม่าม้ากับเตี่ยมึงไปนอกนั้นมึงได้ดีเอ็นเออะไรไปบ้างหา! โอ๊ยจะเป็นลม"
"เอาน่ะหยกไอ้ตี๋มันอุตส่าห์หวังดีคุณจะไปโวยวายใส่ลูกทำไมเดี๋ยวมันก็น้อยใจเดินใส่กางเกงในตัวเดียวรอบบ้านประท้วงจนเด็ก ๆ พากันตกใจอีก ชุดนี้ก็สวยดีออกตาถึงนะอาตี๋ลูกรักของเตี่ยไม่เสียแรงที่เตี่ยทั้งรักทั้งเอ็นดูอาตี๋ที่สุดรู้ใจเตี่ยจริง ๆ ลูกชายคนนี้นี่
"ตี๋เล็กตี๋ใหญ่หัดดูโยเยเป็นตัวอย่างซะบ้างนะมันทำอะไรก็นึกถึงใจเตี่ยตลอด แกสองคนได้ครึ่งของโยเยบ้างมั้ยลูก" ผมรีบวิ่งไปนั่งแทรกกลางเบียดกระแซะจนหม่าม้าต้องค้อนขวับเขยิบไปอย่างเสียไม่ได้ เฮ้อ หม่าม้าผมเป็นคนขี้อายนี่คงจะอายมากสินะ อะโด่ผมรู้ทันหรอกว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นถึงได้ซื้อของพวกนี้มาให้เป็นของขวัญวาเลนไทน์ไงล่ะ
"เฮ้อ ด้วยความสัตย์จริงนะเตี่ยยิมกับเฮียย้งไม่เคยคิดอิจฉาลูกรักของเตี่ยเล้ย เชิญเตี่ยโอ๋เฮียโยตามใจชอบครับแต่ถ้าจะให้ยิมกับเฮียย้งซื้อชุดแบบนี้กับไอ้น้ำแบบนี้ให้เตี่ยกับหม่าม้าเป็นของขวัญนะ เราสองคนไม่สามารถคิดได้หรอกถึงคิดได้ก็ไม่กล้าทำ และยิมเชื่อว่าไม่มีลูกบ้านไหนเขาทำด้วยคงมีแต่เฮียโยเยลูกรักของเตี่ยคนเดียวแหละที่กล้าให้ของพวกนี้กับพ่อแม่ เฮ้อ!"
"ของขวัญของกูมันไม่ดีตรงไหนวะตี๋มึงอะขี้อิจฉาเห็นเตี่ยรักกูมากกว่าล่ะสิ เตี่ยดูปากไอ้ตี๋ดิมันว่าโยแถมยังแซะไปถึงเตี่ยด้วยแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้นะเตี่ย อีกหน่อยมันจะกำเริบเสิบสานเตี่ยต้องรีบปรามมันตั้งแต่ตอนนี้เลยเด็กอาไร้ขี้อิฉาชะมัด
"เฮียย้งอีกคนเป็นพี่ชายคนโตแท้ ๆ ไม่รู้ใจเตี่ยว่าแย่แล้วนะ นี่ยังนั่งเฉยปล่อยให้ไอ้ตี๋เล็กมันแซะโยอีก เฮ้อ!!" ผมเบะปากใส่เฮียย้งที่เตรียมอ้าปากจิกผมอีกคน ก่อนจะรายงานความไม่ชอบธรรมของเฮียกับไอ้ตี๋ให้เตี่ยรับรู้ โดยเมินเฉยต่อหม่าม้าที่เบ้ปากมองบนใส่ผมอย่างรังเกียจเดียดฉันท์หม่าม้าคงเขินไม่หายสินะ
