บทที่ 9 บทที่ 9
อะไรที่ได้มายากมักจะคุ้มค่า เขาคิดแบบนั้น แล้วตอนนี้เขาก็ปักใจแล้วว่าอยากได้ผู้หญิงคนนี้มาประดับบนเตียงของเขาคืนนี้ จากที่ตอนแรกก็แค่นึกจะริ้มลองเล่นๆขำๆสักทีสองที ทว่าพอได้สัมผัสก็ทำเขาอยากจะถลํ่าลึกมากกว่านั้น
ไม่เคยมีอะไรที่คนอย่างเขาอยากได้ แล้วจะหาทางเอามาไม่ได้
ฟรานเชสโก้ก้มลงหยิบปืนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา มุมปากหยักก็พรางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ อยากจะรู้จริงๆว่าผู้หญิงปีกกล้าขาแข็งอย่างเธอ พอได้มาอยู่ไต้ร่างเขาแล้วยังจะอวดเก่งได้อยู่รึเปล่า
.
.
.
เกร๊ก!
“เติมเหล้า!”
เสียงแก้วกระทบลงพื้นโต๊ะดังเกร๊กเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ตามมากับเสียงของเธอ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ทำไมเธอต้องไปคล้อยตามเขาด้วย!
“เบาได้เบายัยฟ้า นี่แกออกไปสูบบุหรี่หรือไปฟัดกับหมามาน่ะ ถึงได้หน้าบูดกลับมาขนาดนี้”
เพียงดาวพูดพรางก็รินเหล้าให้กับเพื่อนสาวที่ตอนนี้นั่งหน้าดำหน้าแดง ก็เห็นว่าออกไปสูบบุหรี่ แต่พอกลับมา นอกจากจะหน้าบึ้งแล้วยังยกแก้วเหล้ากระดกเป็นนํ้าเปล่าหมดไปหลายขวดจนผิวขาวผ่องแดงระเรื่อไปหมดแล้วนั่น ไม่รู้นึกว่าไปฟัดกับอะไรมาจริงๆ ถึงได้ดูอารมณ์เสียขนาดนั้น
“เออ หมาตัวใหญ่มากด้วย แถมหางยาวแก่ก็แก่อีก!”
อีตาแก่เจ้าเล่ห์นั่น นอกจากว่าจะมีฟันคมเหมือนหมาก็คงจะหางยาวตามที่เธอพูดจริงๆนั่นแหละ เสียงหวานตวาดลั่น โดยไม่รู้เลยว่าเสียงเธอมันดังสะท้อนไปถึงโต๊ะข้างๆ แววตาคมกริบดุดันจ้องมองมาทางเธอไม่ละไปไหน แล้วมันยังไงล่ะ ถ้าเขาอยากจะเป็นหมาตามที่เธอพูดจริงๆก็รับไปสิ
“ฮะๆ ดูท่าคุณฟ้าจะเริ่มเมาจนได้ที่แล้วนะครับ”
เป็นเสียงของฟาบิโอที่ดังตามมากับเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้เธอไม่สนอะไรทั้งนั้น มือเล็กยกแก้วนํ้าสีอำพันขึ้นกระดกอึกแล้วอึกเล่าเป็นนํ้าเปล่า ยอมรับว่าร่างกายทรยสของเธอมันเผลอรู้สึกตามเขาจนร้อนรุ่มไปทั่ว จากตอนแรกที่หงุดหงิดเขาตอนนี้หงุดหงิดกับตัวเองยิ่งกว่า!
“จ้องอะไรของมึงวะไอ้ฟราน”
“เออนั่งจ้องขนาดนั้นไม่ลุกไปสวบเลยวะ”
เสียงของเพื่อนหนุ่มสองคนของเขาดังขึ้นมาเข้าหูแว่วๆ เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องไปโต๊ะข้างๆไม่ละสายตา ที่จ้องไม่ใช่เพราะโมโหที่ถูกด่าเป็นหมาหรอก แต่จ้องเพราะกลัวเหยื่อที่ตัวเองหมายปองจะมีตัวผู้มาลากไปต่างหาก
ซึ่งงานนี้บอกเลยว่าเขายอมไม่ได้
“หึ สวบแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”
เขาตอบเพื่อนไปอย่างหน้าตาย พรางกับยกแก้วนํ้าสีอำพันในมือขึ้นกระดก ก่อนจะกลับมานั่งมองเธออีกครั้ง
“โห่ เฝ้ามองขนาดนั้นเป็นเจ้ากรรมนายเวรเค้ารึไงวะ”
เสียงแซะของเพื่อนยังดังแว่วๆเข้าหูเขาไม่หยุด แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว จนคำพูดของไอ้โลเรนโซที่กล่าวถัดมา ทำให้เขาต้องหันควับไปมองหน้ามัน
“เห้ย นั่นมันคุณฟ้าไม่ใช่เหรอวะ”
“มึงรู้จัก?”
