บทที่ 3 ตอนที่ 2 พี่ไม่หยุดที่เธอ ไม่จริงจัง

ตอนที่ 2 พี่ไม่หยุดที่เธอ ไม่จริงจัง

อาการของภัสเหมือนกำลังโกรธหรือน้อยใจอะไรเขาไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าเธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้ทั้งที่วันนั้นเธอเลือกเอง 

เหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว 

'เข้ามาทำไม เดี๋ยวเฮียเธอโวยวายอีกหรอก' ไม่โวยวายก็บ้า ภัสเล่นกอดคอนั่งตักติดเขาเป็นตังเม จนลูกค้าในร้านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นึกว่าข้าวใหม่ปลามัน เห็นแล้วชวนเข้าใจผิดหมดไม่ว่าใคร

'ไคซ์จูบภัสอีกได้ไหม?' ถามตาเยิ้ม ๆ ลุกจากเตียงนอนไปสวมกอดเอวสอบของเพื่อนพี่ชายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหลวม ๆ 

'อย่าพูดแบบนี้ให้คนอื่นได้ยินภัส เข้าใจผิดกันหมด' 

'จูบกัน..' 

'พี่เพิ่งสูบบุหรี่' ข้ออ้าง 

'จูบได้ ไคซ์กอดภัสหน่อย ได้ไหม' 

'เมาใช่ไหม เดี๋ยวไปส่งกลับห้อง' ไคซ์พูดพลางดันณภัสออกห่าง เดินไปคว้าชุดคลุมมาสวมเร็ว ๆ ก่อนเด็กแถวนี้จะซุกซน เนียนบดเบียดจนช่วงล่างแข็งเหมือนเมื่อตอนนั่งตัก 

'ไคซ์ชอบผู้หญิงแบบไหน' 

'ไปนอน' 

'ไคซ์ จริงจังนะ' 

'ไม่จริงจัง ไปนอน อีกอย่างเรียกพี่ด้วยเดี๋ยวโดนมะเหงก' 

'จูบก่อน เดี๋ยวไปนอนแล้ว' ณภัสเว้าวอนไม่เลิก รู้ว่ายังไงแล้วบรรดาพี่ ๆ เฮีย ๆ ก็ต้องตามใจ แต่กับไคซ์เธอให้เป็นกรณีพิเศษเพราะเธอชอบเขา ชอบมานาน ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า 

'แป๊บเดียวพอ' 

'ขอนั่งตักจูบ' 

'หลายเรื่อง' หลายเรื่องแต่ก็ยอมเดินไปนั่งที่ปลายเตียงพร้อมกับดึงภัสมานั่งบนหน้าขาข้างซ้าย 

มือใหญ่ประคองแก้มฝาดของหญิงสาวอันเป็นที่รักของทุกคนยิ้ม ๆ รั้งเธอมาทาบทับริมฝีปากอย่างอ่อนโยน แวบแรกที่ปากแตะปากเหมือนไฟฟ้าสถิต ความต้องการมากล้นมากระจุกอยู่ที่ช่วงท้อง จนส่วนล่างขยายใหญ่ทั้งที่ปากแตะปากเท่านั้น

กระทั่งริมฝีปากเรียวเล็กนุ่มอุ่นขยับขบเม้มปากเขาทั้งบนล่าง ปลุกกำหนัดจนไม่อยากจะหยุดยั้ง ได้แต่ประคองแผ่นหลังอุ่น ๆ สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันเธอที่พยายามสอดเข้ามาซ้ำ ๆ จนสองเราเอนลงนอนคลอเคลียบนเตียงกว้าง คงเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่นั่งดื่มด้วยกันก่อนหน้านี้ ทำให้สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยเท่าที่ควร เลยไวต่อความรู้สึกทั้งที่รู้ว่ามันผิด 

ปึง! เสียงปิดประตูดัง ทำไคซ์หยุดชะงัก

เขาขยับลุกขึ้นนั่งหันมองภัสแล้วลูบหน้าตัวเองตั้งสติ พลันคิดว่าหากไม่มีเสียงประตูดังเมื่อครู่ เราจะทำกันไปถึงขั้นไหน เพราะตอนนี้ชุดชั้นในของภัสมันถลกขึ้นไปเหนืออกแล้ว 

'ไคซ์..' เรียกเพื่อนพี่ชายคนที่เธอคิดไม่ซื่อเสียงแผ่วเบา 

'พอแล้ว เดี๋ยวยาว เดินกลับไหวไหม' 

'ต่อได้ไหม' 

'ไม่ได้' 

'ภัสจะไม่บอกใคร' 

'...' 

'ไม่พูดเรื่องของเรา' 

'เธอเมามาก ไปนอนเถอะ' 

คำว่าไปนอนเถอะเหมือนเป็นประโยคไล่ แต่ทำไมตอนนี้สองเราถึงนอนตัวเปลือยเปล่าอยู่ด้วยกัน แถมเขายังใส่เครื่องป้องกันเตรียมพร้อมจะเข้าไปในตัวเธอแล้วด้วย..

'อยากเป็นเมียไคซ์' 

'ให้โอกาสเธอคิดอีกครั้งภัส' เจ้าของชื่อถามทั้งที่ข่มความต้องการแทบไม่อยู่ ณภัสยิ่งโตยิ่งสวย เธอทั้งสวยทั้งน่ารัก ทำงานเก่ง มีคุณสมบัติอีกหลายอย่างที่ผู้ชายส่วนใหญ่ต้องการ แต่กับเขาคงไม่ได้ เพราะเขาเป็นเพื่อนพี่ชายของเธอ มันคงไม่เหมาะไม่ควรหากเรา..

