บทที่ 10 บทที่ 10 ใครเอาแต่ใจ ใครดื้อ
เพียงไม่นานนักรถหรูเลี้ยวเข้าถนนกว้างโค้งของโรงแรมระดับชั้นนำ
“ที่จริงพี่เพลิงน่าจะให้คุณเกรซมา แพรแต่งตัวไม่เหมาะเลยค่ะ”
“ไม่หรอก เลน่าแต่งตัวมาดีแล้ว อีกอย่างแทนตัวเองว่าเลน่าก็ถูกแล้วไม่ต้องแทนตัวเองว่าแพรกับพี่อีก”
“ทำไมล่ะคะ แพรจะพูดชื่อไหนก็ได้นี่คะ ก็มันชื่อของแพร”
อัคคีไม่ตอบ เขาเดินลงจากรถลงไปก่อนรอกระทั่งอุณากรรณลงจากรถจึงยื่นแขนออกมาให้คล้อง สังเกตว่าหญิงสาวชะงักคิดก่อนแต่ไม่นานเท่านั้นก็ยอมคล้องแขนเขาเดินขึ้นโถงบันได
ลำแขนแกร่งแน่นอบอุ่นถึงร้อนจัด อุณากรรณมองมือตัวเองที่จับลำแขนนั้นไว้ มือเรียวเล็กของเธอเมื่อเทียบกับเขาแล้วยิ่งดูเล็กไปถนัดใจ
“มาเถอะ พี่จะแนะนำให้รู้จัก”
อุณากรรณละสายตาออกจากท่อนแขนแกร่ง มองตรงไปทางโต๊ะรับรองที่โทรศัพท์มาจองไว้ มีชายหนุ่มสองคนยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว หน้าตาคล้ายเป็นคนชนชาติจีนดั่งเช่นคนสิงคโปร์ทั่ว ๆ ไป สวมชุดสูทนักธุรกิจ รูปร่างสันทัดไม่สูงไม่เตี้ย แต่พออัคคีเดินเข้าไปใกล้ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองดูเตี้ยลงไปทันที
“ริชาร์ด คาล นี่เลน่า คู่หมั้นผมครับ”
คราวนี้อุณากรรณยิ้มไม่ออกแต่ก็พูดแก้ตัวไม่ได้ต่อหน้านักธุรกิจชาวสิงคโปร์ จึงส่งยิ้มหวานแสร้งทำเป็นตามน้ำไปก่อน
“อ้าว เสือร้ายของเราหมั้นเสียแล้ว ยินดีด้วยนะครับคุณเลน่า”
“ขอบคุณค่ะ”
“แบบนี้สาว ๆ คงอกหักกันเป็นแถวนะครับ”
อัคคีตวัดตาคมดุมองโดยไม่พูดอะไร เพียงเท่านี้ฉายานักธุรกิจเสือดุก็ฉายเปล่งประกายจนนักธุรกิจคนดั่งกล่าวน่าเจื่อนไป รีบเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องธุรกิจที่กำลังจะติดต่อด้วยทันที
อุณากรรณได้ยินชื่อเสียงโด่งดังในทางข่าวฉาวลือไกลถึงสิงคโปร์ จึงลอบเบ้ปากในใจ แต่เมื่อนึกภาพผู้หญิงคนอื่นกลับฉุนเฉียวจึงรีบปัดภาพนั้นทิ้งเสีย
วันนี้เธอเป็นอะไรพลอย!
