บทที่ 20 EP 5/1 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

[----------]

[5]

ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

[----------]

เวลา 20:00 นาฬิกา

ร่างสูงใหญ่ของกวิน ก้าวเข้ามาภายในห้องพักของแพรวรุ้งอย่างเงียบเชียบ ในห้องกว้างมีแสงไฟจากหัวเตียงส่องเพียงรำไร มันช่วยพรางกายจนเขาเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงมุมห้องได้อย่างง่ายดาย ในอ้อมแขนของแพรวรุ้งมีร่างตุ้ยนุ้ยของมีนา ทั้งสองกำลังหลับอยู่บนเตียงใหญ่ เจ้าลูกชายตัวดีหลับอย่างเป็นสุขในอ้อมแขนของคนที่เขาเพิ่งตบหน้าไปหยกๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ผู้หญิงคนนี้มีกี่หน้ากันนะ มีกี่ตัวตนกันแน่ บางครั้งหล่อนก็วี้ดว้ายเสียงดังน่ารำคาญ ไม่มีเหตุผล และเอาแต่ใจเป็นที่สุด แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้มันกลับต่างออกไป หล่อนช่างดู...อบอุ่นและอ่อนโยน

“อือ...เหนียวตัวจังเลย ไม่ไหวแล้ว หลับไปก่อนนะเจ้าหนู น้าแพรวขอไปวิ่งผ่านน้ำแป๊บเดียว” แพรวรุ้งปรือตามาพึมพำ รู้สึกเหนียวตัวแม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ลมทะเลทำให้เนื้อตัวเหนียวหนึบจนต้องลุกมาอาบน้ำ

“ซกมก” กวินพึมพำกับตัวเอง

“หือ? นั่นใคร?” แพรวรุ้งถามออกไปแล้วลุกมานั่งอย่างงงๆ ห้องนี้เธอพักคนเดียว จะมีสิ่งมีชีวิตอะไรได้อีก นอกจากเธอและมีนาที่กำลังหลับอุตุ

“สงสัยจะหูฝาดแฮะเรา” เดาว่าตนเองหูฝาด หากล่วงรู้สักนิดว่าเพราะความขี้เกียจลุกไปเปิดไฟ มันจะนำภัยมาถึงตัว เธอคงไม่รีรอที่จะเดินไปเปิดมัน

นางแบบสาวลุกมายืนข้างเตียง มือเรียวแตะตะขอบราเพียงเล็กน้อย ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นทั้งสองข้างก็เด้งออกมา เธอรูดสายเสื้อออกทางแขนข้างหนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เลยจำต้องชะโงกดูเจ้าหนูจอมแสบว่ามีทีท่าตื่นขึ้นมาหรือไม่ เธอยิ้มออกเมื่อมีนายังหลับ เลยกลับมาจัดการลอกคราบตัวเอง 

เพียงเสี้ยวนาทีก็เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวจิ๋ววางพาดไว้เพียงน้อยนิดบนสะโพกกลมกลึง ทว่ามันกำลังโจมตีส่วนล่างของกวินได้มากมายทีเดียว ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ในนาทีนั้น โผเข้าหาร่างที่ยืนกึ่งเปลือยอยู่ข้างเตียง

หมับ!

“อย่าร้อง...ได้โปรด” 

มิใช่วอนขอทว่าบังคับ แพรวรุ้งใจเต้นแรง นัยน์ตากลิ้งไปมาอย่างหวาดหวั่น ปากเธอถูกปิดด้วยมืออุ่นร้อนของกวิน ให้ตายเถอะ! เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้อีกครั้งในสภาพที่...

“อื้อออ!!!” ร้องอู้อี้เมื่อมือใหญ่ของเขาปิดปากเธอไว้

“ชู่ว์...” กวินปรามมิให้หล่อนส่งเสียง แขนแกร่งกอดสาวเจ้าแล้วลากเข้าไปในห้องน้ำ ไม่ลืมปิดประตูลงกลอน

“จะทำอะไร ปล่อยนะ!” 

