บทที่ 47 บทที่ 47

เธอ ร้องไห้โฮออกมาอย่างคลุ้มคลั่งและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด น้ำตาหลั่งไหลนองหน้าไม่ขาดสายราวกับเขื่อนแตก สองมือยังคงพยายามกุมท้องแน่นหนาเพื่อปกป้องก้อนเนื้อบริสุทธิ์ใจชิ้นสุดท้ายในชีวิต ทว่าความหน่วงเจ็บแปลบที่มดลูกและอาการบ้านหมุนศีรษะหมุนเคว้างคว้างกลับบดบังวิสัยทัศน์รอบกายให้กลายเป็นสีดำมืด

“ลูก....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