"นั่นสิตี๋เล็กของขวัญโยเยไม่ดีตรงไหน เตี่ยว่ามีประโยชน์ใช้งานได้จริงแถมพวกแกอาจจะมีอาหมวยเล็กไว้อุ้มเล่นอีก นี่อย่าบอกนะว่านอกจากอิจฉาโยเยพวกแกยังจะอิจฉาหมวยเล็กที่ไข่ยังไม่ได้ผสมกับเชื้อของเตี่ยอีกมันจะมากไปแล้วนะ! โยเยไปเอาสมุดปกดำมาเตี่ยจะหักค่าขนมมันสองคนซะเลย" ผมรีบวิ่งปรู๊ดปร๊าดรื้อตู้กับข้าวจนขวดพริกไทยขวดน้ำปลาระเนระนาดไปหมด กว่าจะคว้านเจอสมุดปกดำเล่มหนากว่าแฟ้มเอกสารทั้งปีของร้านมาให้เตี่ยอย่างไว เรื่องอะไรจะพลาดโอกาสทองคำล่ะ
"หน้าชื่นเลยนะไอ้ตี๋ เตี่ยอย่าหาว่าย้งงั้นงี้เถอะย้งก็คิดแบบตี๋เล็กมัน คนดีที่ไหนจะซื้อของแบบนี้ให้พ่อแม่ตัวเองนอกจากคนบ้ากับคนบ้ามากน่ะ หึหึ" ผมนั่งกระแซะจิ้มนิ้วให้เตี่ยอย่าหักค่าขนมผิดช่อง ขืนไม่ดูให้ดีผมนี่แหละจะซวยเอาก็เตี่ยหักค่าขนมผิดตลอดตั้งแต่เล็กจนโตนี่หว่า ไหนว่าจะหักไอ้ตี๋กับเฮียย้งนู่นแต่สิ้นเดือนทีไรเป็นผมนี่แหละโดนตัดทุกที
แก้ไม่ได้ด้วยนะเพราะครอบครัวเรามีสัญญากันว่าจะไม่มีการแก้ไขตัวเลขหรือทำอะไรกับสมุดเล่มนี้ทั้งสิ้น เตี่ยก็รู้ดีเพราะตัวเองเป็นคนตั้งกฎแท้ ๆ แต่ทำไมถึงลงผิดที่ชื่อผมทุกทีก็ไม่รู้ ยังเป่าหูเตี่ยไม่ถึงไหนไอ้เฮียย้งมันก็ปากมากจิกผมจนได้ โว๊ะ! จะตั้งแง่อะไรกับของขวัญผมกันเนี่ยตัวเองคิดไม่ได้เองพากันมาอิจฉาอยู่ได้
"ชุดนอนใส่แล้วไม่ได้นอนกับยาดองโด่ไม่รู้ล้มของโยมันเป็นยังไงไม่ทราบ อาซ้อคงไม่เคยใส่ชุดน่ารักแบบนี้ให้เฮียเห็นสักครั้งสินะถึงมาอิจฉาเตี่ยน่ะ ชุดนี้โยยืนเลือกตั้งนานชุดละตั้งสองร้อยห้าสิบแน่ะไม่เชื่อถามไอ้ตี๋ดูสิ แล้วไอ้โด่ไม่รู้ล้มเนี่ยร้านนี้ของเขาดีจริงโยเคยพิสูจน์มาแล้วเหอะว่ามันดีถึงเอาแต่ของดีมาให้เตี่ยกับหม่าม้า
"เฮียย้งกับอาซ้อนอนหันตูดให้กันก็ไม่ต้องมาชี้นำหรือขัดขวางให้เตี่ยกับหม่าม้าเป็นเหมือนตัวเองหรอก ใช่มั้ยครับเตี่ย ตะ เตี่ย โฮฮ เตี่ยลงชื่อผิดช่องอีกแล้วนั่นมันชื่อโยไม่ใช่ไอ้ตี๋กับเฮียย้ง ฮืออ ลงสองทีซ้ำเลย โยยิ่งแกลบจนกรอบอยู่ทีนี้จะเอาที่ไหนมาเปย์หนูดิวเบบี๋ของโยล่ะ หม่าม้าโยเยไม่เหลืออะไรแล้วชีวิตโยเยต้องจบอนาคตแล้วล่ะหม่าม้า ฮืออ"
"อะไรไม่ต้องมาหม่าม้าเลยเราไม่รู้จักกัน" ผมแค่หันไปฉะกับเฮียย้งไม่ถึงสองนาที พอหันกลับมาอีกทีก้มมองปกดำเท่านั้นแหละหัวใจต้องหล่นวูบไปถึงตาตุ่มทันที
