บทที่ 5 บทที่ 4

ภาคินขับรถไปจอดแถว ๆ ทางออกของไนต์คลับ เขานั่งรอในรถอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งคนที่เขารอเดินออกมา ทว่ามีผู้ชายเดินตามหลังเธอมาด้วย

“คุณดาครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ญาดาถามชายหนุ่มที่เดินตามหลังเธอออกมา

“เอ่อ... จะเป็นอะไรไหม ถะ ถ้าผมขออนุญาตไปส่งคุณ...”

หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบ ก็มีเสียงใครบางคนแทรกขึ้นมา

“ไม่ได้! ดามากับฉันต้องกลับกับฉัน!” ภาคินพูดขึ้นพร้อมกับยืนแทรกกลางระหว่างสองคนนั้น

“คิน...?”

ภาคินมองตาขวางใส่ผู้ชายที่เสนอตัวจะไปส่งอดีตคนรัก เขายืนมองทั้งสองคนยืนคุยกันมาสักพักแล้ว ท่าทางเขินอายของญาดาที่มีให้กับผู้ชายอื่น มันทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างมาก แล้วสายตาของเขามันดูออกว่าไอ้คนนั้นมันคิดอะไรอยู่ ผีเห็นผียังไงล่ะ

เขาดึงแขนญาดาแล้วพาไปที่รถ ท่ามกลางความงุนงงของใครหลายคนที่มองเห็นเหตุการณ์

“คินเดี๋ยวก่อนสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมคินต้องลากดามาแบบนี้ด้วย” ญาดาพยายามแกะมือที่กุมแขนเธอเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยแขนเธอและบีบแขนแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ภาคินพาญาดาเดินมาจนถึงรถตัวเองและดันตัวเธอเข้าไปภายในรถทันที คนที่ถูกดึงตัวมาไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เพราะเธอรู้ว่าขัดขืนไปก็เท่านั้น ญาดาจึงเลือกที่จะนั่งเงียบ ๆ ดีกว่า

ตอนนี้รถขับออกมาจากไนต์คลับไกลมากแล้ว ก็ยังไร้เสียงพูดของทั้งสองคน แม้แต่เสียงเพลงก็ยังไม่มี ทำให้ภายในรถมีแต่ความเงียบสงัด

“ไหนว่ามากับเพื่อน แล้วเพื่อนไปไหนหมดทำไมถึงปล่อยให้ดาอยู่กับไอ้หน้าจืดนั่นตามลำพัง”

“...” ญาดาหันหน้ามองข้างทาง ไม่สนใจในสิ่งที่ภาคินถามแม้แต่นิดเดียว

เห็นท่าทีแง่งอนของหญิงสาว ภาคินรู้แล้วว่าตอนนั้นเขาใช้อารมณ์มากไป ชายหนุ่มพยายามถอนหายใจเพื่อระบายอารมณ์ตัวเอง “ดาพักอยู่ไหน เดี๋ยวคินไปส่ง” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเบาลงจากเดิม

“ไม่ต้อง จอดให้ดาลงข้างหน้าก็พอ” ญาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ให้คินไปส่งเถอะ จะได้สบายใจว่าดากลับถึงบ้านแบบปลอดภัย”

“แล้วทำไมคินต้องมาเป็นห่วงอะไรดาด้วย ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

คำพูดของญาดาทำให้ภาคินตีไฟเลี้ยวนำรถจอดข้างทางทันที

“เมื่อกี้ดาพูดว่าอะไรนะ?”

“ไม่เข้าใจทำไมคินต้องมาวุ่นวายกับเราด้วย ทั้งที่คินเป็นคนตัดความสัมพันธ์เอง และตอนนี้ต่างคนก็ต่างเริ่มต้นใหม่ คินก็มีคนใหม่แล้ว จะมาวุ่นวายทำไมอีก” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

ภาคินตบพวงมาลัยรถด้วยความโมโหพร้อมกับพูดน้ำเสียงดุดัน “ใครมันเลิกวะ!”

“คินไง! จำไม่ได้หรือไง คนที่ไล่ดาให้หายไปจากชีวิตก็คือ คิน คิน คินไง!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง พูดถึงเรื่องในอดีตดวงตางามน้ำตาคลอ เธอพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลต่อหน้าภาคิน

“...” ชายหนุ่มเหมือนถูกใบ้กิน เรื่องในตอนนั้นเขาไล่ญาดาให้ออกไปจากชีวิตจริง ๆ แต่ความจริงเขาไม่ได้อยากไล่เธอไปไหนเลย ทั้งหมดมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เขาหูเบาเกินไป...