ห้องอาหารหรูหราบนโรงแรมระดับห้าดาว แม้ราคาสูงแต่ยังคลาคล่ำไปด้วยคนระดับบนของประเทศที่นิยมทานข้าวนอกบ้านในมื้อเย็น
ร่างระหงบอบบางในชุดทำงานของวันนี้แม้ว่าเรียบร้อยดี แต่ทำให้อุณากรรณรู้สึกว่าแต่งตัวไม่เหมาะสม เพราะพื้นนิสัยเรื่องเสื้อผ้าต้องดูดีเมื่อออกนอกบ้าน
จึงส่งผลให้ค่ำนี้อุณากรรณขาดความมั่นใจและเบื่อหน่าย ใบหน้าหวานซึ้งออกอาการจนชายหนุ่มด้านข้างสังเกตได้ เขาหยุดพูดคุยเจรจาหันมองอุณากรรณที่เบือนหน้าไปทางอื่นและกำลังกวาดตามองไปรอบ ๆ
“เบื่อเหรอ”
“คะ”
อุณากรรณตกใจเอี้ยวหน้ากลับไปหาอัคคี
“เห็นดูเบื่อ ๆ”
“ก็นิดหน่อยค่ะ แต่บอสคุยธุระไปเถอะค่ะ”
อัคคีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสรรพนามเดิม อุณากรรณกลับไปเรียกบอสดั่งเมื่อเช้า เขาวกมือลงใต้โต๊ะเพื่อจับฝ่ามือเล็กมากุมไว้ อุณากรรณสะดุ้งเห็นได้ชัดพยายามดึงมือออก
“งั้นกลับเลยไหม นี่ก็ดึกแล้วกว่าจะถึงบ้านที่นนทบุรีคงจะอีกนาน”
“แพรมาอยู่ที่คอนโดในเมืองแล้วค่ะ บอสคุยตามสบายเลยค่ะไม่ต้องสนใจแพร”
อัคคีกุมมือแน่นขึ้นอีกจนอุณากรรณเริ่มไม่พอใจ ชักสีหน้าใส่ไม่กลัว ยังโก่งคิ้วขึ้นเล็กน้อยคล้ายตั้งคำถามว่า ‘มีอะไรงั้นเหรอ’ จนคนที่กุมมืออยู่คันยุบยิบอยากจะคว้าร่างเข้ามากอดแต่ติดว่าอยู่กลางร้านอาหาร
“ย้ายออกมาตั้งแต่เมื่อไรครับ ทำไมพี่ไม่รู้”
“หลายวันแล้วค่ะ แต่ทำไมบอสต้องรู้ด้วยคะ นี่มันเรื่องส่วนตัวของแพร แพรต้องรายงานด้วยเหรอคะ”
อัคคีก้มมองหน้าหวานที่ลอยหน้าท้าทาย จึงยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วปล่อยมือ
“งั้นก็ดี วันหลังพี่จะได้ไปขอพึ่งทานกาแฟที่ห้องบ้าง”
ทานกาแฟ!! บ้าแล้ว หื่นกามของแท้
“ห้องแพรไม่มีกาแฟ!”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไป”
อุณากรรณอ้าปากค้างแต่ไม่นานก็ปิดปากลง สะบัดหน้าไปอีกทางฉุนเฉียวหนักกว่าเดิม ถ้าขืนเธออยู่ใกล้กับบอสใหญ่นานวันเข้าคงอกแตกตายแน่
ในขณะที่ยังนั่งเข่นเขี้ยวในใจจึงไม่ทันสังเกตว่าอัคคีเอ่ยขอตัวแยกจากนักธุรกิจชาวสิงคโปร์แล้ว กระทั่งเขาลุกขึ้นยืนก้มลงมองจึงได้รู้ตัว
“อ้าวกลับแล้วเหรอคะ”
“ครับ ลาริชาร์ดกับคาลเถอะครับ”
อุณากรรณส่งยิ้มหวานไหว้สวยงามหนึ่งครั้ง
“เลน่าขอตัวกลับก่อนนะคะ ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีก”
“ครับ ๆ ไว้งานแต่งพวกผมไม่พลาดแน่นอนครับ”
เสียงริชาร์ดรีบรับคำลุกขึ้นยืนส่งอย่างสุภาพบุรุษโดยไม่ทันสังเกตว่าาสีหน้าของสาวสวยว่าเจื่อนไปเล็กน้อย
“ที่จริงบอสไม่น่าแนะนำตัวแบบนั้น”
ทันทีที่เดินออกจากห้องอาหารตรงไปทางลิฟต์ อุณากรรณไม่รอช้าพุ่งคำถามเอาเรื่องใส่ชายร่างโตทันที
“แบบไหนครับ”
“ก็ บอกว่าแพรเป็นคู่หมั้นไงคะ เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน”
“แต่อีกไม่นานก็เป็นนี่ครับ ช้าเร็วก็เหมือนกัน”
“บอสรู้ได้ยังไงว่าแพรจะตอบรับ อาจจะไม่ก็ได้นี่คะ”
ติ๊งง!!
เสียงลิฟต์ดังขึ้นแทรกเสียก่อนที่อัคคีจะตอบคำถาม ร่างสูงใหญ่เดินนำเข้าไปก่อนและรอกระทั่งอุณากรรณเข้ามาในลิฟต์
“ปกติเลน่าเอาแต่ใจและดื้อแบบนี้ตลอดหรือเปล่าครับ”
“ใครเอาแต่ใจ? ใครดื้อ? แพรก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว บอสไม่สังเกตเองต่างหาก”
อัคคีจับมือเล็กมากุมไว้แม้ว่าอุณากรรณจะขัดขืน
“บอสปล่อยนะ จะมาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ไม่ดี”
“คนเป็นแฟนกัน จับมือกันก็ปกติดีนี่ครับ”
อุณากรรณเริ่มจับน้ำเสียงทุ้มของชายร่างสูงได้แล้วว่าเริ่มมีร่องรอยความไม่พอใจ เธอคงรุกแข็งใส่มากเกินไปเพราะอยากให้เขายกเลิกข้อตกลงเร็ว ๆ มือแกร่งจับเธอแรงขึ้นอีกจนเธอต้องเงียบเสียงลง
ไม่ดีแน่ ยั่วโมโหเขามากไป ใจเย็นสิพลอย ต้องค่อยเป็นค่อยไป
ติ๊ง!!