เขารีบถามเพื่อนเสียงตํ่า แววตาคมกริบจ้องหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง
“เอ่อ… ก็คุณฟ้าลันดานางแบบชื่อดังไงวะ ใครมันจะไม่รู้จัก”
ไอ้โลเรนมันตอบเขาอย่างอึกๆอักๆ อาการโครตจะมีพิรุธสุดๆ แต่เขาก็ไม่ได้จู้จี้ถามอะไรต่อ ก่อนเสียงหัวเราะหึๆจากเพื่อนอีกคนจะดังตามมา
“ฮะๆ เออนั่นดิ มึงก็เล่นไปจ้องหน้ามันอย่างกับโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนขนาดนั้น หึงเหรอวะ”
เป็นเสียงของร็อคโค เพื่อนอีกคนของเขาที่หัวเราะชอบใจพร้อมคำพูดกวนประสาท เขาเลือกที่จะเมินพวกมันสองตัวแล้วหันกลับไปมองเจ้าของหัวข้อสนทนาที่ตอนนี้ดูแล้วคงจะเมาได้ที่ ปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ
ชักอยากจะจูงเธอขึ้นเตียงเต็มทีแล้วสิ
00:59 น
“อื้ออ~ รถจอดไว้ตรงหนายยน้า”
เท้าเรียวเดินโซซัดโซเซอยู่ตามลานจอดรถพร้อมกับกุณแจรถหรูในมือ แล้วทำไมหัวเธอถึงได้มึนตึบขนาดนี้กันนะ มองไปทางไหนก็เหมือนโลกมันหมุนตามไปหมด ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ไปยืนยันหนักแน่นกับเพื่อนว่ากลับเองได้ แล้วให้เพื่อนไปต่อกับหนุ่มหล่อในผับ ก็เธอมันนักซัพพอร์ตเพื่อนนี่นา
“คันนี้รึเปล้าว้า หรือว่าคันน้าน~”
ร่างเล็กโซเซไปเรื่อย สองพวงแก้มนวลแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กระดกเข้าคอไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้ว
“อื้ออ ทำมายมันเปิดม่ายออกว้า!”
มือเล็กพยายามดันประตูตรงหน้าเปิดออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ไม่สำเร็จ จนเธอต้องหน้ามุ่ยหงุดหงิดอยู่คนเดียว ก่อนเสียงของคนมาใหม่ที่ฟังดูจะเมาไม่ต่างจากเธอดังขึ้นมาไกล้ๆ
“เฮ้ย ทำไรกับรถผมครับคนสวย หรือว่าอยากกลับด้วยกัน หึๆ”
เธอรีบหันมองตามเสียง ก็พบกับผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนทำหน้าทำตาหื่นใส่เธออยู่ ไม่พอยังทำท่าจะกระโจนเข้ามาหาเธอ จนร่างเล็กที่ยืนประคองตัวตรงยังไม่ได้ เกือบจะเซล้มหงายหลัง ทว่าไม่ทันที่จะล้มลงก็มีมือหนาของใครบางคนเข้ามารับร่างเธอเข้าไปแนบกับตัวเองไว้อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ
“อ่ะ ค่าที่คนของกูไปแตะรถมึง ได้แล้วก็ไสหัวไปซะ”
เสียงทุ้มดุดันของร่างสูงที่กอดเอวเธอไว้แน่นเปร่งขึ้นอย่างเด็ดขาด พร้อมกับเงินปึกใหญ่ปลิวผ่านหน้าเธอโยนไปให้ผู้ชายตรงหน้า
“เหอะ ถือว่าเงินมันเยอะพอหรอกนะ!”
แล้วดูเหมือนชายตรงหน้านั้นก็จะร้อนเงินใช่เล่น เมื่อเงินปลิวไปหา เขาก็รับมันแล้วยอมไสหัวออกไปตามที่อีกคนสั่งทันที
“หึ เมาไม่เป็นท่าขนาดนี้ยังจะทำซ่า”
“อื้ออ ปล่อยนะ!”
ร่างเล็กดิ้นพล่านจะออกจากพันธนาการของคนร่างกำยำที่โอบเธอไว้แน่นจนอึดอัด ทว่าแทนที่เขาจะยอมปล่อย กลับยิ่งรัดเธอแน่นกว่าเดิมอย่างถือวิสาสะ
