บทที่ 8 ยั่วยวน

“ขอบใจจ้ะมาร์รีน” นงนภัสยิ้มให้เลขามากฝีมือของลูกชายแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต้ะทำงานของลูกชายคนโต

“แม่มีอะไรครับ” มาตีซถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าท่ามาหาเขาเรื่องอะไรเพราะมีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น

“ลูกก็รู้อยู่แล้วว่าแม่มาหาเรื่องอะไร ตอนนี้เดลีนกำลังท้องอยู่นะลูก แม่อยากให้มาตีซดูแลเอาใจใส่เดลีนให้มากกว่านี้หน่อยแม่กลัวว่าเดลีนจะเครียดแล้วมันจะกระทบถึงหลานของแม่ มาตีซคงไม่อยากให้ลูกเกิดมามีปัญหาใช่มั้ยลูก” นงนภัสพูดกับลูกชายอย่างอ่อนโยนแม้จะสงสารแต่เธอกลัวหลานออกมาจะไม่สมบูรณ์มากกว่า

“แต่แม่ครับ” มาตีซฟังแม่แล้วเขาก็พูดไม่ออกเพราะมันเป็นความจริงที่เขาหมางเมินเดลีนแต่จะให้เขาไปมีความสัมพันธ์กับเดลีนอีกคงไม่แล้วเขาคิดว่าต่างคนต่างอยู่จะดีกว่าแต่คงต้องคุยกับเดลีน

“แค่สี่เดือนเองลูก หลานของแม่ก็จะคลอดแล้วมาตีซก็คิดถึงลูกไว้นะลูกจะได้ไม่มานั่งเสียใจภายหลัง” นงนภัสโน้นน้าวลูกชายให้เห็นแก่ลูกที่อยู่ในท้องของลูกสะใภ้

“ผมจะพยายามครับแม่”

“ดีลูก งั้นแม่กลับก่อนนะ” นงนภัสลุกขึ้นไปกอดลูกชายอย่างรักใคร่ “เอ้ะนั่นใครกัน”

“พรินซ์ครับ”

“ทำไมมานอนที่นี่ล่ะ เจ้าลูกคนนี้นี่การงานไม่ทำหรือไงกัน พรินซ์..” นงนภัสบ่นลูกชายคนรองที่หายหัวไปเป็นเดือนไม่กลับบ้านอยู่แต่เพนท์เฮาส์คอนโด

“ฮืม..” ร่างใหญ่ลืมตาขึ้นเห็นแม่ยืนอยู่ก็ฉีกยิ้มให้ท่าน

“เป็นอะไรลูก ไม่สบายหรือเปล่า” นงนภัสตั้งใจจะบ่นลูกชายแต่พอเห็นสายตาอ้อนๆของพรินซ์เธอก็ใจอ่อน

“ผมไม่เป็นไรครับแม่แค่พักสายตาเท่านั้นเอง แล้วแม่มาหาพี่มาตีซทำไมครับ” พรินซ์ถามแม่ทั้งที่รู้อยู่แล้วก็อดสงสารพี่ชายไม่ได้

“เฮ้อ..จะมีเรื่องอะไรล่ะลูก ก็เดลีนน่ะสิเอาแต่ใจตัวเองแม่ก็กลัวว่าหลานแม่จะเป็นอะไรไปก็เลยมาคุยกับพี่ชายเราให้ช่วยดูแลเมียหน่อยน่ะ ลูกไม่เป็นไรก็ดีแล้วเย็นนี้กินข้าวที่บ้านนะลูก พรินซ์ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้วนะลูก” นงนภัสบอกลูกชายเพราะเพนท์เฮ้าส์ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านขับรถแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึง

“คืนนี้ผมมีนัดแล้วครับเอาไว้พรุ่งนี้นะครับแม่” พรินซ์ตอบแม่แล้วมองพี่ชายคนที่เขานัด

“โอเคจ้ะลูก งั้นแม่กลับก่อนนะ อ้อ เย็นนี้มาตีซอย่าลืมไปรับเดลีนที่บ้านเลอาด้วยนะลูก” นงนภัสหันไปบอกลูกชายคนโต

“แม่ก็ให้รถที่บ้านไปรับสิครับ”

“เดลีนบอว่าถ้าลูกไม่ไปรับก็ไม่กลับจ้ะ แม่ไปนะ” นงนภัสพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทำงานของลูกชาย

“พี่ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ” พรินซ์ลุกขึ้นบอกพี่ชายที่จะต้องไปรับภรรยาก่อนจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ

“ไม่เป็นไรพี่ไปรับเดลีนไปส่งบ้านก่อนแล้วค่อยออกไปก็ได้” มาตีซตอบน้องชายเขาก็อยากระบายกับใครสักคนและใครนั้นคือน้องชายของเขาและจะได้คุยงานกันด้ย

