บทที่ 9 บทที่ 8

เนื่องจากวันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คืนนี้ปาลินจึงโทร. มาชวนลลิตาไปดื่มฉลองที่รูฟท็อปแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านประจำของปาลินเอง

[ ร้านนี้ฉันแนะนำเลย โซนบาร์ส่วนตัวสุด ๆ อีกอย่างหนึ่งที่ฉันชอบมากคือ จะเมาขนาดไหนก็ได้ เพราะเขามีบริการเปิดห้องพาไปนอน ดูแลความปลอดภัยได้แบบกริบมากแก เหมาะกับพวกเรามาก ] ปาลินเน้นย้ำคำว่า ‘มาก’ กับเธอ จนลลิตาหลุดขำออกมา

“มีแบบนี้ด้วย?”

[ มาคืนนี้เดี๋ยวก็รู้เองแหละ แต่รับรองว่าที่นี่งานดีทุกคน ]

“สรุปจะพาฉันไปดื่มหรือจะพาฉันไปดูผู้คะ” ลลิตาถามคนปลายสายสนทนาด้วยน้ำเสียงปนขำ

[ เอาน่า~ คืนนี้เดี๋ยวก็รู้เอง เจอกันนะคะคุณหนู บาย ]

“โอเค บาย”

หลังจากวางสายแล้ว ลลิตาก็ก้มหน้าทำงานตัวเองต่อ โดยไม่ลืมโทร. บอกภาคินว่าคืนนี้เธอจะไปเที่ยวกับปาลิน

ลลิตาทำงานที่บริษัทตัวเองได้สักพักก็เริ่มเข้าที่เข้าทางบ้างแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกเจ้าของบริษัท แต่เธอก็ไม่ได้ใช้อภิสิทธิ์ของบิดาแต่อย่างใด เธอใช้ความรู้ที่ได้เล่าเรียนมาใช้ในการทำงานอย่างเต็มที่ ทั้งยังเต็มใจรับคำแนะนำจากคนที่มีประสบการณ์กว่า เธอจึงกลายเป็นที่ชื่นชมของเหล่าบรรดาพนักงาน

สวย รวย ฉลาด อ่อนน้อมถ่อมตน มีครบในเธอคนเดียว

ลลิตามาถึงสถานที่นัดหมายเป็นโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ชั้นบนของโรงแรมจะมีร้านที่ปาลินนั่งรอเธออยู่ เธอขึ้นมาจนถึงรูฟท็อป ก็มีพนักงานต้อนรับรออยู่ทางเข้า ลลิตาเดินตามพนักงานที่นำทางเธอไปยังโต๊ะที่ปาลินจองเอาไว้โดยระหว่างทางมีสายตาหลายคู่จ้องมองเธอแบบไม่วางตา

“เป็นไงร้านนี้ถูกใจไหม?” ปาลินถามคนที่เพิ่งมาถึง

รูฟท็อปแห่งนี้มีความหรูหราอันดับต้น ๆ ของประเทศ การจะเข้ามาที่นี่ไม่ใช่ใครก็จะเข้าได้ ต้องเป็นสมาชิกและเสียค่าสมัครในระดับหนึ่งเพื่อคัดคนเข้ามาใช้บริการ ซึ่งปาลินได้ทำการสมัครให้ลลิตาเรียบร้อยแล้ว

“ก็ดี” ดวงตางามมองดูบริเวณภายในร้านดูเป็นส่วนตัวอย่างที่ปาลินบอกเธอ ซึ่งมีการกั้นพื้นที่บริเวณรอบ ๆ แบ่งออกเป็นสัดส่วนไม่ให้คนเข้ามายุ่งวุ่นวาย เหมาะสำหรับคนที่ต้องการมาคนเดียวหรือไม่มีเพื่อนก็สามารถมานั่งได้

ถ้าหากต้องการนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงดาวก็ได้เช่นกัน ที่นี่เขามีให้นั่งด้านนอกอีกด้วย

“ช่างมันเถอะ ว่าแต่ช่วงนี้งานที่บริษัทเป็นไงบ้าง” ปาลินเอ่ยถาม

“ก็เรื่อย ๆ มีเหนื่อยบ้าง เบาบ้างตามประสางาน” ลลิตาตอบกลับเพื่อนเธอ

ในระหว่างสองสาวพูดคุยกันอยู่นั้น สายตาปาลินก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งแต่งตัวคล้ายพนักงานของร้านกำลังเดินมาทางที่พวกเธอนั่งอยู่

