บทที่ 60 มัดมือชก

“อย่าดื้อสิครับแก้ม ให้ผมอุ้มไปดีกว่าแก้มเดินไม่ไหวหรอกครับ” พรินซ์ก็อุ้มร่างเพรียวสั่นเทาขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นลอยไม่สนใจรอยเปียกเป็นทางยาวส่วนคนสนิททั้งสองก็ไม่มายุ่งเกี่ยวจนกว่าเจ้านายจะเรียก “เปิดประตูสิครับ”

เก็จลดาเปิดประตูพรินซ์ก็อุ้มเธอเข้าไปในห้องที่เปิดไฟสลัวไว้มองทะลูก...