“โอเค, ผมไปนะพี่” พรินซ์พูดจบก็เดินออกไปจากห้องทำงานของพี่ชายเพื่อกลับไปทำงานของตัวเองที่ตึกติดกันมีสะพานเชื่อมไปหากันตรงชั้นสิบ

ที่คฤหาสน์ของเลอา

“ตายแล้วเดลีเป็นอะไรทำไมไม่นั่งดีๆเดี๋ยวหลานแม่ก็เล็ดออกมาก่อนหรอก” ไดร่าเอ็ดลูกสาวอย่างตกใจที่เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาแล้วทิ้งสะโพกนั่งที่โซฟา

“ก็ดีสิคะมัม ในเมื่อพ่อมันยังไม่สนใจเลย” เดลีนพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เดลีนทำไมลูกพูดแบบนี้ฮ้ะ ถ้ามาตีซหรือคนบ้านโน้นได้ยินเขาจะคิดยังไง” ไดร่าว่าลูกสาวที่คลั่งรักมาตีชและเร่งรัดแต่งงานแต่ฝ่ายชายยังไม่อยากแต่งแล้วลูกสาวของเธอก็ดื้อรั้นจนมีความสัมพันธ์กับมาตีซแล้วท้อง มาตีซจึงยอมแต่งงานด้วยแต่ความสัมพันธ์ไม่ราบรื่นจึงทำให้ลูกสาวของเธอหัวเสียหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมและเป็นอาการของคนท้องด้วย

“ก็ช่างเขาสิคะ เดลีนไปนอนก่อนนะคะมัม” เดลีนเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อพักผ่อนเพราะง่วงเต็มที

“เจเน็ตพาเดลีนขึ้นไปพักหน่อย” ไดร่าบอกแม่บ้านให้พาลูกสาวไปพัก

“ค่ะมาดาม” เจเน็ตก็ประคองเดลีนขึ้นไปชั้นสองเพื่อพักผ่อนรอสามีมารับกลับบ้านเธอคิดว่ายังไงมาติซก็ต้องมารับคุณหนู

ไดร่าถอนหายใจมองตามลูกสาวด้วยความเป็นห่วงและคิดว่าต้องคุยกับมาตีซถึงลูกสาวของเธอจะทำผิดแต่ยังไงก็มีหลานในท้องที่น่าเป็นห่วงเพราะอารมณ์ขึ้นๆลงๆของเดลีนผลพวงมาจากสามีตามใจนั่นเอง

มาตีซเลิกงานแล้วก็ตรงไปบ้านของภรรยาเพื่อรับเดลีนกลับบ้านเขาไม่อยากมีปัญหากับพ่อตาแต่บางครั้งก็อยากเดินหน้าชนแต่กับคนที่ไม่มีเหตุผลอย่างเลอาเขาจึงอยู่เงียบๆรอจนเดลีนทนไม่ไหวแต่เป็นห่วงลูกที่อยู่ในท้องของเดลีนมากกว่าถึงจะไม่ได้ตั้งใจให้เกิดแต่ยังไงก็ลูกเขาไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดไม่สนใจ

“เดลีนอยู่ที่นี่ใช่มั้ยครับเจเน็ต” มาตีซจอดรถแล้วลงไปเจอแม่บ้านยืนรอที่หน้าประตูบ้าน

“นอนพักผ่อนอยู่บนห้องค่ะ มาดามเชิญคุณมาตีซที่ห้องรับแขกค่ะ” เจเน็ตบอกลูกเขยของเจ้านายที่ไม่ได้มีท่าทียินดียินร้ายกับการแต่งงานในครั้งนี้เพราะอะไรก็รู้กันอยู่

“ครับ” มาตีซเดินตามแม่บ้านไปที่ห้องรับแขกส่วนตัวของไดร่า “สวัสดีครับป้าไดร่า” มาตีซยกมือไหว้แม่ยายตามมารยาทของคนไทยด้วยความเคยชิน

“สวัสดีมาตีซ ป้าอยากคุยกับเธอเรื่องของเดลีนน่ะ” ไดร่าบอกลูกเขยว่าเธอจะคุยเรื่องของลูกสาว

“ครับ”

“ป้าอยากให้เธอดูแลเดลีนให้มากกว่านี้หน่อยตอนนี้เดลีนท้องอยู่ป้ากลัวว่าเดลีนจะคิดมากจนไม่ห่วงลูก เธอก็รู้ดีว่าเดลีนเอาแต่ใจมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เธอจะไม่เต็มใจแต่ไหนๆก็มีลูกด้วยกัน ป้าขอร้องนะอีกไม่กี่เดือนเดลีนก็คลอดแล้ว เธอไม่รักเดลีนแต่อย่างน้อยเธอก็รักลูกใช่มั้ยมาตีซ” ไดร่าพูดกับลูกขยเบาๆอย่างรู้ดีและเข้าใจมาตีซแต่ว่าเธอขัดสามีไม่ได้