“นั่นพี่ไนต์หนิ” เห็นท่าทีปาลินที่ทำเหมือนเจอกับคนรู้จัก ทำให้ลลิตาหันไปมองว่าคนที่เพื่อนเธอทักคือใคร

สายตาของเธอสบตากับคนคนนั้นพอดิบพอดี เธอจึงยิ้มให้เขาเล็กน้อย เนื่องจากบรรยากาศร้านค่อนข้างมืดสลัวทำให้เธอมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเท่าใดนัก

“ใครเหรอลิน” ลลิตาเอ่ยถาม

“อ๋อ...ญาติของคนที่รู้จักกันน่ะ”

ลลิตาพยักหน้าตอบรับ เธอเองก็ไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่อ จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาประจำตำแหน่งเป็นบาร์เทนเดอร์ส่วนตัวให้กับพวกเธอเอง

“วันนี้อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมยิ้มที่ใครเห็นต่างหลงใหล

“โอ้โห วันนี้พี่ไนต์ลงมือชงให้เองเลยเหรอคะ ลมอะไรหอบมาเนี่ย” ปาลินแซวชายหนุ่ม

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เจ้าของรูฟท็อปจะมาชงให้พวกเธอเองกับมือเช่นนี้

พศวัฒน์หันหน้ามองไปยังห้องกระจกทึบ แล้วหันมาพูดกับปาลินด้วยรอยยิ้ม “นายขอร้องมาน่ะ มันกลัวว่าถ้ามันมา...”

“พอ พอค่ะพี่ไนต์ ลินไม่อยากรู้แล้ว” ปาลินพูดดักเขาทันที เธอไม่อยากได้ยินหรือเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้น

“เอ่ออ้าย คนนี้คือพี่ไนต์” ปาลินชวนเปลี่ยนเรื่องคุย

“สวัสดีค่ะ” ลลิตาก้มหัวให้เขาเล็กน้อย  “เอ๊ะ! คุณใช่คนที่ฉันเดินชนวันนั้นหรือเปล่าคะ” เพราะตอนที่ปาลินชี้ให้ดู เธอไม่ได้มองให้แน่ชัดว่าหน้าตาเป็นยังไง และช่วงที่เขาคุยกัน เธอมัวแต่นั่งดูบรรยากาศด้านนอกจึงไม่ได้สังเกตใบหน้าของเขา แต่พอได้เห็นหน้าเขาแล้ว ลลิตาจึงจำได้ทันที

“ครับ เราเจอกันอีกแล้วนะครับ” พศวัฒน์ตอบกลับ ตอนสบตากับลลิตาดวงตาเขาเหมือนมีประกายแวบผ่าน

บทสนทนาระหว่างลลิตากับพศวัฒน์ทำเอาปาลินถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง

“เดี๋ยวก่อนนะ เธอไปเจอพี่ไนต์ตอนไหน?”

“วันที่ฉันชวนเธอไปซื้อของไง แล้วฉันเผลอเดินไปชนพี่เขาน่ะ” พูดถึงเรื่องวันนั้น เธอก้มหัวให้เขาอีกครั้งเพื่อเป็นการขอโทษ

พศวัฒน์ยื่นแก้วน้ำสีหวานให้ปาลิน บนขอบแก้วมีดอกอัญชันประดับอย่างสวยงาม พร้อมกับถามหญิงสาว

“เพื่อนน้องลินเหรอครับ”

“ใช่ค่ะเพื่อนลินเอง เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ” ปาลินแนะนำเพื่อนตัวเองให้ชายหนุ่มฟัง

“อ้ายค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“สวัสดีครับน้องอ้าย ผมไนต์ครับ” พร้อมกับยื่นแก้วน้ำสีหวานคล้ายกับของปาลิน แต่ของลลิตาประดับเป็นผลไม้

“ฝากตัวด้วยนะคะ” ลลิตาพูดด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มแสนหวาน เธอไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มของเธอไปตราตรึงผู้ชายคนหนึ่ง อีกครั้ง...