บทที่ 71 บทที่ 11

“รอยนี่…” เขาเผลอตัวใช้ตัวลูบไล้ไปมาตามรอยแผลนั่นอย่างเบามือ จนเสียงของร่างเล็กที่ดังขึ้นเรียกสติเขาให้กลับคืนมา 

 “จะสนใจทำไม จะทำก็รีบทำ—อ๊า!”

 ปึก!

 “ฉันคงลืมไป ว่าคนอย่างเธอคงเที่ยวไปแย่งผัวคนอื่นจนศัตรูเต็มรอบตัวสินะ ถึงได้โดนมาแบบนี้ แต่มันก็สมควรแล้วแหละ”

 เขาพูดพรางก็แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