บทที่ 7 EP 2/3 เพราะรักจึงยอม

...oooo...

ที่โต๊ะอาหาร

มารดาผู้แสนดีลุกขึ้นมาสวมกอดบุตรชายอย่างแสนรัก ท่านกุลีกุจอเรียกเด็กๆ ในบ้านมาเสิร์ฟข้าวเสิร์ฟน้ำวาคิมจ้าละหวั่น บรรยากาศของครอบครัวอบอวลไปด้วยความรัก วูบหนึ่งที่วาคิมรู้สึกผิดอยู่ในใจ ครึ่งปีมานี้ข้ออ้างที่เขาไม่ค่อยกลับบ้านในวันหยุดก็คืองานยุ่ง ทั้งที่ความจริงเป็นเพราะผู้หญิงอีกคน หล่อนทำให้เขาไม่อยากออกไปไหนนอกจากสวรรค์ส่วนตัวที่ชั้นบนสุดของตึก GB เท่านั้น

“ยิ้มจะฉีกถึงติ่งหูแล้วค่ะคุณหญิง เป็นปลื้มเชียวนะคะที่ลูกชายคนโปรดกลับบ้านได้” น้องน้อยของบ้านค่อนขอดมารดาพร้อมรอยยิ้ม มือของหล่อนเพียรตักขนมเค้กสุดโปรดเข้าปากไม่ยอมหยุด

“เอ๊ะ! ยัยวา นี่แม่นะ ประเดี๋ยวเหอะ” 

คุณหญิงวารี เอ็ดบุตรสาวแต่กลั้วหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายรู้ทัน

“นี่ก็ลูกนะคะคุณแม่ขา....”

วาคิมมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นการหยอกล้อของน้องสาวกับมารดา นางยิ้มแก้มแทบปริตอนที่เขาเติมข้าวสวยอีกจาน พานให้คิดถึงใครอีกคนที่พาใบหน้าหวานๆ มาวนเวียนอยู่ในความคิดคำนึงอยู่ร่ำไป เกล็ดมุกหล่อนจะรู้สึกอย่างไรนะเวลาที่ทำอาหารไว้รอท่า แต่เขาไม่เคยเหลียวแล

...oooo...

คฤหาสน์เฉิน เวลาเดียวกัน

‘ขอให้ความรักครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายของลูก พบเจอแต่สิ่งสวยงามมีแต่สุขสมหวังด้วยเถิด’

เกล็ดมุกพนมมือหลับตาอธิษฐานในใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อออกแรงเป่าเทียนบนเค้กก้อนสวยให้มันดับพร้อมกันทั้งยี่สิบห้าเล่ม เสียงปรบมือเปาะแปะของผู้ชายที่สำคัญที่สุดในชีวิตทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมๆ กับแสงไฟสีนวลตาถูกเปิดสวิตช์อีกครั้ง บิดาผู้แสนดีลูบกระหม่อมเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะพูดว่า

“ลูกสาวป๋าโตขึ้นอีกปีแล้วนะ แต่ไม่รู้จะโตแต่ตัวหรือเปล่า” 

ท่านค่อนขอดเล็กน้อยในเรื่องที่ทั้งสามรู้ดี

“โธ่...คุณป๋าคะ ไหนว่าจะไม่คุยเรื่องนี้ไง เดี๋ยวเฮียก็เอ็ดหนูเล็กหรอก” เตือนบิดาเสียงอ่อย ใบหน้างอง้ำช่างน่าเอ็นดู หันไปรับมีดพลาสติกจากมือแม่นมร่างท้วม มาตัดเค้กแบ่งให้ทุกๆ คน ไม่เว้นแม้แต่บรรดาบอดี้การ์ดหน้าเหี้ยมของบิดา พวกเขาต่างได้รับน้ำใจจากนายน้อยคนงามกันถ้วนหน้า 

งานเลี้ยงเล็กๆ ยังดำเนินต่อไป มีเพียงคนในครอบครัวที่มาร่วมยินดีในคราวนี้ ความจริง เจ้าสัวเมฆินทร์ อยากประกาศให้ใครๆ ได้รับรู้ว่าท่านยังมีบุตรสาวแสนสวยอีกหนึ่งคน ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของวันเกิดห้ามไว้วันนี้คงมีแขกเหรื่อมาร่วมยินดีมากกว่านี้เป็นร้อยเท่า