“ผมเข้าใจครับป้าไดร่า ต่อไปผมจะดูแลเดลีนให้ดีกว่านี้ครับ แต่ป้าไดร่าก็รู้ว่าผมต้องทำงานไม่ได้มีเวลามานั่งเอาใจเดลีนทั้งวันอย่างที่เธอต้องการไม่ใช่ว่าผมไม่ห่วงลูก” มาตีซตอบแม่ยายเขาก็ไปทำงานทุกวันพอเลิกงานก็กลับบ้านบางทีก็เบื่อที่กลับมาแล้วเดลีนงี่เง่าใส่เขาจึงค้างที่เพนท์เฮาส์ เดลีนก็อาละวาดทำลายข้าวของในห้องจนพ่อแม่ของเขาไม่รู้จะทำยังไง

“ขอบใจมากนะมาตีซ หากวันหนึ่งพวกเธอไปกันไม่รอดก็ขอให้เดลีนเป็นฝ่ายขอเลิกนะมาตีซ” ไดร่าบอกลูกเขยด้วยความเป็นห่วงหากมาตีซขอเลิกกับลูกสาวของเธอทั้งสองครอบครัวต้องแตกหักกันแน่ สามีของเธอต้องไม่พอใจที่ลูกสาวถูกทิ้งจะทำให้ทุกคนมีปัญหาถ้าเลอาได้โกรธแล้วเขาจะพาลไม่มีเหตุผลเหมือนลูกสาวต่างจากเดวิสลูกชายที่สุขุมใจเย็น

“ขอบคุณครับป้าไดร่า” มาตีซขอบคุณแม่ยายที่เข้าใจเขารู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งก็ต้องเลิกกันอยู่ดีแต่เขาจะอดทนถึงที่สุดหากเดลีนปรับปรุงตัวเองมีเหตุผลเขาก็จะทำหน้าที่พ่อของลูกให้ดีที่สุดแต่หน้าที่สามีต้องใช้เวลา

“งั้นขึ้นไปดูเดลีนเถอะจ้ะ” ไดร่ายิ้มให้ลูกเขยอย่างใจดี

“ครับ” มาตีซยิ้มตอบแม่ยายแล้วลุกขึ้นเดินไปชั้นสองขอคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงไปห้องนอนของเดลีนแล้วเคาะประตูเบาๆ

“ใคร” เสียงถามห้วนๆดังขึ้นมาจากในห้อง

“ฉันเอง ฉันมารับเธอกลับบ้าน” มาตีซพูดจบก็เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของภรรยาที่ตกแต่งอย่างหรูหราราวกับห้องของเจ้าหญิงมองเดลีนที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ก็เดินไปนั่งที่โซฟาริมหน้าต่าง

“คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่” เดลีนพูดอย่างเอาแต่ใจเธอรู้ว่าถ้าอยู่ที่นี่มาตีซจะไม่กล้าหือกับเธอเพราะเกรงใจพ่อ

“แต่ฉัน ช่างเถอะค้างก็ค้าง งั้นฉันอาจจะกลับดึกหน่อยนะพอดีนัดคุยธุระกับพรินซ์” มาตีซบอกภรรยาที่เด้งลุกขึ้นทันที

“นัดพรินซ์หรือว่านัดผู้หญิงกันแน่”

“ไปด้วยกันมั้ยล่ะเธอจะได้รู้ว่าฉันนัดใคร” มาตีซตัดปัญหาด้วยความรำคาญไม่งั้นเดลีนจะอาละวาด

“งั้นฉันไปด้วย ฉันไปอาบน้ำก่อน” เดลีนอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาสามีแล้วจูบปากเขา

“อืม..ไปอาบน้ำเถอะเดลีน” มาตีซเบือนหน้าหนีแล้วบอกเดลีนไปอาบน้ำ

“คุณอาบให้ฉันหน่อยสิ”

“ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน” มาตีซมาค้างที่นี่ไม่กี่ครั้งและไม่คิดจะเอาเสื้อผ้าของตัวเองมาไว้ที่นี่

“มีสิอยู่ในตู้ ฉันเตรียมไว้ให้คุณแล้วไปเร็วสิเดี๋ยวพรินซ์จะรอ” เดลีนบอกสามีแล้วเดินไปห้องน้ำอย่างผู้ชนะ

มาตีซก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างไม่อายเดินไปที่อ่างอาบน้ำวนขนาดสี่คนแล้วก้าวเข้าไปนั่งในอ่างอาบน้ำ

เดลีนมองสามีถอดเสื้อผ้าแล้วปากคอแห้งผากทุกสัดส่วนในร่างกายของเขามันกระตุ้นอารมณ์ของเธอจึงถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่าก้าวเข้าไปในอ่างนั่งตักของเขา