บทที่ 7 บทที่ 5 กฎเหล็กของธนโยธิน
บทที่ 5 กฎเหล็กของธนโยธิน
“ขอบคุณมากสำหรับวันนี้” แบล็กการ์ดสีดำวางลงบนโต๊ะทำงานที่ธันยวีร์หยุดยืนอยู่ ก่อนที่เจ้านายจะเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ที่มีแฟ้มเอกสารเปิดรออยู่ก่อนแล้ว
“คะ?” หญิงสาวมองตามแผ่นหลังเจ้านายที่กำลังเดินอ้อมไปนั่งประจำเก้าอี้ทำงาน
“คุณย่าโทร. มาเฉ่งไม่ใช่เหรอ นั่นน้ำใจผม” เมื่อเลขาสาวคนสนิทเอาแต่เงียบไม่หือไม่อือตามนิสัย อวัชจึงถามซ้ำออกไป ธนิกมารายงานเรื่องที่ธันยวีร์โดนคุณย่าเขาด่า
“ตอนนี้ยังไม่อยากได้อะไรค่ะ” หญิงสาวตอบกลับเสียงเรียบ อวัชยกไหล่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโอนเงิน และสักพักเงินจำนวนหกหลักต้น ๆ ก็เข้าบัญชีธันยวีร์
“แค่เรื่องคุณท่านเรื่องเดียวหรือคะ” เจ้านายเงยหน้ามองเลขาคนสนิท ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาจากลำคอ เพราะสุดท้ายคนที่เหมือนจะไม่อะไรก็อดค่อนแคะเขาไม่ได้
“ถ้าเป็นเรื่องดาวัน คุณว่าผมต้องขอบคุณ คุณหรือ?” ธันยวีร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรวบเอกสารที่วางกองบนโต๊ะมาซ้อน ๆ กับบนลำแขน
“ถ้าพูดกันตรง ๆ ธันก็เป็นคนรับมือนะคะ” ธันยวีร์เอี้ยวตัวไปหยิบตราปั๊มบริษัทเพื่อรอประทับลงไปหลังจากที่เจ้านายลงชื่อกำกับในเอกสารเรียบร้อยแล้ว
“มันหน้าที่คุณธันยวีร์” อวัชยกยิ้มก่อนจะถอดปลอกปากกาหมึกซึมในมือและตวัดลายเซ็นลงไปบนแผ่นกระดาษ
“ไม่ใช่ลูกผม หรือถึงใช่ก็เป็นเรื่องที่ดาวันต้องจัดการตัวเอง เพราะเราตกลงกันแล้ว” อวัชพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนไม่ได้พูดเรื่อง ‘ชีวิตคน’ อยู่เลย
หากธันยวีร์อยู่กับอวัชมาไม่นานก็คงจะมองว่าเจ้านายเป็นคนที่ใจร้ายใจดำเหลือเกิน แต่เพราะอยู่มานานเธอจึงรู้ว่าอวัชไม่ใช่คนสะเพร่า เขาเป็นคนระวังตัวและดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
เรื่องจะพลาดท่าเสียทีทำผู้หญิงที่ควง ๆ จนเกิดการตั้งท้องโอกาสมันเป็นศูนย์
แต่สำหรับดาวันผู้หญิงที่เจ้านายเรียกใช้บ่อยที่สุด ตอนที่ธันยวีร์รู้เรื่องเธอก็ลังเลเหมือนกันว่าจะเชื่อดีไหม เพราะเหนือฟ้ามันก็ยังมีฟ้า และตราบใดที่ยังมีเพศสัมพันธ์ มันก็พลาดกันได้เรื่องแบบนี้