'อยากเป็นเมียไคซ์' 

ณภัสย้ำประโยคเดิมทำกายใหญ่ผงกอยากจะสอดเข้าไปในความสวยงามของเธอ 

ไคซ์คิดอยากทำอยากให้ตัวตนเข้าไปเร็ว ๆ เพื่อระบายความอยากที่มี แต่เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมาเขาก็ลังเลอยู่ทุกคราที่ขยับหัวชมพูจ่อใจกลางความเป็นสาว แม้จะจับมันถูไถขึ้นลงจนน้ำหวานของภัสเริ่มไหลบ้างแล้ว ทว่า..ความลังเลนั้นยังคงอยู่

ชายหนุ่มไม่อยากต้องอดทน และไม่อยากจะสานสัมพันธ์ต่อกับน้องสาวเพื่อนจึงกลั้นใจถาม เพื่อให้เข้าใจตรงกันก่อนอะไร ๆ จะไม่เหมือนเดิม

'เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม?' 

'อยากเป็นเมียไคซ์' 

'แน่ใจ' 

'อือ' 

'พี่ไม่หยุดที่เธอ ไม่จริงจัง พี่ยังเป็นพี่'

'...' 

'และที่สำคัญ พี่ไม่รับผิดชอบ เพราะเธอเลือกเอง' 

'ภัสจะไม่บอกใคร' ร่างเล็กตอบกลับไม่ลังเล เขาอาจจะคิดว่าเธอเมา แต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้เมามากขนาดนั้น ยังมีสติรู้สึกตัว ก็แค่มีความคิด..อยากให้คนแรกของเธอเป็นเขาเท่านั้นเอง

ณภัสคาดหวังโดยที่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างในอนาคต..

'เธอพูดแบบนี้ พี่จะไม่รู้สึกผิดแล้วนะภัส' 

'ภัสเต็มใจ' 

คำว่าเต็มใจของณภัส เธอโดนเขาใส่เต็มแมกซ์จนตื่นเช้ามาจับไข้อ่อน ๆ โชคดีที่ทุกคนเมาหัวทิ่มเลยไม่มีใครสงสัยหรือเห็นตอนเขาอุ้มภัสกลับไปส่งที่ห้อง หลังจากที่ส่งเธอถึงเตียงกำลังจะหันหลังกลับเด็กน้อยก็ไม่วายออดอ้อน..

'นอนด้วยกันได้ไหม ~' 

'เดี๋ยวมีคนสงสัย' ร่างสูงตอบเพียงเท่านั้น จับมือเล็กที่คว้าข้อมือใหญ่วางลงบนหน้าท้องตัวเอง ขยับเอี้ยวตัวไปคว้าผ้าห่มขึ้นมาห่มให้จนถึงอก ก่อนจะกลับออกไป 

ปัจจุบัน 

เพียงคืนเดียวที่ไร้ความยับยั้งชั่งใจมันก่อให้เกิดความสัมพันธ์ไม่มีชื่อเรียกนานเป็นปี จนถึงวันนี้ ที่เราตัดกันไม่ขาดสักที ทั้งที่มันควรจะจบตั้งแต่คืนนั้น 

"เธอเลือกเอง" ไคซ์พูดขณะที่ภัสกำลังจะลงจากรถ เธอเลยหันกลับมาสบตา 

"มันคงจะจบเร็ว ๆ นี้แหละไคซ์ ภัสขอเวลาอีกหน่อยนะ" 

"อย่านาน เพราะถ้านานเธอนั่นแหละที่เจ็บ" 

"ลงมาเลือกสีสิ ภัสคงเลือกนานหน่อย ไคซ์กลับก่อนได้เลยนะ" 

"อืม" ไหวไหล่ไม่ยี่หระ เบือนหน้ามองไปทางอื่น ลดกระจกลงหวังจะสูบบุหรี่ก่อนเข้าไปเลือกสีในร้าน 

เพียงครู่เดียวร่างสูงก็เดินตามไปประกบหลังณภัสที่เดินเลือกสีตามหมายเลขที่ไอ้ภูมิเขียนไว้ให้ กับพนักงานหนุ่มหน้าตาดีของร้าน 

"เพื่อนเฮียน่ะ มาเลือกสีเหมือนกัน ชื่อเฮียไคเซอร์" ณภัสแนะนำไคซ์ให้คนด้านข้างรู้จัก เผื่ออนาคตไคซ์มาเลือกสีคนเดียวจะได้มีเพื่อนคุย

"ไม่บอกไปด้วยล่ะ ว่าพี่.." เป็นอะไรกับเธอ

"คุยกันเองนะ ภัสรีบ" ร่างเล็กพูดแล้วเดินจ้ำออกไป เธอไม่อยากคุย ไม่อยากอธิบาย หรือสนใจอะไรมากกว่างานในมือตอนนี้ 

"รีบก็รีบ เดี๋ยวรอ" ไคเซอร์พูดตามหลังภัส สบตาพนักงานหนุ่มที่ยืนข้างเธอเมื่อครู่ตาไม่กะพริบ ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันข่ม..

"อยู่ให้เป็น ก่อนมึงจะตกงาน"