เตี่ยทำร้ายลูกชายตัวน้อยคนนี้อีกแล้วคราวนี้เล่นเขียนหักค่าขนมสองครั้งเลยเว้ย หมออยากพาเตี่ยไปถอยแว่นสายตาเอาให้มองชัดในระยะสองมิลเลยเถอะ ฮือ กูเลี้ยงเบบี๋ด้วยมาม่าอีกแน่ หนูดิวจ๋าอย่าพึ่งเทป๋านะครับเด็กดีป๋าสัญญาว่าจะยกทั้งกระเป๋าสตางค์ให้หนูดิวดูแลเลย โฮฮ
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "ถ้ามาอีกสองก๊อกกูจะถีบมึงยัดใส่ลิฟต์นะโย" ผมกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกดิ้นได้อะ ก็หนูดิวสิใส่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวหัวฟูหน้าง่วงนอนมาเปิดประตูแบบนี้มันอ่อยป๋านี่หว่า
"อย่าพูดจาไม่น่ารักอย่างนี้สิเบบี๋ดูนี่ซะก่อนป๋าอุตส่าห์นั่งห่อให้ทั้งคืนนะ เบบี๋อาบน้ำอาบท่าไปป๋าหิ้วโจ๊กสูตรเด็ดมาฝาก นี่ถ้าไม่มีบุญพอไม่ได้กินฝีมือเตี่ยของป๋าหรอกจะบอกไว้เลย" แขนขวาผมหนีบของขวัญวาเลนไทน์ที่นั่งห่อแล้วแกะห่อแล้วแกะตั้งแต่เมื่อคืน มือซ้ายก็หิ้วปิ่นโตสามชั้นเพ้นลายแมวน้อยของตัวเองติดมือมาด้วยแถมยังกวาดเอานมขนมน้ำผลไม้ในตู้เย็นที่บ้านมาบำรุงหนูดิวอีกเพียบ ก็คนไม่ได้เจอกันตั้งเกือบสองอาทิตย์นี่หว่า มาหาทั้งทีป๋าควรมีของติดไม้ติดมือมาให้นังหนูมันบ้างเด็กจะได้ไม่งอแงน่ะครับ
"นี่ขยะอะไรวะโย" พักใหญ่หนูดิวก็เดินนวยนาดออกจากห้องด้วยสภาพมิดชิดกว่าเดิมเพิ่มเติมคือหล่อขึ้นนะเนี่ย แต่อะไรคือขยะของมันวะไอ้นี่ไม่เคยตาถึงสักที
"เอ้า วันนี้วาเลนไทน์ป๋าก็เอาของขวัญมาให้เบบี๋ไงลองแกะดูสิชอบปะล่ะ ป๋าทุ่มให้หมดตัวเลยนะรับรองว่าเบบี๋ต้องถูกใจจนน้ำตาไหลพรากแน่ แล้วนี่กล่องไรอะ อั้นแน่อย่าบอกนะว่าเบบี๋ก็มีของขวัญมาเซอร์ไพรส์ป๋าเหมือนกัน น่ารักนะเราเนี่ยงั้นป๋าขอแกะแล้วนะค้าบ" เพียะ! แค่เอื้อมมือไปแตะกล่องสีแดงผูกริบบิ้นสีน้ำเงินแค่นั้นแหละ หลังมือข้างนั้นของผมก็ต้องแดงเถือกขึ้นมาทันทีเพราะแรงตีมือจากเจ้าของห้อง มันชะงักไปเหมือนกันที่เห็นรอยห้านิ้วแดงเป็นปื้นขึ้นมา
คือผมไม่ได้คิดอะไรเยอะนะธรรมดาตอนเล่นกับพวกไอ้ตุลย์ไอ้โปรดแม้แต่กับไอ้ตี๋หรือเฮียย้งยังแรงกว่านี้อีก เรื่องแค่นี้เองผมไม่ได้คิดอะไรหรอก ไม่คิดจริง ๆ เชื่อหมอหล่อที่สุดในปฐพีคนนี้เถอะค้าบ
