บทที่ 150: เพื่อนสมัยเด็ก?

ณ คฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลธาดาวรวงศ์

"อิ่มหรือยังครับ?" ธนินท์จ้องมองกานดาตาไม่กะพริบ โอกาสทองแบบวันนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายเขาก็จะไม่ยอมพลาดเด็ดขาด

กานดายิ้มตาหยี เคี้ยวอาหารคำเล็กๆ จนหมดก่อนเอ่ยตอบ "อิ่มแล้วค่ะ"

"จริงนะ?" ธนินท์เลิกคิ้วสูง อย่าหาว่าเขาตื่นเต้นเกินเหตุเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเออออห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