เสียงลิฟต์ถึงชั้นล่างช่วยชีวิตเธออีกครั้ง แต่อัคคีไม่ปล่อยมือดึงเธออกเดินไปพร้อมกัน
“เพลิง!! เพลิง”
จู่ ๆ ขณะกำลังเดินออกนอกประตูหน้า พลันเสียงหวานใสของหญิงสาวนางหนึ่งตะโกนเรียกจนคนทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก
“เพลิง ไหนบอกว่ายกเลิกนัดวันนี้ไงคะ”
อุณากรรณเอี้ยวตัวกลับไปดูพร้อมกับอัคคี แว่วเสียงสบถทุ้มด้านข้างจึงลอบยิ้ม เงยหน้ามองสาวสาวตรงหน้า รูปร่างบอบบางและอวบอิ่มด้วยชุดรัดรูปสีแดงเพลิง ความหรูหราเปล่งประกายออกมาพร้อมความสวยงามจนน่าตะลึง
“เกรซแต่งตัวเก้อเลยนะคะ เพลิงต้องชดเชยให้เกรซด้วย คืนนี้มาค้างที่โรงแรมนะคะ เปิดห้องใหญ่ชั้นบนให้เกรซเลย เกรซนอนคนเดียวเหงาจะแย่”
เสียงกระเง้ากระงอดออดอ้อนต่อหน้าเธอไม่กลัวเกรงทั้ง ๆ ที่เกรซเองก็เห็นว่าอัคคีกุมมือเธอไว้ หน้าเรียวของอุณากรรณกระจ่างแจ้ง นึกถึงเสียงกระแทกหูโทรศัพท์เมื่อกลางวัน
ที่แท้แอบมาเปิดโรงแรมด้วยกัน
“บอสไม่แนะนำให้แพรรู้จักหน่อยเหรอคะ”
อัคคีก้มหน้ามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวด้านข้าง ดูท่าเรื่องนี้คงทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาหลังจากขุ่นมัวตลอดหัวค่ำ ถ้าเธอชอบแบบนี้ไม่เป็นไร เขาจะจัดให้
“นี่เกรซ แล้วก็เกรซ นี่เลน่า ..”
“เป็นผู้ช่วยเลขานุการคนใหม่ค่ะ ยินดีที่ได้เจอตัวจริงนะคะ ได้ยินแต่เสียงเมื่อกลางวัน”
“อ้อ เป็นเธอเองที่รับสายของฉัน เพลิง เลขาคนนี้ไม่มีมารยาทเลยนะคะ อบรมสั่งสอนด้วย แล้วนี่อะไร ทำไมกุมมือเจ้านายแบบนี้”
อุณากรรณได้ทีกระชากมือออกส่งยิ้มหวานให้คนทั้งคู่ ดูเหมือนว่าบอสอัคคีหน้าเง้าลงเล็กน้อยแต่ยังคุมตัวได้อยู่
“ถ้างั้นแพรขอตัวไปรอที่รถนะคะ ตามสบายค่ะ”
สองเท้าบนรองเท้าส้นสูงสีดำสานไขว้ราคาแพงส่งเสียงกระทบพื้นกระเบื้องบันไดขณะก้าวเดินลงไปก่อนอัคคี ร่างสูงใหญ่มองอุณากรรณลงบันไดจากด้านบน
ดูเหมือนน้องแพรคนนี้จะนิสัยเสียมากไปสักหน่อย นอกจากดื้อรั้น เอาแต่ใจแล้ว ยังมักพูดจายั่วอารมณ์ให้เขาขุ่นมัวตลอดเวลาเหมือนจงใจ
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากปรากฎขึ้นส่งให้หน้าแกร่งดูร้ายกาจและหล่อจนแม้แต่เกรซเองยังมองอย่างหลงใหล
สัญชาตญาณนักล่าอย่างอัคคีชอบอะไรแบบนี้ ถ้าดื้อนักจะปราบให้ดื้อน้อยลงสักหน่อย ให้พอน่ารักน่าหยอก ถ้าปากจัดนักก็จับจูบให้พูดไม่ได้ แล้วถ้าชอบเอาใจแต่เขาไม่มีปัญหา พร้อมยอมตามใจทุกอย่างแล้วแต่อุณากรรณต้องการ
ขอเพียงอย่างเดียว อุณากรรณต้องยอมตามใจเขาบนเตียงนอนก็พอแล้ว