“บ้าหรือเปล่า อุตส่าห์แก้ผ้ายั่วกันซะขนาดนี้จะให้ปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไง ไม่เอาน่า...ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์มหรอกแพรวรุ้ง รับรองว่าผมจ่ายไม่อั้น” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้กวินพูดออกไปอย่างนั้น ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาขอโทษแท้ๆ

“ฉันเปล่ายั่ว!” แพรวรุ้งตวาดแหว สองมือเพียรกอบกุมทรวงอกที่แม้กางนิ้วออกจนสุด ก็ไม่สามารถโอบอุ้มเจ้าก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นให้มิด

“คุณยั่วและผมก็พร้อมสนองซะด้วยสิ” 

“ยะ...ยะ...อย่านะ! อย่าทำแบบนี้ ฉันขอร้อง” เปลี่ยนจากขัดขืนเป็นวอนขอเมื่อเขาผลักเธอเข้าชิดผนัง ก่อนจะหมุนก๊อกน้ำเพื่อเปิดทางให้สายน้ำอุ่นๆ ไหลลงสู่อ่างอาบ

“อย่าช้าหรือเปล่าแพรวรุ้ง รู้หรือเปล่าว่าปากคุณห้ามแต่ร่างกายคุณมันเรียกร้อง” 

เขายั่วเย้า ตะปบฝ่ามือเข้ากับกางเกงชั้นในตัวบาง เอาปลายนิ้วกรีดใจกลางกายสาวให้แยกออกจากกัน มันกำลังเบ่งบานต้อนรับนิ้วของเขา น่าแปลกที่มันยังแนบสนิทราวกับว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้แตะต้องสัมผัส

“ไม่จริง อ๊ะ! อย่าทำแบบนี้กวิน อย่า... อืม...” 

แพรวรุ้งครางผะแผ่วพลางวอนขอ เขาย่อกายลงไปด้านล่างเพื่อถึงกางเกงชั้นในเธอลง มือขวายังบีบขยำพุ่มทรวงข้างหนึ่งของเธอ ส่วนมือซ้ายวางแนบกับเนินเนื้อที่อยู่ระหว่างซอกขา จงใจใช้นิ้วแทรกเข้าไปในร่องรูเล็กๆ ที่อยู่กลางกลีบพูแห่งความสาว แล้วเธอจะอดใจมิให้ครางได้อย่างไร มันเสียวซ่านจนร่างอ่อนระทวยไปหมด

“โอ...แพรว ปลดปล่อยตัวเอง ร้องออกมาคนดี อย่าฝืนมัน อืม..” 

กวินเอ่ยเสียงแหบพร่าเมื่อลิ้นสากได้ลิ้มรสน้ำหวานที่ติดนิ้วเรียวออกมา รสชาติของหล่อนช่างยอดเยี่ยม รสแห่งกามาที่ถูกใจเขาเหลือเกิน เขาไม่รอช้า ซุกใบหน้าและปลายจมูกเข้าใจกลางกายสาว เรียวลิ้นพลิกพลิ้วเฝ้าดูดชิมเม็ดเสียวอย่างหื่นกระหาย ราวกับว่าหากไม่รีบตักตวงจ้วงชิมจะมีชายอื่นมาแย่งมันไป แค่คิดเขาก็ไม่อาจยอมได้ หล่อนต้องเป็นของเขา เป็นนางบำเรอของเขาเท่านั้น!

ชายหนุ่มลุกยืนเต็มความสูง กางเกงตัวใหญ่ถูกรูดลงจากท่อนขา แพรวรุ้งไม่มีโอกาสประท้วง เพราะแม้เขาจะทำอย่างนั้น ก็ไม่ยอมปล่อยริมฝีปากอิ่มเต็มตึงของหล่อนให้เป็นอิสระ เฝ้าตะโบมจูบจนหล่อนแทบไร้อากาศหายใจ ในขณะที่นิ้วแกร่งก็วนคลึงที่กระเปาะแห่งความกระสัน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

“พอแล้ว! อ๊ะ! พอแล้วกวิน นาย...จะหยุดมันไม่ได้ อา...อื้อ!” 

แพรวรุ้งเม้มปากแน่น เมื่อเขาบดขยี้ส่วนนั้นของเธอถี่ยิบ ร่างสวยแอ่นโหนกนูนเข้าหาฝ่ามือเขาอย่างสุดจะห้าม โลหิตทั่วร่างสูบฉีดเร็วแรง หัวใจเต้นถี่ระรัว ต้องส่งเสียงระบายความหฤหรรษ์ที่กำลังพบเจอ

“อ๊า! อ๊ะ กวินๆๆ กวิน!” 

ใบหน้างามฟุบลงกับแผ่นอกหนาอย่างอ่อนแรง ปลายรุ้งที่กวินเพิ่งพาเธอเอื้อมแตะ ได้สูบเอาเรี่ยวแรงที่มีไปจนหมดสิ้น