บทที่ 157: ลูกศรลอบยิง

"หุบปากไปเลย! ถ้ากูบอกว่าจะช่วยก็คือช่วยสิวะ อย่ามาเซ้าซี้!"

มณีในยามนี้ไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตนได้อีกต่อไป หญิงสาวเพียงต้องการจัดการเรื่องบ้าๆ นี้ให้จบสิ้น แล้วรีบหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

โธ่เว้ย... ถ้าไม่ใช่เพราะความโง่เง่าของไอ้พิชญ ฉันคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพจนตรอกแบบนี้

แล้วก็นังปวีณานั่นอีก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