บทที่ 101 บทที่ 41

  ฟอด! 

  คนตัวเล็กรีบโน้มหน้าเข้าไปแนบริมฝีปากนุ่มลงบนแก้มของคนเจ้าเล่ห์เร็วๆ ก่อนจะผละออกด้วยสีหน้าแดงระรื่นจากความเขินอาย ใช่ว่าจะเป็นครั้งแรกหรือครั้งที่สอง แต่เธอก็มักจะเสียอาการทุกทีโดยไม่นึกชิน

  “ทีนี้จะปล่อยได้รึยังคะ”

  “หืม เมื่อกี้นี้พี่เข้าใจว่าเป็นรางวัลของพี่เฉยๆ นะครับ ไม่ได้บอกว่าให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