“ดามันเลวเหมือนที่คินเคยด่าไง แล้วคินจะมาตามตอแยทำไมอีก! เปิดประตูดาจะลง!” ญาดาพูดด้วยน้ำตา เธอไม่สามารถห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้ พูดจบเธอทำท่าจะเปิดประตูรถ ทว่าถูกภาคินฉุดรั้งเธอเอาไว้พร้อมกับดึงมากอด

“ดา คินขอโทษ... คินรู้ความจริงที่คุณแม่ทำไว้กับดาหมดแล้ว ขอร้องล่ะดา เราเปิดอกคุยกันก่อนได้ไหม...” น้ำเสียงภาคินสั่นเล็กน้อยคล้ายจะร้องไห้ เขากอดญาดาอยู่อย่างนั้นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปจากเขาอีกครั้ง...

คำพูดก่อนหน้าภาคินแค่ต้องการประชดเท่านั้น เพราะความขาดสติ เขายังเรียบเรียงอารมณ์ไม่ถูกว่าตอนที่ได้เจอหน้ากันจะทำยังไง ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง หรือเสียใจที่ไม่ได้พูดว่า ขอโทษ ขอโทษที่เข้าใจเธอผิด

ภาคินรู้จักนิสัยญาดาดี เธอไม่มีวันทำร้ายเขา ไม่มีวันนอกใจเขาไปหาผู้ชายคนอื่นเหมือนอย่างที่เขาเข้าใจ แต่เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะแม่ของเขาเอง...

ครืดดด เสียงสั่นของสมาร์ตโฟนพร้อมกับหน้าจอสว่างจากการแจ้งเตือน

[ Aiai : พี่คินตื่นหรือยังคะ ]

[ Aiai : เมื่อคืนกินเลี้ยงสนุกไหมเอ่ย ]

[ Aiai : ตื่นแล้วอย่าลืมหาอะไรกินนะคะ อ้ายเป็นห่วง ]

ญาดานั่งอ่านข้อความบนหน้าจอสมาร์ตโฟนของภาคินเงียบ ๆ เพราะเจ้าของเครื่องกำลังนอนหลับอยู่ โดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นโดยง่าย

กินเลี้ยงสนุกไหมเหรอ? สนุกสิ สนุกมากด้วย สนุกจนภาคินไม่มีแรงตื่นเลยแหละ

เธอเดินไปหยิบสมาร์ตโฟนตัวเองพร้อมกับถือเครื่องของภาคินไปด้วยเพื่อทำอะไรบางอย่าง

“ล็อกหน้าจออย่างนั้นเหรอ?”

ญาดาลองสุ่มเดารหัสผ่าน รหัสแรกคือวันเดือนปีที่เขาและเธอคบกัน แม้ไม่มั่นใจว่าใช่หรือเปล่าเพราะผ่านมานานมากแล้ว แต่แล้ว...

“แค่ครั้งเดียวก็ปลดล็อกได้เลยเหรอ” รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของเธออย่างพอใจราวกับว่าเธอคือผู้ชนะ

หลังจากที่จัดการเรียบร้อยตามที่เธอต้องการแล้ว ญาดาก็เดินกลับไปยังเตียงนอน สายตามองอดีตคนรักที่กำลังนอนหลับสนิท ฝ่ามือเรียวลูบไล้ไปตามใบหน้าเบา ๆ นึกถึงเรื่องเมื่อคืนมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนล้วนเป็นแผนการของเธอเอง ญาดารู้จากเพื่อนของภาคินว่าเขาจะจัดปาร์ตี้ที่นั่น เธอจึงแสร้งทำเป็นไปกับเพื่อน เพื่อจะได้พบกับเขา ทำทุกอย่างให้เหมือนเรื่องบังเอิญ ส่วนผู้ชายที่คุยกันหน้าคลับก็เพื่อนชายของเธอ ญาดาแค่อยากทดสอบว่าภาคินยังเหลือเยื่อใยให้เธอหรือไม่

และไม่เกินความคาดหมาย ภาคินรู้ความจริงในสิ่งที่แม่ของเขาเคยทำกับเธอแล้ว ถึงจะไม่ทั้งหมดก็ตาม แต่ไม่เป็นไร ถ้าภาคินยังมีความรู้สึกดีให้เธออยู่แบบนี้ เธอก็ยังมีเวลาอีกเยอะที่จะเอาคืน

ก็นะต่างคนต่างเป็นคนแรกของกันและกันความรู้สึกเลยมีมากกว่าคนอื่น และถามว่าเธอรู้สึกผิดไหมที่มานอนกับอดีตคนรัก ทั้งที่เขากลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว เธอบอกเลยว่า ไม่...

ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันดังไม่ได้หรอก