บทที่ 11 11

เช้ารุ่งขึ้นของวันต่อมา

ณัฐดนัยขับรถมาที่บ้านประภัทรมนตรี แต่กลับไม่พบสาวเจ้าของบ้านอย่างที่คิด มีเพียงซาร่าที่อยู่คอยต้อนรับ

“กาแฟค่ะคุณแดน” ซาร่าส่งแก้วกาแฟที่ตนบรรจงชงสุดฝีมือ ยื่นให้กับนักธุรกิจหนุ่ม ซึ่งกำลังเดินวนไปมาภายในห้องรับแขก พลางชะเง้อมองออกไปที่ประตูหน้าบ้านเป็นระยะ แต่เขาทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงเธอ จึงลองเรียกออกไปอีกครั้ง จนณัฐดนัยชะงักความคิดหันมามองต้นเสียงกะทันหัน ทำให้หญิงสาวถอยร่างหลบไม่ทัน ถูกคนตัวโตชนเข้าอย่างจัง จนกาแฟที่ถืออยู่หกใส่มือ 

“ว้าย!” สาวลูกครึ่งร้องเสียงหลง สะบัดมือจากความร้อน

“ซาร่า ผมขอโทษ” ณัฐดนัยรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับที่มือเรียว

“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณแดนไม่ผิด ซาร่าซุ่มซ่ามเอง เอ่อ...คุณแดนออกไปข้างนอกเถอะ ทางนี้ซาร่าจัดการเอง” หญิงสาวรั้งมือของตนกลับมา ขณะที่ดวงหน้าหวานแดงก่ำราวกับผลเชอร์รี

“แต่ผมทำให้คุณเจ็บตัว ผมต้องรับผิดชอบ” ณัฐดนัยดึงร่างระหงไปที่อ่างล้างมือ เพื่อล้างคราบกาแฟออก จากนั้นจัดการหายามาทาให้ สร้างความปลาบปลื้มใจแก่หญิงสาวไม่น้อย ในระหว่างนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้าน นักธุรกิจหนุ่มไม่รอช้า รีบหุนหันพลันแล่นออกไปที่หน้าบ้านทันที ปล่อยให้หญิงสาวนั่งหน้าเศร้าอยู่เพียงลำพัง เมื่อรู้ว่ากำลังหมดความหมาย

ด้านณัฐดนัยเดินยิ้มร่าเข้าไปหาสาวเจ้าของหัวใจ ซึ่งกำลังช่วยกันขนของกับป้าแจ่มศรีลงจากท้ายรถ ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ เข้าไปช่วยถือของ

“ไปไหนกันมาแต่เช้าครับเนี่ย” นักธุรกิจหนุ่มเอ่ยทักทายสองสาวต่างวัย

“ไปทำบุญที่วัดกันมาค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าขอตัวไปดูที่ห้องครัวก่อนนะคะ ไม่รู้ว่านังนิดหน่อยทำข้าวต้มทรงเครื่องเสร็จหรือยัง” ป้าแจ่มศรีกล่าวจบ ก็เดินตรงไปยังตัวบ้าน

“จะไปวัด ทำไมไม่บอกพี่สักคำ พี่จะได้ขับรถพาไป”

“นิต้าตัดสินใจกะทันหันเมื่อตอนตีห้านี่เองค่ะ จู่ๆ ก็อยากไปทำบุญให้คุณพ่อ เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะคะ”

“ได้ครับ” ชายหนุ่มขานรับ พลางยิ้มให้

“เอ...ว่าแต่ทำไมพี่แดนมาเช้าจังคะ”

“พี่ตั้งใจจะเข้ามาดู ว่านิต้าขาดเหลืออะไรบ้าง ก่อนเข้าบริษัท” นักธุรกิจหนุ่มกล่าวแก้ตัวไป ทั้งที่ทราบดีว่าหญิงสาวมี คริสลูกน้องคนสนิทคอยจัดการอยู่ทั้งคน ชนิดที่ไม่ขาดตกบกพร่อง

“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ นิต้ามีคริสดูแลทั้งคน” ปาณิสราหันไปยิ้มให้กับลูกน้องหนุ่มร่างใหญ่ ซึ่งจัดการทุกเรื่อง ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังจริงๆ

“คริส นายกำลังทำให้ฉันหมดความสำคัญไปเลย รู้ตัวมั้ย” ชายหนุ่มหันไปกล่าวเย้าลูกน้องคนสนิทของเพื่อนรัก แบบไม่จริงจังนัก

“หัวก็ไม่ล้านสักหน่อย ทำเป็นน้อยใจไปได้พี่แดน นิต้าเกรงใจ ไม่อยากรบกวนเวลาของพี่แดน” หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มค่อนข้างยุ่ง มีงานรัดตัว แต่ยังมีแก่ใจ มาคอยจัดการเรื่องของเธอ

“ไหนเราตกลงเป็นพี่น้องกันไงครับ คำว่าเกรงใจ ตัดทิ้งไปได้เลย”

“โอเคค่ะ ถ้านิต้ามีปัญหาหรือต้องการอะไร จะบอกพี่แดนเป็นคนแรก สัญญา” หญิงสาวชูนิ้วให้คำสัญญากับคำพูดของตน จนชายหนุ่มต้องเอื้อมมือขึ้นขยี้ศีรษะเบาๆ

“แล้วนี่พี่แดนดื่มกาแฟเช้าหรือยังคะ”

“ยังเลยครับ พอดีเกิดอุบัติเหตุเสียก่อน”

“อุบัติเหตุอะไรคะ” สาวเจ้าของบ้านย้อนถามกลับทันควัน พลางสำรวจตัวของแขกหนุ่ม

“พี่ซุ่มซ่ามไปชนคุณซาร่า จนกาแฟหกใส่มือเขาเข้าน่ะ”

“อะไรนะ ทำกาแฟหก” หญิงสาวอุทานเสียงหลง ราวกับเรื่องใหญ่โต ไม่รู้สองคนนี้ไปทำท่าไหน

“ครับ โดนหลังมือนิดหน่อย พอดีพี่ไม่ทันเห็น” นักธุรกิจหนุ่มกล่าวแก้ ยิ้มแหยๆ

“งั้นเดี๋ยวนิต้าขอตัวไปดูซาร่าสักครู่นะคะ” ปาณิสรารีบเอ่ยขอตัว ก่อนสาวเท้าเล็กๆ เดินตามหาเพื่อนสนิท ปรากฏว่ากำลังเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเข้ากล่อง

“ซาร่าเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่าเธอถูกกาแฟหกใส่มือ” ปาณิสราเข้ามาจับมือเรียวของเพื่อนสนิท พร้อมจับพลิกไปมา

“โชคดี แดงแค่นิดเดียว งั้นคงหมดสวย มา ฉันช่วยเก็บ” ปาณิสราเข้าไปแย่งช่วยเก็บแทนซาร่า ที่เป็นทั้งเพื่อนที่รู้ใจ และคนสนิท ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะบิดาซาร่าเป็นคนสนิทของนิโคลัสผู้เป็นลุงเขย แต่ต้องมาจบชีวิตลง เพราะสละชีวิตเอาตัวบังกระสุนจากคนร้าย เพื่อปกป้องผู้เป็นนาย      นิโคลัสจึงตอบแทนความดี ความเสียสละของคนสนิท โดยการเข้าไปดูแลซาร่าเรื่องทุนการศึกษา และความเป็นอยู่ของสาลินีภรรยาของลูกน้องคู่ใจ ซึ่งคคนางค์อาสาเป็นคนรับหน้าที่นี้ เนื่องจากเป็นคนไทยด้วยกัน

“ไม่ต้องหรอก ฉันเก็บเองได้”

“อย่าดื้อสิซาร่า” ปาณิสราทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนหันไปขอความช่วยเหลือจากณัฐดนัย

“พี่แดนช่วยพาซาร่าไปที่โต๊ะอาหารก่อนสิคะ เดี๋ยวทางนี้นิต้าจัดการเอง”

“เอ่อ...ได้ครับ” ชายหนุ่มอ้ำๆ อึ้งๆ แล้วเดินเข้ามาประคองร่างซาร่าตามคำขอของปาณิสรา

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ซาร่าไม่ได้เป็นอะไรมาก” หญิงสาวปัดปฏิเสธ ด้วยถ้อยคำนิ่มนวล ใบหน้านวลแดงก่ำเล็กน้อย ณัฐดนัยไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาเอียงอายของอีกฝ่าย