บทที่ 7 ไร้เยื่อใย1/1

ตึก ตึก ตึก

“มีอะไรกินบ้างนะ” หลังจากการเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้เสร็จหญิงสาวก็รีบลงมายังด้านล่าง มุ่งหน้าเดินไปยังห้องครัวเพราะนี่ก็ใกล้จะถึงเวลาเตรียมอาหารมือเย็น และเมื่อเปิดตู้เย็นออกมาก็เห็นว่าภายในนั้นได้อัดแน่นเต็มไปด้วยของสดสำหรับไว้ทำอาหารมากมาย เธอกวาดสายตามองครู่หนึ่งก่อนที่จะจัดการหยิบวัตถุดิบที่จะทำอาหารออกมาทีละอย่าง

“ทำอาหารง่าย ๆ ก็แล้วกัน” พูดเสร็จหญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะรีบลงมือทำอาหารโดยทันที เธอรู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้างเมื่อได้จัดเตรียมอาหารพวกนี้ในฐานะภรรยาที่ดี ปรนนิบัติสามีอย่างที่ภรรยาอย่างเธอควรจะทำ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“หวังว่าคุณจะชอบฝีมือการทำอาหารของดานะคะ วายุ” ริมฝีปากอวบอิ่มฉ่ำน้ำคลี่ยิ้มหวาน เมื่อเธอมองผลงานในการทำอาหารซึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะ เหลือเพียงแค่รอเวลาที่ชายหนุ่มจะกลับมาทานข้าวเย็นพร้อมกัน

แต่ทว่า...

หลังจากที่หญิงสาวได้จัดเตรียมโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว เวลาผ่านไปเกือบจะสามชั่วโมงจนท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าชายหนุ่มจะกลับมาเลยแม้แต่น้อย เธอก็ทำได้แค่นั่งเฝ้ารออย่างมีความหวังว่าเขาจะรีบกลับมาหา

แต่แล้วคนอย่างเธอก็ต้องพบกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเช่นเคย…

'เขาจะมาสนใจผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างเธอทำไมกัน'

แต่ถึงอย่างไรหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาแล้ว มันคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่มั้ย ถ้าหากเธออยากจะโทรศัพท์ไปถามว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่...

หญิงสาวได้นั่งชั่งใจอยู่นานพลางดวงตาหวานจับจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงเบอร์โทรของชายหนุ่มอย่างลังเล จนในที่สุดความเป็นห่วงก็สามารถเอาชนะความลังเลภายในใจได้ เธอจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และผ่อนออกมาเบาๆ ก่อนจะกดต่อสายโทรหาเขาทันที

(ฮัลโหล) เสียงทุ้มแฝงไปด้วยความเย็นชาดังมาจากปลายสาย พร้อมกับมีเสียงพูดคุยของหญิงชายหลายคนดังแทรกผ่านเข้ามาในสายได้ยินอย่างชัดเจน

“คะ...คุณคะ คุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่เหรอคะ”

(โทรมาทำไม ฉันจะกลับตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่งน่ารำคาญ) น้ำเสียงดุดันของชายหนุ่มตวาดใส่หญิงสาวทันทีก่อนที่เขาจะรีบลุกขึ้นยืนเดินออกมาจากโต๊ะ เพื่อหามุมเงียบสงบคุยกับเธอในสาย

(มีอะไร)

“คะ คือว่า ฉันทำกับข้าวรอคุณกลับมาทานพร้อมกันค่ะ...แล้วคุณจะกลับบ้านตอนไหนคะฉันจะได้รอ” หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มคงกำลังโกรธที่เธอโทรไปรบกวน

(ไม่กิน! แล้วก็ไม่ต้องรอด้วย อย่ามาวุ่นวายกับฉันน่ารำคาญจริงๆ)

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

ทันทีที่ชายหนุ่มตะคอกเสียงใส่หญิงสาวจบ เขาก็ได้ตัดสายโทรศัพท์ของเธอทิ้งอย่างไร้เยื่อใย