บทที่ 2 EP.2 การกลับมา..

"จะตะโกนทำบ้าอะไรมิลลิ!"

ไมยราพดุด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมแววตาโมโห เมื่อเสียงตะโกนดังลั่นกลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง อีกทั้งสาวน้อยยังร้องไห้เสียงสั่นราวกับว่าเขาเป็นสาเหตุทุกอย่าง

หมับ!

มือหนาคว้าแขนเรียวกระชากมายังมุมลับตา พร้อมทั้งถามหนักแน่น "คลิปอะไร"

"นี่พี่ความจำเสื่อมหรือไงคะ" มิลลิเสียงสั่น

"ก็ฉันจำไม่ได้!"

"ก็คลิปตอนที่หนูเรียนมอห้า พี่สั่งถอดเสื้อนักเรียนแล้วถ่ายรูปให้สวมแค่ชุดชั้นในไง! ตอนนี้มันหลุดว่อนในไลน์ของโรงเรียนมัธยมเขารู้กันทั่ว หนูต้องแบกหน้ากลับบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ถ่ายรูปหมู่กับเพื่อนในวันเรียนจบด้วยซ้ำ"

"ฉันไม่ได้ทำ"

"แต่คลิปนั่นมีแค่หนูกับพี่เท่านั้นที่มี!"

"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไง!! ตั้งแต่เธอเลือกจะหายไปฉันก็ลบทิ้งไม่ได้สนใจ เธอไม่ได้น่าเด้าขนาดนั้นปะ อย่าหลงตัวเองให้มันมาก"

"หนูรู้ว่าพี่ร้ายแต่ก็ไม่คิดว่าจะเลวทำได้ถึงขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่ได้เป็นคนปล่อยคลิปแล้วมันจะหลุดมาได้ยังไง อีกอย่างที่เก็บไว้หนูก็ลบทิ้งแล้ว ลบตั้งแต่วันแรกที่พี่ส่งให้ดู"

แม้สาวน้อยยืนยันเสียงสั่นด้วยแววตาหนักแน่น แต่ดูเหมือนไมยราพจะยังคงปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา หมดคำจะพูดมิลลิถึงเลี่ยงที่จะเดินหนี

หมับ!

'อักกกก'

ร่างเล็กปลิวสะบัดเมื่อถูกกระชาก แผ่นหลังขาวเนียนกระแทกอัดกำแพงข้างผับ ความเจ็บทำให้ร้องกระอัก ไมยราพจับคว้าลำคอแน่น แรงบีบเริ่มหนักข้อขึ้นทีละนิดจนหายใจไม่ออก

"จะมายืนด่าผัวเก่าฉอดๆ แล้วไปเฉยๆ ได้ไง" ไมยราพพูดกัดฟันกรอด "เลือกจะตัดความสัมพันธ์กับฉันแล้วเสือกกลับมาทำไม!!"

"ปะ ปล่อยหนูนะคะ"

"ฉันเป็นคนกล้าทำกล้ารับ คลิปหลุดไม่ใช่ฝีมือฉัน ว่าแต่..ไม่ได้เจอกันนาน นมโตขึ้นเยอะ"

"พี่ไมยราพ!"

"ยังแรดเหมือนเดิมไหม? เรียนแค่มอปลายยังอยากมีผัวจนตัวสั่น ตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยโดนซั่มมาไม่รู้กี่ดุ้น มีผัวมาแล้วกี่คนล่ะ ให้ยืมนิ้วตีนนับเพิ่มไหม เผื่อนิ้วของเธอมันจะนับไม่พอ"

"!!!!"

รอยยิ้มอีกทั้งสายตาเหยียดหยามทำให้สาวน้อยรู้สึกเจ็บปวดกว่าการกระทำ จึงพยายามใช้เฮือกสุดท้ายผลักไสจนร่างแกร่งเซถอย หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปอย่างไม่สนใจคำด่าทอตามหลังที่ตะโกน

ถ้าไม่ใช่เพราะคลิปหลุด..

ก็คงไม่อยากมาเจอ

บนรถแท็กซี่

มือเรียวยกขึ้นมากุมประสานกันไว้ ควบคุมอาการสั่นพร้อมกับหัวใจที่เจ็บสาหัส ทั้งที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ต้องเจอกันด้วยซ้ำ แต่ก็มีเรื่องให้ต้องมาตามหาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้น

มิลลิ สาวน้อยวัย สิบเก้าปีบริบูรณ์ รูปร่างดีทรวดทรงเต้านมอวบอึ๋ม ส่วนสูงเพียง 157ซม. กะทัดรัดน่ารัก นิสัยดี มองโลกในแง่ดี เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายต่างจังหวัด ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะเรียนอยู่ที่เมืองกรุง แต่ก็มีเหตุต้องย้ายกลับบ้านนอกอย่างกะทันหัน จึงทำให้ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเธอกับไมยราพสิ้นสุดลง

คลับบาร์ RCR.

อึก อึก อึก

"เฮ้ยยย! มึงหิวน้ำมากหรือไงไอ้ไมยราพ มาถึงซัดเหล้าเพียวหมดแก้ว!" เวสเปอร์แซว "กูนึกว่ามึงลากผู้หญิงนมโตคนนั้นไปฟาดต่อ"

"ลีลาห่วยกูไม่ต่อให้เสียเวลา เสียดายอสุจิที่กลั่นกรองออกมา แม่งมีดีแค่สวย"

"แล้วมึงหงุดหงิดอะไร? อย่าบอกนะว่าหงุดหงิดที่เจอกับผู้หญิงลีลาไม่ดี มันก็ต้องมีบ้างแหละ เขาเรียกว่ารสชาติชีวิตไง"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกที่กูหงุดหงิด"

"แล้วมึงหงุดหงิดเรื่องอะไร"

"ผู้หญิงที่กูอยากเจอเป็นคนสุดท้ายในชีวิตมายืนตรงหน้ากูเมื่อตะกี้ แถมยังฝากรอยมือตบกูแบบเต็มแรง น่าจะลากไปเย็บให้เอวเคล็ด!"

"ดูท่าทางผู้หญิงที่มึงพูดถึงจะมีอิทธิพลกับความรู้สึกมากเลยนะ แต่ได้ยินว่ามึงไม่เคยรักใครนี่หว่า หรือว่ามึงเคย...? น้ำหน้าอย่างมึงมีแฟนเก่ากับเขาด้วยหรอวะ ใครเป็นผู้หญิงโชคร้ายคนนั้น อยากเห็นหน้าฉิบหาย ฮ่าๆ"

ไมยราพไม่ยอมตอบคำถาม เอาแต่กระดกเหล้าเพียวพร้อมยกมือเรียกให้พนักงานเติมให้อย่างต่อเนื่อง เวสเปอร์เห็นถึงความผิดปกติแต่รู้ว่าถึงจะคาดคั้นเพื่อนก็ไม่ยอมบอก จึงทำได้เพียงปลอบให้อารมณ์หัวร้อนนั้นผ่อนปรน