บทที่ 47 บทที่ 46

“อ๋อ...มากับอ้าย” เสียงรำพึงรำพันของซีนายที่พูดอยู่คนเดียวไม่หยุดปาก

ตอนแรกพศวัฒน์ไม่ได้สนใจในสิ่งที่ซีนายพูด ทว่ามันมีชื่อหนึ่งที่ทำให้เขาถึงกับดวงตาลุกวาว ลลิตามาที่นี่

สายตาซีนายยังคงจับจ้องไปที่ปาลิน พร้อมกับพูดต่อ “เอ่อ...เฮียสนใจอ้ายไม่ใช่เหรอ เนี่ยผมได้ข่าวว่าอ้ายเขา...”

“เลิกกันแล้ว” พศวั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