บทที่ 13 EP 3/3 เสียงครวญจากห้องลูกชาย
ทัศเทพร้องสั่งเสียงแหบพร่า เจ้าหล่อนมัวแต่ตกตะลึงจนลืมว่าตัวเองยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มันน่าใจอ่อนไหมนั่น หล่อนยั่วแบบหน้าซื่อตาใส ไม่รู้ทำไมเขาไม่อยากข่มขืนหล่อน เขาอยากเห็นหล่อนมีความสุขไปพร้อมๆ กัน เพราะฉะนั้นหลายปีที่ผ่านมา เขาเลยไม่เคยล่วงเกินหล่อนมากไปกว่ากอดจูบลูบคลำ และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะให้หล่อนทำออรัลซ์เซ็กซ์!
“ทำ...ทำอะไรคุณเทพ จันทร์...จันทร์”
ทัศเทพไม่รอให้หล่อนติดอ่างอีกต่อไป เขาจัดการดึงเอาท้ายทอยของหล่อนเข้ามาใกล้ ยังผลให้ริมฝีปากงามแนบชิดกับส่วนอันแข็งขึง
“อ้าปาก” เขาสั่ง
ชมจันทร์ส่ายหน้ารัวๆ ความร้อนผ่าวจากปลายองคชาติกำลังทำให้เธอขนลุกขนผอง กลิ่นของมันคาวอ่อนๆ ชวนให้เธอพะอืดพะอม เขาจะให้เอาเจ้าสิ่งนี้เข้าไปในปากงั้นหรือ ไม่มีทาง!
“เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นก็ถ่างขา เลือกเอา!”
“คนบ้า! บังคับเกินไปแล้วนะ” ชมจันทร์อยากจะร้องไห้
“จะทำไม่ทำ” ทัศเทพถามหน้าตาจริงจัง ความอยากปลดปล่อยกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า
“คนใจร้าย...” ว่าเขาเสียงอ่อยแต่ค่อยๆ อ้าปากงับเอาปลายสุดของส่วนอันแข็งขึง ค่อยๆ ใช้ลิ้นไล้เล็ม ดูดดึงมันเข้ามา หลายครั้งที่มันทำให้เธออยากอาเจียน แต่มือแกร่งของเขาที่บังคับศีรษะเธอจากด้านหลังก็ไม่ยอมให้เธอได้ถอยห่าง เธอทำให้เพียงดูดชิมมันราวกับอร่อยนักหนา
“เอาเลยจันทร์ ช่วยฉันที ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันข่มขืนเธอตรงนี้ อืม...ปากเธอนุ่มเหลือเกิน จันทร์...จันทร์...อ๊า!”
ทัศเทพพร่ำพูดปะปนเสียงคราง ชมจันทร์ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาได้เมื่อชิ้นส่วนแห่งชายชาตรีคับแน่นในโพรงปาก ให้ตายเถอะ เธออยากอาเจียนเต็มที
“อื้อ...”
“อย่า! แม้แต่จะคิดรังเกียจมันนะชมจันทร์ ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจ!”
ชมจันทร์คิดตามที่เขาว่า ค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับแก่นกายร้อนผ่าว มันต้องดีกว่าการเสียตัวแน่ๆ เธอหลับหูหลับตาสาวรูดดูดดึงให้เสร็จๆ จะได้หลุดออกจากสถานการณ์นี้เสียที
“ไม่! ไม่ใช่อย่างนั้น อย่าให้ฟันมันครูดตรงนั้น โอ...จันทร์ ลองคิดว่ามันเป็นไอติมแท่งโปรดของเธอสิ อืม...”
ทัศเทพครางไม่เป็นภาษาเมื่อลิ้นชื้นๆ กับโพรงปากน้อยๆ ของหล่อนกำลังดูดดึงแก่นกายของเขาอย่างเอร็ดอร่อย ลิ้นของหล่อนร้อนผ่าวและนุ่มเหลือเกิน เสียวซ่านเกินบรรยายจริงๆ
“ดี...ดีมาก โอ...จันทร์...จันทร์”
ยิ่งได้ยินเสียงเรียก ชมจันทร์ก็ยิ่งได้ใจ เธอดูดดึงแล้วรูดขึ้นรูดลงแก่นแท้ของความเป็นชายด้วยความย่ามใจ มันน่าดีใจหรือสะใจดีล่ะ เมื่อริมฝีปากของเธอแท้ๆ ที่สามารถทำให้เขาครวญครางได้
“อย่างนั้น...จันทร์ อย่างนั้น”
ทัศเทพเร่งเร้าด้วยคำพูด ชมจันทร์เปลี่ยนท่ามานั่งคุกเข่าบนโซฟาตัวเตี้ย มือข้างหนึ่งเกาะเกี่ยวเอวสอบเอาไว้เพื่อพยุงกาย ส่วนอีกข้างประคองแก่นแท้แห่งบุรุษที่ยังเต้นตุบๆ แน่นอนว่าอีกครึ่งหนึ่งของความยาวมันอยู่ในปากของเธอ
“จันทร์? จันทร์ โอ...จันทร์ เธอนี่มัน...แม่มด!”
ทัศเทพสบถลั่น จ้องมองริมฝีปากคู่นั้นที่กำลังกลืนกินตัวตนของเขาอยู่ เขาเลื่อนมือลงมาฟอนเฟ้นหน้าอกของหล่อน เคล้นคลึงและบีบขยำอย่างเมามัน ขณะที่อารมณ์เสียวซ่านกำลังรุกเขาอย่างหนัก แต่เขาไม่มีทางยอมให้มันจบลงง่ายๆ เขาสั่งให้หล่อนหยุดแล้วผลักให้นอนหงายลงไปบนโซฟา เขานั่งคุกเข่าบนโซฟาตัวเดียวกันนั้นแล้วโน้มกายลงไปหาร่างงาม
“คุณเทพ! ไหนบอกว่า...”
“ชู่ว์...ฉันไม่ผิดคำพูดหรอกน่า” เขาบอกเสียงกระเส่า วางแก่นกายทาบนอนบนเกสรรักของแม่เลี้ยงสาวโดยมิได้สอดใส่ จงใจถูไถบดบี้จนกลีบกุหลาบบางแบะออก เกิดการบดเบียดเสียดสีที่เร่งเร้าแรงกำหนัด
ชมจันทร์ครางไม่ได้ศัพท์ กายสาวบิดเร่าๆ เพราะความต้องการอย่างยิ่งยวด ถ้าเขาจะแกล้งกันอย่างนี้ก็สวมสอดความเป็นชายเข้าไปเถอะ เธอจะตายเพราะแรงปรารถนาอยู่แล้ว
“จันทร์ เธอ...ต้องการฉันใช่ไหม จันทร์”
“มะ...ไม่ จันทร์ไม่ต้องการ คุณเทพอย่า...อ๊ะ!”
ชมจันทร์กายบิดเร่า ปฏิเสธความต้องการของตัวเองจนใบหน้าเหยเก แลเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกครอบงำด้วยอารมณ์ปรารถนาแล้วอยากกลายร่างเป็นหญิงใจง่ายให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ทำตามที่กายของตนบัญชา สามารถมีสัมพันธ์กับชายตรงหน้าโดยไม่ต้องกังวลต่อสิ่งใดๆ แต่ในความเป็นจริงเธอทำไม่ได้ ถ้าวันนี้เธอเป็นของเขา วันพรุ่งนี้เธอคงมีค่าเพียงแค่ผ้าเช็ดเท้าของเขาเท่านั้น!
“ให้ตายเถอะ โอ...จันทร์ จันทร์ จันทร์!”
เขาเรียกชื่อหล่อนระงม จับแก่นกายถูไถที่ร่องสวาทถี่ยิบจนมันระเบิดออกมาเป็นสายธาราแห่งชีวิตในที่สุด มันเปรอะเปื้อนทั่วเนินนูนที่ปกคลุมด้วยปุยไหมบางๆ และอ่อนนุ่ม หยาดธาราแห่งรักพุ่งลามเลยไปถึงหน้าท้องแบนราบและแอ่งสะดือบุ๋ม
ทัศเทพบรรจงจูบบนใบหน้างามแดงระเรื่อ หล่อนยังครางอืออาเพราะยังไปไม่ถึงฝั่งฝัน
“จันทร์ ขอร้องฉัน...แล้วฉันจะช่วยเธอ”
เขาวอนขอในสิ่งที่รู้ว่าไม่มีทางที่หล่อนจะยินยอม
“มะ...ไม่ คุณเทพลุก...ลุกออกไปที แล้วนั่น?”
เธอมองของเหลวสีขาวข้นที่เปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าท้องและเนินนูนแห่งอิสตรี ทัศเทพหยิบเสื้อยืดตัวบางของหล่อนมาเช็ดคราบแห่งความใคร่จนสะอาด ชมจันทร์หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
