บทที่ 4 คุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง
หนังสือสัญญาหย่าฉบับนี้ไม่ใช่ฉบับที่เขาร่างขึ้นมาจริง ๆ ด้วย เขาจำได้ว่าทิ้งเงินไว้ให้แอนน์มากพอที่จะให้เธอสุขสบายไปตลอดชีวิต
มีเสียงคนตะโกนขึ้นมาว่า "แอนน์จะไปตัวเปล่าเลยเหรอ? รถ บ้าน หุ้น เธอไม่เอาสักอย่าง? แถมยังยอมคืนค่ารักษาพยาบาลตลอดสองปีอีก? จริงหรือหลอกเนี่ย? หรือจะเป็นแผนถอยเพื่อรุก?"
"ดูท่าจะเป็นมารยาหญิงมากกว่า เผลอ ๆ ไม่กี่วันเธอก็กลับมาตามตื๊อพี่คิณณ์อีกแน่!"
เมื่อก่อนคิณณ์ณภัทรเคยคิดว่า เพราะมีแอนน์อยู่ นันท์ถึงไม่ยอมรับรักเขาจริง ๆ สักที ทุกวันเขาเฝ้าคิดแต่จะตัดขาดกับแอนน์ให้สิ้นซาก ทะเบียนสมรสใบเดียวก็เหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้ และแอนน์ก็คือมารหัวใจที่ขวางทางความสุขของเขา
แต่ทว่า ณ เวลานี้ คิณณ์ณภัทรมองดูหนังสือสัญญาหย่าในมือ กลับพบว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่คิด
จังหวะนั้นเอง นันท์นพินก็โทรเข้ามา คิณณ์ณภัทรเหลือบมองหน้าจอแล้วยิ้มกว้างทันที เขารับสายพลางผลักประตูออกไป "น้องนันท์!"
นันท์นพินยืนอยู่ที่โถงทางเดิน เห็นแอนน์พอดี เธอเดินเข้าไปทักทายอย่างเปิดเผย "พี่แอนน์คะ เรื่องวางยาวันนั้นรู้ความจริงหรือยังคะ? พี่ควรแจ้งความนะ"
แอนน์ยิ้มให้เธอ "ขอบคุณนะที่ยอมเชื่อพี่ พี่แจ้งความแล้วล่ะ คุณนันท์... ขอให้คุณกับคิณณ์ณภัทรครองรักกันถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะ"
คิณณ์ณภัทรไม่เชื่อเธอ แต่นันท์นพินกลับเชื่อ ไม่ว่าคำพูดนั้นจะออกมาจากใจจริงหรือไม่ก็ตาม
นันท์นพินถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย "พี่คิณณ์ความจำกลับมาหรือยังคะ?"
แอนน์ส่ายหน้า "พี่ไม่รู้ พี่ให้หนังสือสัญญาหย่ากับเขาไปแล้ว พี่ตัดสินใจจะปล่อยมือแล้วค่ะ"
นันท์นพินยังไม่ทันได้ตอบอะไร คิณณ์ณภัทรก็โผล่มาแล้วดึงตัวนันท์นพินเข้าไปหาทันที
คิณณ์ณภัทรไม่อยากให้ทั้งสองคนเจอกัน เขากลัวแอนน์จะพูดเรื่องวางยาแล้วปีนขึ้นเตียงให้นันท์นพินฟัง
เขาโอบไหล่นันท์นพินแล้วพาเดินไปทางห้องส่วนตัว "น้องนันท์ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ!"
แต่นันท์นพินกลับถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวแล้วยิ้ม "พี่คิณณ์คะ นันท์มีธุระคงอยู่ฉลองด้วยไม่ได้ สุขสันต์วันเกิดนะคะ!"
คิณณ์ณภัทรรีบเข้าไปจับข้อมือนันท์นพินไว้อย่างเบามือ ขมวดคิ้วอ้อนวอนเสียงอ่อน "น้องนันท์ ไม่ว่าธุระจะสำคัญแค่ไหน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปไม่ได้เหรอ? วันนี้วันเกิดพี่นะ อยู่เป็นเพื่อนพี่หน่อยนะครับ?"
ทำท่าทางราวกับน้อยอกน้อยใจเสียเต็มประดา
แอนน์เห็นว่าไม่มีธุระอะไรของเธอแล้ว จึงหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
นันท์นพินมองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดกับคิณณ์ณภัทร "ขอโทษนะคะพี่คิณณ์ นันท์มีธุระจริง ๆ นันท์ยังยืนยันคำเดิมนะ รอให้พี่ความจำกลับมาก่อน ถ้าถึงตอนนั้นพี่ยังชอบนันท์เหมือนวันนี้ นันท์จะคบกับพี่แน่นอนค่ะ! นันท์ไม่อยากให้พี่มาเสียใจทีหลัง แล้วมาโทษนันท์"
พอคิณณ์ณภัทรได้ยิน อารมณ์โกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เขาขมวดคิ้วถาม "แอนน์เป่าหูอะไรน้องนันท์?"
เส้นเลือดที่ขมับของคิณณ์ณภัทรปูดโปนขึ้นมา ยังไม่ทันที่นันท์นพินจะได้พูดอะไร เขาก็พุ่งเข้าไปกระชากแขนแอนน์จนเธอเซถลา
แล้วผลักแอนน์อย่างแรง "แอนน์! เธอพูดบ้าอะไรกับนันท์?! เธอนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ !"
"พี่แอนน์!" นันท์นพินร้องเสียงหลง
แรงผลักของคิณณ์ณภัทรทำให้แอนน์ที่ไม่ได้ทันตั้งตัว ศีรษะกระแทกเข้ากับเสาหินอ่อนหน้าคลับอย่างจัง
แอนน์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลอาบลงมาจากหน้าผาก
จังหวะนั้นเอง ภาวิตที่เดินตามออกมาเห็นเหตุการณ์พอดี จึงรีบวิ่งเข้ามาประคองแอนน์ไว้
พอภาวิตเห็นเลือดบนหน้าผากของแอนน์ ก็หันไปตะคอกใส่คิณณ์ณภัทร "คิณณ์ณภัทร แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย?"
ภาวิตประคองแอนน์ให้ลุกขึ้นดี ๆ แล้วบอกกับเธอว่า "แอนน์ เดี๋ยวผมพาคุณไปโรงพยาบาล"