แต่เมื่อเค้นไปเค้นมาอดีตผู้หญิงเจ้านายก็รับสารภาพสิ้นว่าตั้งใจปล่อยท้องจริง ๆ
ธันยวีร์รับสารจากเจ้านายมาว่าจนกว่าจะตรวจพิสูจน์ความจริงเรื่องเด็กในท้องของดาวัน และเมื่อผลพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ออกมาแน่ชัดว่าเด็กในท้องดาวันคือความรับผิดชอบของอวัช เจ้านายเธอถึงจะรับผิดชอบ
และในการรับผิดชอบของเขาจะต้องดอกจันตัวโต ๆ ไว้ว่า อวัชจะไม่มีทางรับเด็กในท้องของดาวันเป็นลูก และถ้าดาวันเล่นตุกติกอะไรเจ้านายเธอจะจัดการให้ดาวันอยู่บนสังคมนี้อย่างยากลำบากแน่นอน
อวัชเอาทั้งกฎหมู่และกฎหมายมาบีบบังคับดาวัน อดีตผู้หญิงของเจ้านายสู้ไม่ไหวก็หายเข้ากลีบเมฆ เพราะฉะนั้นมันก็เป็นคำตอบได้แล้วว่าเด็กในท้องของดาวันไม่ใช่ลูกเจ้านายเธอ
“ทุกความสัมพันธ์ฉาบฉวยของผมคือตกลงกันเรียบร้อยทั้งสองฝ่าย ผมไม่พร้อมจะมีลูก และธัน...คุณรู้เรื่องนี้ดี” แน่นอนว่าธันยวีร์รู้ว่าอะไรเป็นอะไร รู้ดีเสียด้วยซ้ำ
ครอบครัวของอวัชน่ากลัวแบบในละครนั่นแหละ ศึกสะใภ้ใหญ่เล็กลูกหลานที่พอโตขึ้นก็ต้องระแวดระวังกันเองว่าใครจะได้สมบัติส่วนไหนไปมากกว่ากัน ต้องชิงดีชิงเด่นไม่ให้ใครได้ดีไปกว่าตัวเอง
อวัชเบื่อกับปัญหานี้เขาจึงออกมาสร้างอาณาจักรตัวเองและตัดทุกปัญหายุ่งเหยิง คือการไม่คบใครจริงจัง ปัญหามันจึงจบทุกอย่าง
เมื่อไม่มีลูกสมบัติก็จะไม่ถูกกระจาย ไม่ต้องแย่งชิง ไม่ต้องคิดคำนวณว่าใครจะต้องได้ตรงไหนส่วนไหน และมันจะถูกแบ่งสันปันส่วนไปเท่าไหร่
ตั้งแต่จำความได้จนจะสี่สิบแล้ว อวัชอยู่ในจุดที่ต้องแย่งชิงและเหน็ดเหนื่อยกับการสู้รบภายในครอบครัวมาตลอด เพราะโตมาในครอบครัวที่อาศัยกันแบบครอบครัวใหญ่
เพราะฉะนั้นผู้หญิงที่จะเข้ามาอยู่ในธนโยธินไม่ใช่แค่อวัชรู้สึกรักหรือชอบพอ แต่ต้องเป็นผู้หญิงที่คุณย่าและครอบครัวของเขาโอเคด้วย แค่รักมันไม่พอดูเรื่องณัฐนารีเป็นตัวอย่าง
อวัชเกลียดความวุ่นวายและเด็กคือที่สุดของความวุ่นวาย แม้กระทั่งหลานแท้ ๆ ของเขาก็เพียงแค่ยื่นนิ้วให้จับ ไม่อุ้มเพราะกลัวทำตก ไม่ใช่ไม่รักเพียงแต่เด็ก ๆ งอแงและเจ้านายก็ขี้รำคาญ แต่ถ้าเป็นเด็กที่โตแล้วและพูดรู้เรื่องก็คุยเล่นได้
กฎเหล็กของการเป็นผู้หญิงของประธานบริษัท TTY อย่าง อวัช ธนโยธิน คือห้ามตั้งครรภ์อย่างเด็ดขาด และถ้าเกิดเหตุที่คาดไม่ถึงขึ้นมา คนที่จะรับผิดชอบจะไม่ใช่อวัชอย่างแน่นอน
